เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

กิจวัตรยามบ่าย

แสงแดดยามบ่ายเริ่มส่องอ่อนๆ ลงมาในห้องเรียนที่มีเสียงนกกระจิบร้องและบินผ่านหน้าต่างที่เปิดรับลม ครูโบรแมนยืนอยู่หน้าห้อง สวมเสื้อเชิ้ตสีสดใสที่ดูเข้ากับความกระตือรือร้นของเขา สอนคณิตศาสตร์ด้วยรอยยิ้มกว้าง

“เอาล่ะนักเรียนทุกคน! เรามาเริ่มต้นบทเรียนสนุกๆ วันนี้ด้วยการแก้สมการปริศนากันดีกว่า!” ครูโบรแมนกล่าวอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับเขียนตัวเลขและเครื่องหมายลงบนกระดานดำอย่างคล่องแคล่ว

วิลเฮล์มนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองกระดานไม่วางตา เขาจับปากกาแน่น จดทุกขั้นตอนอย่างตั้งใจ พร้อมกับคิดหาวิธีแก้สมการในใจอย่างสนุกสนานเหมือนกำลังไขปริศนา

“วิลเฮล์ม! เธอรู้ไหมว่าเราควรเริ่มจากตรงไหนดีนะ สำหรับสมการข้อนี้?” ครูโบรแมนถามด้วยน้ำเสียงเชิญชวน พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะรู้ว่าวิลเฮล์มต้องตอบได้อยู่แล้ว

วิลเฮล์มเงยหน้าขึ้นจากสมุด ยิ้มเล็กน้อยอย่างมั่นใจก่อนตอบ “ผมคิดว่าเราควรเริ่มจากการย้ายตัวเลขไปอีกฝั่งหนึ่งครับครู! เพื่อให้ตัวแปรอยู่โดดเดี่ยวครับ”

ครูโบรแมนพยักหน้าอย่างชื่นชม “ใช่แล้ว! ถูกต้องเป๊ะเลย! เธอทำได้ดีมากวิลเฮล์ม! เหมือนนักสืบตัวน้อยเลยนะเนี่ย!”

พอคลาสคณิตศาสตร์ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำถามสนุกๆ จบลง ครูออสลิ่งก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า เธอมักจะมีเรื่องดีๆ มาบอกเสมอ เธอหยิบกระดาษโน้ตสีสันสดใสจากกระเป๋าและยืนอยู่หน้าห้องอย่างเป็นกันเอง

"สวัสดีจ้ะนักเรียนที่น่ารักทุกคน! ครูมีข่าวดีสุดๆ เลยค่ะเกี่ยวกับกิจกรรมโรงเรียนที่กำลังจะมาถึงเร็วๆ นี้! เตรียมตัวสนุกกันให้เต็มที่ได้เลย!" เธอบอกพร้อมเล่ารายละเอียดต่างๆ ด้วยความกระตือรือร้น

นักเรียนทุกคน รวมถึงวิลเฮล์ม ต่างก็นั่งฟังอย่างตั้งใจและเงียบเชียบ โดยเฉพาะเรื่องการบ้านที่มิสออสลิ่งย้ำให้ส่งตามกำหนด ซึ่งทุกคนก็ตั้งใจจะทำให้เสร็จให้ดีที่สุด

พอเสียงกริ่งพักดังขึ้น วิลเฮล์มก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง เขารู้สึกถึงลมเย็นๆ สดชื่นที่พัดมาปะทะหน้า ระหว่างที่เขากำลังเดินไปโรงเรียนอนุบาลด้วยความรู้สึกสดใส

"วิลลี่! วิลลี่!" เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง นาธาเนียลวิ่งตื๋อเข้ามาหาเขาด้วยขาป้อมๆ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้มกว้าง

"ไง เนท! วันนี้โรงเรียนสนุกไหม? ได้เล่นอะไรมาบ้าง?" วิลเฮล์มถามพลางยิ้มกว้าง ก้มลงลูบหัวน้องชายเบาๆ

นาธาเนียลพยักหน้าถี่ๆ อย่างกระตือรือร้น “สนุกสุดๆ เลยครับพี่! ผมได้วาดรูปไดโนเสาร์ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย! ตัวเท่าบ้านเลยนะ!”

วิลเฮล์มยิ้มขำด้วยความเอ็นดู “โห วาดเก่งจังเลย! น้องต้องมีแววเป็นศิลปินดังแน่ๆ เลยนะเนี่ย!”

ทั้งสองคนเดินกลับบ้านด้วยกันอย่างอารมณ์ดี วิลเฮล์มตั้งใจฟังนาธาเนียลเล่าเรื่องที่โรงเรียนตั้งแต่ต้นจนจบอย่างปลื้มใจ ราวกับว่าเสียงเจื้อยแจ้วของน้องคือบทเพลงที่ไพเราะที่สุด

พอกลับถึงบ้าน คุณย่าก็เปิดประตูต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใสและกอดอย่างอบอุ่น “กลับมาแล้วหรือจ๊ะหลานย่า! หิวกันหรือยังเอ่ย มาทานข้าวเย็นกันเลยดีไหมจ๊ะ?”

ระหว่างมื้ออาหารที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่คุณย่าตั้งใจทำ วิลเฮล์มก็เล่าเรื่องที่โรงเรียนให้คุณย่าฟังอย่างออกรสออกชาติ ทั้งเรื่องสมการคณิตศาสตร์ที่ค่อนข้างยาก และแผนการทำการบ้านในคืนนี้

“ดีแล้วลูก ตั้งใจเรียนนะ ย่าภูมิใจในตัวหลานมากเลย” คุณย่าส่งยิ้มให้กำลังใจพร้อมกับลูบศีรษะวิลเฮล์มเบาๆ

วิลเฮล์มยกชามซุปเห็ดฟางอุ่นๆ ขึ้นจ่อริมฝีปาก ไอน้ำอุ่นๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นหอมฟุ้งของเห็ดฟางสดใหม่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

"การบ้านคณิตศาสตร์วันนี้ยากกว่าที่คิดไว้มากเลยครับย่า สงสัยผมคงต้องใช้พลังเยอะหน่อย" วิลเฮล์มเอ่ยเสียงเบาๆ พร้อมทำหน้ายู่ๆ

"โอ๋ๆ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ" คุณย่าชี้มือไปยังเก้าอี้ไม้ตัวโปรดข้างเตาผิงที่ยังคงมีไออุ่นๆ “นั่งลงตรงนี้สิ แล้วย่าจะช่วยดูให้ รับรองว่าไม่ยากเกินความสามารถหรอก!”

นาธาเนียลส่งเสียงเล็กๆ ขณะที่นิ้วจิ๋วปัดเศษขนมปังที่ติดอยู่ที่มุมปากอย่างไม่รีบร้อน ดวงตากลมโตเปล่งประกายจ้องมองพี่ชาย

"วิลลี่! ช่วยผมทำการบ้านวาดรูปด้วยนะ! ผมอยากวาดไดโนเสาร์ให้เหมือนจริงที่สุดเลย!" นาธาเนียลพูดอ้อนๆ อย่างน่ารัก

วิลเฮล์มตักซุปเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ ลิ้มรสความกลมกล่อมของเห็ดกับน้ำซุปหอมกรุ่นที่ช่วยให้อบอุ่นไปทั้งตัว

"ได้เลย น้องชายคนเก่ง! เดี๋ยวพี่ดูให้หลังอาหารนี่แหละ!" วิลเฮล์มตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังและเอ็นดู

นาธาเนียลพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความดีใจ ตั้งหน้าตั้งตากินซุปที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างรีบเร่งราวกับอยากให้มื้อนี้จบเร็วๆ

วิลเฮล์มวางช้อนลงบนจาน เสียงช้อนกระทบจานเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเขาอิ่มแล้ว

"เสร็จแล้วครับคุณย่า! อร่อยเหมือนเดิมเลยครับ!" วิลเฮล์มพูดชม

"เร็วจังเลยลูก! รีบไปทำการบ้านหรือจ๊ะ?" คุณย่าพูดขณะเก็บจานด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับ! ผมต้องรีบอ่านหนังสือและลุยกับสมการพวกนั้นก่อนครับ!" วิลเฮล์มตอบอย่างกระฉับกระเฉง

วิลเฮล์มรู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักจากครอบครัวที่ล้อมรอบตัวเขาไว้ มันเป็นแรงผลักดันที่ช่วยให้เขามีกำลังใจในการมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จในอนาคต

เขายื่นมือไปคว้าหนังสือปกแข็งเล่มโต ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและเครื่องหมายต่างๆ แล้วเปิดมันออกตรงหน้า กระดาษที่กรอบเหลืองและบางเบา ส่งกลิ่นอับจางๆ ของหมึกเก่าแก่ ที่เล่าเรื่องราวความรู้มานานนับปี

"นี่ไง สมการที่พี่บอก!" วิลเฮล์มชี้ไปที่บรรดาตัวเลขที่เรียงกันเป็นแถวอยู่ด้านบนอย่างเป็นระเบียบ

นาธาเนียลขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองสัญลักษณ์แปลกๆ เหล่านั้นอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังพยายามไขปริศนาของอีกโลกหนึ่ง

"มันดูเหมือนรังมดเลยพี่! มดเยอะแยะเต็มไปหมดเลย!"

วิลเฮล์มยกปากกาขึ้นจรดบนกระดาษ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงนัยยะสำคัญว่า "แต่มดพวกนี้มันเรียงตัวอย่างเป็นระบบนะเนท และมันก็หาทางออกได้เสมอ ไม่ว่าจะซับซ้อนแค่ไหนก็ตาม ก็เหมือนชีวิตเรานั่นแหละ!" เขาหันไปยิ้มให้น้องชายอย่างอบอุ่น ก่อนจะก้มลงตั้งใจแก้สมการตรงหน้า โดยมีน้องชายนั่งมองอยู่ไม่ห่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น

_____

แสงสีทองนวลตาของยามเย็นสาดส่องไปทั่วสวนหลังบ้านที่เขียวชอุ่ม ผืนหญ้านุ่มๆ แผ่เป็นพรมสีเขียวสดไปจรดพุ่มไม้เลื้อยที่มีดอกสีขาวเล็กๆ แซมอยู่ประปราย ลมโชยยามเย็นพัดเอื่อยๆ พากลิ่นดินชุ่มน้ำสะอาดๆ และกลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ มาแตะจมูก ช่างเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสงบและอบอุ่นหัวใจ

วิลเฮล์มกับนาธาเนียลกำลังนั่งอยู่ข้างกันบนม้านั่งสีขาวตัวโปรดของพวกเขา แสงแดดอุ่นๆ ต้องผมสีอ่อนของทั้งคู่ให้ดูเป็นประกาย ขณะที่รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้าเล็กๆ ของนาธาเนียล

“วิลลี่!” นาธาเนียลเรียกเสียงใสพร้อมกับหันหน้าไปหาพี่ชาย ดวงตากลมโตของเขาเป็นประกายระยิบระยับ “พี่คิดว่าเราจะได้หยุดสุดสัปดาห์ไหมฮะ?”

วิลเฮล์มค่อยๆ พยักหน้าพลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนว่า “อืม... ก็น่าจะได้นะ ถ้าเราไม่มีการบ้านเยอะเกินไปจนทำไม่เสร็จ”

ใบหน้าของนาธาเนียลเปล่งประกายขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกายราวกับมีแสงอาทิตย์ฉายส่องเข้าไป “ผมชอบวันหยุดฮะ!” เขาบอกอย่างตื่นเต้นพร้อมกับขยับตัวยุกยิกด้วยความดีใจ “เราจะได้ไปเที่ยวสวนสนุกกัน!”

วิลเฮล์มหัวเราะหึๆ ในคอ แววตาของเขามีแต่ความสุขและความเอ็นดู “นั่นเป็นความคิดที่ดีเลยนะ” เขาพูดพลางมองน้องชายที่กำลังดีใจออกนอกหน้าอย่างน่ารัก “แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องตั้งใจทำแบบฝึกหัดให้เสร็จเรียบร้อยก่อนนะ”

“ครับ!” นาธาเนียลกล่าวอย่างมุ่งมั่น พยักหน้าหงึกหงักเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง “ผมจะทำให้เสร็จไวๆ เลย! จะไม่ดื้อเลยฮะ!”

"ดีเลย" วิลเฮล์มเอ่ยพลางยื่นมือไปลูบผมอ่อนนุ่มของน้องชายอย่างเบามือด้วยความเอ็นดู "คราวนี้เราจะได้ไปสนุกกันเต็มที่เลยนะ"

เสียงหัวเราะคิกคักสดใสของเด็กน้อยทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันอย่างมีความสุขในเย็นวันนั้น คลอไปกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแผ่วเบาที่กำลังพากันกลับรังก่อนฟ้าจะมืด ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงลับขอบฟ้า ย้อมหมู่เมฆให้กลายเป็นสีส้มอมชมพูงดงาม ปล่อยให้ความสุขและความรู้สึกอบอุ่นอบอวลอยู่ในใจของทั้งคู่ ก่อเกิดเป็นความทรงจำดีๆ ที่ทำให้วันธรรมดาๆ วันหนึ่งกลายเป็นพิเศษและตราตรึงใจไปอีกนาน