ภารกิจพี่ชาย
699 Words
เช้าวันจันทร์ที่แสงแดดอ่อนๆ เริ่มทาบทาผืนโลก วิลเฮล์มลืมตาตื่นเร็วกว่าปกติ เสียงนาฬิกาปลุกไม่ได้เป็นสิ่งเร้าเดียวที่ปลุกเขาในวันนี้ แต่เป็นความรู้สึกรับผิดชอบอันหนักอึ้งและเต็มเปี่ยมที่เรียกให้เขาลุกขึ้น วันนี้เขามีภารกิจพิเศษ คือการไปส่งนาธาเนียลน้องชายสุดที่รักที่โรงเรียนอนุบาลแทนแม่ที่เพิ่งเดินทางไปลอนดอน วิลเฮล์มไม่อยากให้คุณย่าที่อายุเกือบเจ็ดสิบปีต้องลำบากเลยแม้แต่น้อย เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังที่สุด พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังแม้แต่นิดเดียวในบ้านที่ยังคงเงียบสงัด
เขามองดูนาธาเนียลที่นั่งกินข้าวเช้าอย่างตั้งใจ คอยสังเกตว่าน้องชายกินข้าวหมดจานรึยัง และตรวจเช็คอย่างถี่ถ้วนว่านาธาเนียลเตรียมของไปโรงเรียนครบถ้วนหรือเปล่า กระเป๋านักเรียนใบเล็กที่จัดวางเรียบร้อยบ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของเขา ก่อนจะพากันออกจากบ้านอย่างนุ่มนวลที่สุด
วิลเฮล์มมีผมสีบลอนด์ยาวประบ่า วันนี้เขาตัดสินใจรวบผมเป็นหางม้าสูงๆ ทำให้รู้สึกแปลกตาไปจากเดิมนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น "พร้อมรึยัง เนท?" วิลเฮล์มเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล โน้มตัวลงไปหาน้องชายตัวเล็กๆ แล้วส่งยิ้มกว้างให้ด้วยความรักใคร่
นาธาเนียลพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นที่พี่ชายจะเป็นคนไปส่งที่โรงเรียน "ไปกันเถอะ!" เขาพูดเสียงใส คว้ากระเป๋าสะพายใบโปรดมาคล้องบ่า แล้ววิ่งนำลิ่วไปที่ประตูด้วยความกระตือรือร้น วิลเฮล์มหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะรีบตามไปแล้วจัดการล็อคประตูบ้านอย่างแน่นหนา พวกเขาเดินไปโรงเรียนอนุบาลด้วยกันอย่างช้าๆ วิลเฮล์มจับมือน้อยๆ ของน้องชายไว้แน่น ราวกับจะส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้ เพื่อให้น้องรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยที่สุด
หลังจากส่งนาธาเนียลเข้าห้องเรียนอย่างเรียบร้อย วิลเฮล์มก็เดินต่อไปยังโรงเรียนของตัวเองเพื่อเริ่มต้นวันใหม่ที่เต็มไปด้วยบทเรียน เขาแวะไปที่โรงอาหาร หาอะไรเบาๆ กินก่อนจะตรงไปเข้าเรียนกับครูออสต์ลิง ครูสอนภาษาอังกฤษคนโปรดของเขา
"อรุณสวัสดิ์จ้ะ วิลเฮล์ม" ครูออสต์ลิงทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นทันทีที่เห็นหน้าลูกศิษย์ "วันนี้เป็นยังไงบ้างจ๊ะ" น้ำเสียงของคุณครูเต็มไปด้วยความห่วงใย
"สบายดีครับ ขอบคุณครับ" วิลเฮล์มตอบพลางยิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตาที่ยังคงมีร่องรอยความเพลียจากการตื่นเช้าก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาคุณครูไปได้ "ง่วงนิดหน่อยครับคุณครู"
ครูออสต์ลิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางส่งรอยยิ้มอ่อนโยน "อืม เข้าใจเลยจ้ะ" เธอบอก "แต่ครูคิดว่าพอเราเริ่มเรียนนะ เธอจะตื่นเต็มที่แน่นอนเลย" คุณครูผายมือเชิญให้เขานั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทางที่แสดงออกถึงความเมตตา วิลเฮล์มยิ้มขอบคุณคุณครูที่เข้าใจความรู้สึกของเขาเสมอ
เขาเดินไปนั่งที่ประจำ แล้วเริ่มจัดเตรียมหนังสือและอุปกรณ์การเรียนสำหรับวันที่จะมาถึง นี่คือหน้าที่ของเขา หน้าที่ของนักเรียน และเขาก็ภูมิใจในตัวเอง ภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่พี่ชายที่ดีดูแลน้อง และภูมิใจที่ได้มาเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน แสงแดดยามเช้าทอดลำแสงอ่อนโยนผ่านหน้าต่างห้องเรียน ส่องกระทบโต๊ะไม้เก่าซีด ครูออสต์ลิงเริ่มบทเรียนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ วิลเฮล์มจับใจความได้เพียงบางส่วน ความรู้สึกห่วงน้องชายยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อมองท้องฟ้าสีครามที่ไร้เมฆหมอก ผืนหญ้าสีเขียวสดไหวระริกตามแรงลม โกรันกับเพื่อนๆ คงกำลังรอเขาอยู่บนเนินเขาสีเทาแล้วแน่ๆ ความท้าทายนั้นยังคงแขวนอยู่กลางอากาศ รอคอยวันที่เขาจะกลับไปพิชิตมัน แต่วันนี้ หน้าที่ของเขาอยู่ตรงนี้ ตรงที่เขาเป็นพี่ชายของนาธาเนียล และเป็นนักเรียนที่ตั้งใจเรียนรู้ เพื่อเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่งในวันข้างหน้า
- Writer
