เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

Fika ดับง่วง

วิลเฮล์มแอบหาวหวอดๆ ตอนคุณครูออสทลิงกำลังสอนภาษาอังกฤษ ตาปรือแทบจะปิดให้ได้ เพราะเขาตื่นเช้า แถมยังดื่มแต่นมเท่านั้น เลน่าที่นั่งอยู่หลังเขาอีกฝั่งเห็นท่าทางเพื่อนแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ นี่ถ้าวิลเฮล์มยังเหนื่อยขนาดนี้ จะอ่านออกเขียนได้ยังไงกันนะ

คุณครูออสทลิงเหลือบเห็นวิลเฮล์มดูไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เลยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใจดีว่า "วิลเฮล์ม อยากพักสักหน่อยไหม?" แค่ได้ยินคำว่า 'พัก' วิลเฮล์มก็พยักหน้ารับหงึกๆ โล่งอกที่ครูอุตส่าห์ให้โอกาส

"ไปพักได้เลยนะ ถ้าอยากดื่มข็อคโกแลต​หรือชาก็จัดไป" คุณครูออสทลิงพูดเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "แต่กลับมาเรียนด้วยล่ะ พอไหวแล้วค่อยมานะ"

วิลเฮล์มยิ้มจนแก้มปริ เขารีบลุกจากที่นั่งทันที โล่งใจสุดๆ เหมือนยกภูเขาออกจากอกที่ได้พักจริงๆ เสียที เขาเดินลิ่วไปโรงอาหารอย่างอารมณ์ดี เห็นเพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็กำลังพักผ่อนหย่อนใจเหมือนกัน บ้างก็กำลังจิบชาหอมๆ บ้างก็กำลังเคี้ยวขนมปังอย่างเอร็ดอร่อย

วิลเฮล์มสั่งข็อคโกแลตแก้วโปรดกับขนมปังซินนามอนหอมกรุ่น แล้วเดินไปนั่งโต๊ะริมหน้าต่างคนเดียว ค่อยๆ จิบข็อคโกแลตอุ่นๆ รู้สึกเหมือนมีพลังไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย กาแฟทำให้เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นเรื่อยๆ อาการง่วงงุนเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง

ครู่เดียวเขาก็จิบข็อคโกแลตหมดแก้ว ได้เวลาไปเรียนกับคุณครูออสทลิงแล้ว ตอนนี้วิลเฮล์มสดชื่นพร้อมลุยทุกบทเรียน นี่แหละคือวัฒนธรรม "ฟิก้า" ที่ไม่เหมือนใครของโรงเรียนแห่งนี้

"วิลเฮล์ม กลับมาแล้วเหรอ" คุณครูออสทลิงทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เป็นมิตรและเปิดรับเสมอ วิลเฮล์มเดินกลับเข้ามาในห้อง คุณครูออสทลิงมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

"ดีขึ้นหรือยัง?" คุณครูถามด้วยความเป็นห่วง วิลเฮล์มยิ้มกว้างตอบกลับ "ครับ ดีขึ้นเยอะเลย!" เขารู้สึกขอบคุณจากใจจริงที่ได้พัก มันทำให้เขาสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ "พร้อมเรียนแล้วครับ!" วิลเฮล์มพูดอย่างมั่นใจ รู้สึกอยากเรียนกับคุณครูออสทลิงมากขึ้นไปอีก

เลน่าส่งยิ้มกว้างให้เขาจากอีกฝั่งของห้อง สบายใจที่เพื่อนรักหายง่วงแล้ว "ดีใจที่เห็นเธอกลับมานะ วิลเฮล์ม" เธอบอกด้วยน้ำเสียงโล่งอก ดีใจที่เพื่อนสบายดี

วิลเฮล์มเดินไปที่โต๊ะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เขานั่งลง เตรียมสมุดปากกาพร้อมเรียน เสียงคุณครูออสทลิงบรรยายเรื่องโครงสร้างประโยคแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจนอีกครั้ง ไม่มีความห่วงกังวลเรื่องนาธาเนียลมากวนใจอีกแล้ว ภาพของเนินเขาสีเทาปรากฏขึ้นในความคิด เขายิ้มมุมปากบางๆ รู้สึกพร้อมสำหรับทุกการผจญภัยที่กำลังจะมาถึง

"เราจะไปเนินเขาสีเทาวันไหนกันแน่" ลาร์สกระซิบถามจากด้านหลังแทบจะติดหูวิลเฮล์มด้วยความตื่นเต้น

"พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน" วิลเฮล์มตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากกระดาน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

"ดีเลย! ฉันจะได้เตรียมตัวปีนป่ายให้พร้อม" ลาร์สว่าอย่างกระตือรือร้น เสียงกระซิบของเขายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น