เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

หมาป่าบนเนินเขาสีเทา

วิลเฮล์มก้าวออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกับลาร์สและโกรัน แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องอาบไล้สนามหญ้าหน้าโรงเรียนจนเป็นสีทองอร่าม กลิ่นดินชื้นลอยอ่อนๆ ขึ้นมาแตะจมูกอย่างสดชื่น หลังจากฝนเพิ่งขาดเม็ดไปเมื่อเช้าตรู่ เขาเหลือบมองเพื่อนทั้งสอง สังเกตเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นฉายชัดบนใบหน้าของลาร์สอย่างปิดไม่มิด

"พร้อมนะ" วิลเฮล์มกล่าว เสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าถ้อยคำ

"ยิ่งกว่าพร้อมอีก!" ลาร์สยิ้มกว้างจนตาหยี มองตรงไปยังเนินเขาสีเทาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล ราวกับเห็นรางวัลรออยู่เบื้องบน

"นายก็พูดแบบนี้ทุกทีแหละน่า" โกรันแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้าช้าๆ อย่างระอาปนเอ็นดู "แล้วสุดท้ายก็ต้องมานั่งหอบแฮ่กๆ ให้ฉันลากขึ้นไปจนได้"

ลาร์สทำหน้ามุ่ย แต่ก็ไม่ได้เถียง ดวงตาคมกริบของวิลเฮล์มจับจ้องเนินเขา ภาพความท้าทายผุดขึ้นตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นของการแข่งขัน แต่เป็นความมุ่งมั่นที่หนักแน่นกว่านั้น...ความมุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองอีกครั้ง

"แต่วันนี้จะไม่เป็นอย่างนั้น!" ลาร์สประกาศกร้าว กรอกเสียงลงไปในลำคออย่างฮึกเหิม "วันนี้ฉันฟิตเต็มที่!"

วิลเฮล์มไม่ได้ตอบ เขาก้าวยาวๆ ออกไปก่อน นำทางเพื่อนทั้งสองไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยพลังและความตั้งใจแรงกล้า แรงผลักดันจากภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหลังเนินเขาลูกนี้ยังคงเตือนย้ำอยู่ในใจเขาเสมอ

เส้นทางสู่เนินเขาขรุขระไปด้วยหินกรวดและรากไม้แก่ที่ชอนไชขึ้นมาจากผืนดินราวกับจะขวางกั้น โกรันเดินตามหลังมาติดๆ ก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง แต่ละก้าวต้องพินิจพิเคราะห์ วิลเฮล์มกลับปีนป่ายขึ้นไปอย่างไม่ลังเล พลังงานที่สั่งสมมาจากการสะสางการบ้านและดูแลน้องชายพวยพุ่งออกมาเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

"พวกนายตามมาทันแน่" วิลเฮล์มกล่าว เสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ราวกับจะท้าทาย

"นี่มันการท้าทายนะ ไม่ใช่การแข่งวิ่ง!" โกรันโต้ตอบกลับ พลางเอื้อมมือไปจับกิ่งไม้ใหญ่เพื่อพยุงตัวขึ้นไปอย่างทุลักทุเล

ลาร์สหัวเราะเสียงดัง หอบหายใจถี่ขึ้นแล้วก็เร่งฝีเท้าตามไปติดๆ อย่างกระตือรือร้น

ไม่นานนัก เสียงหอบหายใจของลาร์สก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูแปลกไปกว่าเดิม

"วิลเฮล์ม..." ลาร์สเปล่งเสียงระหว่างลมหายใจที่กระชั้น "ฉัน...คิดว่า...ฉันเห็น...อะไรบางอย่าง"

วิลเฮล์มชะงักฝีเท้าทันที หันกลับไปมองเพื่อนด้วยความสงสัย

"อะไร?"

ลาร์สชี้ไปยังพุ่มไม้หนาทึบข้างทาง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด วิลเฮล์มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง อากาศรอบตัวดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที ราวกับมีบางสิ่งกำลังซุ่มรออยู่ภายใต้ใบไม้ที่สั่นไหวอย่างผิดปกติ... ความหวาดระแวง... เริ่มคืบคลานเข้ามา

"อะไร!" วิลเฮล์มถาม เสียงของเขาต่ำลงกว่าปกติอย่างคุมไม่ได้

ลาร์สกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว

"เหมือนขนของสัตว์สีดำที่ตัวใหญ่...มาก" เขาว่า เสียงสั่นเทา

โกรันขยับตัวมาอยู่ข้างวิลเฮล์มทันที เขาเองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป "เราไปดูดีกว่า"

วิลเฮล์มพยักหน้าช้าๆ ดวงตาจับจ้องไปยังพุ่มไม้ที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา

"ระวังหน่อย" เขาเตือนขณะก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และระมัดระวัง

"ฉันว่าเรากลับเถอะ" ลาร์สเสียงสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุมได้

วิลเฮล์มไม่ฟังเสียงเพื่อน เขาดันกิ่งไม้แห้งกรอบออกไปอย่างแรง เผยให้เห็นช่องว่างด้านใน

"ตัวอะไรอยู่ข้างในนั้น!" วิลเฮล์มกระซิบถาม ใบหน้าแนบสนิทกับพุ่มไม้ พยายามเพ่งมองสิ่งที่ซ่อนอยู่

ทันใดนั้นเอง... ร่างใหญ่โตขนดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา ดวงตาสีอำพันวาววับราวกับเปลวไฟจ้องมายังพวกเขาอย่างดุดัน ความตกใจแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจของเด็กทั้งสาม

" เฮ้ มันตัวอะไรกันแน่!" ลาร์สถามเสียงแหลม หายใจติดขัดด้วยความตื่นตระหนก

"นั่นมัน... หมาป่านี่" โกรันเอ่ยชื่อสิ่งมีชีวิตนั้นออกมาเบาๆ ราวกับกลัวว่าเสียงจะเรียกความสนใจมันมากขึ้น

"หมาป่าตัวใหญ่ขนาดนั้น..." วิลเฮล์มกลืนน้ำลาย ใบหน้าฉายแววท้าทายกลับเข้ามาแทนที่ความตกใจอย่างรวดเร็ว ความตื่นเต้นจากการเผชิญหน้ากับอันตรายเข้าครอบงำ

"หนีเร็ว!" โกรันตะโกนสุดเสียง เพื่อนๆ ที่เหลือรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

"แย่แล้ว!"

เสียงกรีดร้องสั้นๆ ของลาร์สบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงบของป่า เขากลับตัววิ่งหนีไปก่อนใครเพื่อน รองเท้าผ้าใบตะกุยพื้นดินลูกรังจนฝุ่นคลุ้ง โกรันไม่รอช้า พลิกกายหมุนกลับแล้วออกตัววิ่งตามไปติดๆ วิลเฮล์มยืนนิ่งเพียงชั่วพริบตาเดียว แววตาสีอำพันของหมาป่าจับจ้องมายังเขาอย่างไม่คลาดสาย อากาศเย็นเยียบไหลผ่านผิวหนัง ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจแต่ไม่สามารถตรึงร่างเขาไว้ได้นาน หมาป่าแยกเขี้ยว กรนเสียงต่ำลึก ดินใต้เท้าของมันถูกตะกุย ใบหูตั้งชันเตรียมพร้อม วิลเฮล์มรู้ดีว่าวินาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง เขาออกวิ่งสุดกำลังทันที แสงแดดยามบ่ายคล้อยถูกบดบังด้วยกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่ที่เหยียดทะมึนขึ้นสู่ท้องฟ้า สร้างเงาทะมึนอันหนาทึบปกคลุมเส้นทางหนีของพวกเขา... **การไล่ล่าได้เริ่มขึ้นแล้ว!**