เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

การมาของคุณย่า

อิงเกอร์เชิญคุณแม่สามีมาดูแลวิลเฮล์มกับนาธาเนียลระหว่างที่เธอต้องเดินทางไปทำงานที่ลอนดอน พวกเด็กๆ ดีใจกันยกใหญ่ แทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เจอคุณย่าสุดที่รัก นาธาเนียลตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตเป็นประกาย เขาร้องออกมาด้วยความดีใจสุดเสียง "เย้! คุณย่ามาแล้ว!" เขาดีใจจนตัวลอย กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

วิลเฮล์มก็ไม่น้อยหน้า ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ความคิดที่จะได้อยู่กับคุณย่าทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก "ผมดีใจจังเลยครับ" เขาพูดเสียงใสแจ๋ว "ผมจะโชว์ให้คุณย่าดูว่าผมเล่นบอลเก่งแค่ไหน!" เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้วจริงๆ

อิงเกอร์ให้ข้อมูลที่จำเป็นทั้งหมดกับคุณแม่สามีอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เธอบอกแม่บ้านให้เตรียมพร้อมรับแขกอย่างดีที่สุด "คุณแม่บอกแม่บ้านได้เลยนะคะ ถ้าขาดเหลืออะไร หรืออยากได้อะไรเพิ่มเติม" เธอบอกด้วยความเป็นห่วง "โทรหาหนูทันทีนะคะ ถ้ามีเรื่องด่วนจริงๆ" คุณแม่สามีพยักหน้ารับอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเข้าใจ เธอขอบคุณลูกสะใภ้ในความช่วยเหลือและการสนับสนุนที่อิงเกอร์มีให้เสมอมา

"ขอบใจนะ อิงเกอร์ แม่จะดูแลเด็กๆ ให้ดีที่สุดเท่าที่แม่จะทำได้ระหว่างที่ลูกไม่อยู่" เธอรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความรักและความเมตตา "ลูกไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลยนะ"

อิงเกอร์เดินไปที่รถ คนขับรถรออยู่ที่สนามบินอาร์ลันดา ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของเธอ "แม่จะคิดถึงทุกคนมากเลยนะ แล้วจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พยายามกลั้นความรู้สึกห่วงหาเอาไว้ ลูกชายทั้งสองและคุณแม่สามีเข้ามากอดลาอย่างอบอุ่น ก่อนที่เธอจะจำต้องจากไป

"พวกเราก็คิดถึงแม่ครับ" วิลเฮล์มพูดอย่างเศร้าๆ ใบหน้าเล็กๆ หม่นลง การจากไปของแม่ทำให้เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่ต้องห่วงนะ วิลเฮล์มหลานรัก" คุณย่าพูดปลอบใจ น้ำเสียงอบอุ่นและอ่อนโยนดุจสายลมอ่อนๆ ในยามเช้าตรู่ "เราจะสนุกกันให้เต็มที่เลยนะ จนกว่าแม่ของหลานจะกลับมาจากการเดินทาง" คุณย่าลูบหลังหลานชายเบาๆ อย่างปลอบประโลม วิลเฮล์มรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจเมื่อได้รับความอบอุ่นจากคุณย่า

อิงเกอร์ขึ้นรถ โบกมือลาอีกครั้ง รถออกตัวช้าๆ อิงเกอร์รู้สึกทั้งดีใจและกังวลใจในเวลาเดียวกัน ตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งใหม่ แต่ก็อดห่วงลูกๆ ที่ต้องอยู่ห่างอกไม่ได้

เธอนั่งลงบนเบาะที่นั่งสบายๆ รู้สึกสงบขึ้นเมื่อรู้ว่าลูกๆ อยู่ในมือคนที่เธอไว้ใจได้มากที่สุด เธอตั้งตารอการผจญภัยในลอนดอนอย่างใจจดใจจ่อ ความคิดเหล่านี้ช่วยให้เธอผ่านพ้นความห่วงใยไปได้ เธอพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งนี้อย่างเต็มที่

คุณย่ายืนมองรถของอิงเกอร์ลับสายตาไปพร้อมกับเด็กๆ นาธาเนียลยังคงเช็ดน้ำตาป้อยๆ ส่วนวิลเฮล์มกอดอกแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังถนนที่ว่างเปล่า คุณย่ายิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน แล้วโอบไหล่หลานชายทั้งสองคนเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความรัก

"เอาล่ะ พวกตัวเล็กของย่า" คุณย่ากล่าว เสียงอบอุ่นดุจผ้าห่มผืนหนานุ่มยามค่ำคืนที่โอบกอดให้ความปลอดภัย "ทีนี้ก็เหลือแค่เราสามคนแล้วใช่ไหมจ๊ะ"

นาธาเนียลเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้จับจ้องใบหน้าเปี่ยมเมตตาของคุณย่า

"คุณย่าจะเล่นกับผมเหมือนที่แม่เล่นไหมครับ" เขาถาม เสียงสั่นเครือเล็กน้อย แฝงไปด้วยความหวังและความไม่แน่ใจ

คุณย่าหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขที่ได้อยู่กับหลาน

"แน่นอนสิหลานรัก มากกว่านั้นอีกต่างหาก" เธอตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง "แต่ก่อนอื่นเลย เราต้องเติมพลังงานกันก่อน มีใครหิวบ้างไหมจ๊ะ"

วิลเฮล์มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความหิวที่ถูกลืมเลือนไปเพราะความเศร้ากลับมาอีกครั้ง เขารีบเหลือบมองนาธาเนียลที่พยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็วเป็นการยืนยัน

"ผมหิวแล้วครับคุณย่า" วิลเฮล์มตอบ ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงครวญครางเป็นการยืนยันอย่างชัดเจน

คุณย่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจและเต็มไปด้วยความรัก แล้วจูงมือหลานชายทั้งสองเข้าบ้าน ประตูสีขาวปิดลงเบื้องหลังพวกเขาอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้ถนนกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง แต่ภายในบ้านกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่กำลังจะตามมา