อรุณรุ่งของวิลเฮล์ม
343 Words
วิลเฮล์มเดินลงมาจากชั้นบนเงียบๆ ในชุดเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินตัวโปรดกับกางเกงยีนส์สามส่วน ผมสีบลอนด์ยาวตรงที่เคยยุ่งเหยิงถูกมัดรวบเป็นหางม้าแบบลวกๆ บ่งบอกว่าเขากำลังจะรีบไปไหนสักที่ ในครัว นาธาเนียลกำลังทาแยมสีแดงสดบนขนมปังแผ่นหนาอย่างใจเย็น ส่วนคุณย่าก็ยังคงก้มหน้าคนซุปหอมฉุยอยู่บนเตา โดยมีแม่บ้านคอยช่วยเตรียมเครื่องเคียงอยู่ข้างๆ
"อ้าว จะรีบไปไหนแต่เช้าเชียวหลานย่า" คุณย่าทักขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นร่างเพรียวกำลังจะเลี้ยวไปทางประตูบ้าน แววตาอบอุ่นของคุณย่าฉายแววห่วงใยจางๆ
"ผมจะไปโรงเรียนครับ" วิลเฮล์มตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าคุณย่า สายตาจดจ่ออยู่ที่รองเท้าผ้าใบที่กำลังผูกเชือก "ผมนัดกับเพื่อนๆ ไว้แล้ว"
"แล้วมื้อเช้าล่ะ" คุณย่าถามต่อด้วยความเป็นห่วงว่าหลานชายจะปล่อยให้ท้องว่างออกไป
เด็กชายชะงักไปนิด ก่อนจะหันมายิ้มอบอุ่นให้คุณย่า รอยยิ้มนั้นสดใสราวกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในบ้าน "ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณย่า พวกผมจะไปหาอะไรกินในตัวเมืองกัน"
"อย่ากลับค่ำนักนะลูก" คุณย่ากำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ"
วิลเฮล์มพยักหน้าตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง "ผมคงกลับมาถึงช่วงบ่ายคล้อยๆ นั่นแหละครับ"
เขาคล้องกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ข้างในแทบจะว่างเปล่าไว้บนบ่า ก่อนจะเดินตรงไปยังโรงรถแล้วหยิบจักรยานสีฟ้าอ่อนคันโปรด พร้อมกับหมวกกันน็อคใบเก่งที่วางพาดอยู่บนแฮนด์มา
วิลเฮล์มสวมหมวกกันน็อคแล้วปรับสายรัดให้กระชับเข้าที่ จากนั้นก็ปั่นจักรยานออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนน และกลิ่นอายของเช้าวันใหม่ที่กำลังค่อยๆ เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบสงบ
- Writer
