เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

VDO Call จากแม่ในลอนดอน

ในระหว่างพักเที่ยง วิลเฮล์มกำลังนั่งล้อมวงกับลีน่าและเอ็มมา พวกเขากำลังถกเถียงกันอย่างออกรสถึงแผนการสำหรับสุดสัปดาห์ที่กำลังจะมาถึง

"ฉันว่าเราไปดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉายดีมั้ย เห็นว่าหนังเรื่องนี้รีวิวดีมากเลย" ลีน่าเสนอพลางยกส้อมเขี่ยพาสต้าในจาน

เอ็มมาส่ายหน้า "โธ่ ดูหนังอีกแล้วเหรอ? เบื่อแล้วอ่ะ! ลองไปร้านอาหารอิตาเลียนเปิดใหม่ตรงนั้นดีกว่าไหม? เห็นว่าพิซซ่าเตาถ่านอร่อยเด็ดสุดไปเลย"

วิลเฮล์มเท้าคาง "แต่ฉันอยากออกไปทำอะไรแอคทีฟๆ บ้างนะ เดินป่าเขาว่าอากาศกำลังดีเลยช่วงนี้"

"เดินป่าเนี่ยนะวิลเฮล์ม? เธอก็รู้ว่าฉันกับเอ็มมาไม่ใช่สายลุยขนาดนั้น" ลีน่าบ่นอุบ

ในขณะที่ทั้งสามกำลังเถียงกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆ โทรศัพท์ของวิลเฮล์มก็สั่นครืดคราดขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอโชว์ชื่อ 'แม่' พร้อมกับภาพวิดีโอคอล

"โอ๊ะ! แม่โทรมา" วิลเฮล์มรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของอิงเกอร์ ผู้เป็นแม่ จะปรากฏขึ้นบนจอ

"สวัสดีครับแม่!" วิลเฮล์มทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

"สวัสดีจ้ะ วิลเฮล์ม! สบายดีไหมลูก? หน้าตาสดใสเชียว" อิงเกอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส ปลื้มใจที่ได้เห็นหน้าลูกชายที่ห่างกันคนละประเทศ​

"ผมสบายดีครับแม่ กำลังนั่งแฮงเอาท์กับเพื่อนๆ ตอนพักเที่ยงพอดีเลย แล้วแม่ล่ะครับ เป็นไงบ้าง ที่ลอนดอนหนาวไหม?" วิลเฮล์มถามด้วยความห่วงใยและอยากรู้เรื่องราวการเดินทางของแม่

อิงเกอร์ยิ้มกว้าง "ลอนดอนนี่เยี่ยมไปเลยจ้ะ! ตอนนี้แม่อยู่ที่ร้านน้ำชาดังๆ ชื่อ Fortnum & Mason ตรง Piccadilly Circus ที่นี่แสงสวย บรรยากาศดีมากเลย" เธอพูดพลางแพนกล้องให้วิลเฮล์มและเพื่อนๆ ได้เห็นบรรยากาศภายในร้านน้ำชาที่หรูหรา ผู้คนแต่งตัวสวยงาม กำลังละเลียดชาและขนมเค้กอย่างเพลิดเพลิน

วิลเฮล์มยิ้มตาม ดีใจที่เห็นแม่มีความสุข "ดูดีมากเลยครับ! อากาศที่นั่นเป็นไงบ้างครับแม่?"

อิงเกอร์อมยิ้มพลางทำหน้ายู่เล็กน้อย "โอ้ อากาศที่นี่น่ะเหรอ... เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยลูก! ตอนเช้าฟ้าหม่นๆ มีฝนสลับหิมะตกปรอยๆ แต่พอสายหน่อยแดดก็ออกเปรี้ยงปร้างซะอย่างงั้น" เธอกล่าวพร้อมกับโชว์ภาพถ่ายจากหน้าต่างร้านที่เธอเพิ่งถ่ายไว้ มีทั้งภาพถนนเปียกแฉะและภาพท้องฟ้าสีครามสลับกันไปมา

วิลเฮล์มกับเพื่อนๆ ที่แอบชะเง้อหน้าดูจากด้านหลังถึงกับทำหน้างง ลีน่าถึงกับอุทานออกมา "ไม่น่าเชื่อ! มีทั้งหิมะ ฝน แล้วก็แดดในเวลาเดียวกันเนี่ยนะ บ้าไปแล้วจริงๆ!"

เอ็มมาพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันเคยได้ยินว่าอังกฤษอากาศแปรปรวนเพราะเป็นเกาะ แต่แบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม?" เธอแซวพลางหัวเราะ

อิงเกอร์หัวเราะร่วน "ใช่จ้ะ มันอาจจะคาดเดาไม่ได้ แต่มันก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของลอนดอนนะ แม่อยู่ที่นี่ก็มีความสุขดี ถึงอากาศจะเป็นยังไงก็เถอะ"

วิลเฮล์มยิ้มด้วยความโล่งใจ "ดีแล้วครับแม่ ขอให้เที่ยวให้สนุกและดูแลตัวเองด้วยนะครับ!"

อิงเกอร์ยิ้มกลับ "แน่นอนจ้ะ รักลูกนะ วิลเฮล์ม!"

"ผมก็รักแม่เหมือนกันครับ!" วิลเฮล์มพูดหลังจากวางสาย เขารู้สึกอบอุ่นใจที่แม่โทรมาอัปเดตเรื่องราวการเดินทาง

วิลเฮล์มเก็บโทรศัพท์ควับลงกระเป๋ากางเกง พลางหันไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่จ้องมองเขาด้วยความสนใจใคร่รู้เต็มที่

"เอ่อ... คือว่า...แม่ฉันน่ะ เจอเพื่อนเก่าโดยบังเอิญ​เลยชวนกันดื่มชาเพลิดเพลิน​ไปเลย" เขาเอ่ยสั้นๆ พยายามปฏิเสธการซักถามที่กำลังจะตามมา แต่ไม่ทันแล้ว

ลีน่าเลิกคิ้วสูง เธอจ้องตาเขม็งไปที่วิลเฮ​ล์ม​"ลอนดอนงั้นเหรอ ดูเหมือนว่าแม่เธอจะเพลิดเพลินกับชาและอากาศแปรปรวนที่นั่นเสียเต็มที่เลยนะ!" เธอแกล้งเน้นคำว่า 'เพลิดเพลิน'

เอ็มมาพยักหน้าช้าๆ "นั่นหมายความว่าแผนเที่ยวสุดสัปดาห์ของเรายังคงไร้ข้อสรุปใช่ไหม?" เธอถามพลางถอนหายใจปลงๆ

"ไม่เห็นเกี่ยวกันเลยเอ็มมา!" วิลเฮล์มกลอกตามองเพื่อน "ที่อากาศลอนดอนอาจจะคาดเดาไม่ได้ แต่มันไม่ได้ส่งผลอะไรกับสตอกโฮล์มเลยนะ!" เขาชี้แจงพลางหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ กลับมาเรื่องของเราดีกว่า ตกลงจะไปไหนกันดีวันนี้?"

เอ็มมาที่ดูเหมือนจะลืมเรื่องสภาพอากาศขมุกขมัวไปแล้วในทันที ดวงตาเป็นประกายวับวาวด้วยไอเดียใหม่ เสนอขึ้นอย่างกระตือรือร้น "นี่ๆ! งั้นเราไปกินพิซซ่าเตาถ่านหอมๆ ที่ร้านอาหารอิตาเลียนเปิดใหม่ดีไหมล่ะ? เสียงกรอบๆ ของแป้งร้อนๆ คงดีสุดๆ ไปเลย!"

ลีน่าพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วยเต็มที่ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "โอ๊ย! นั่นมันเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยเอ็มม่า! ถ้าเราชวนเพื่อนคนอื่นๆ ไปด้วย คงจะสนุกคูณสองแน่ๆ!"

วิลเฮล์มไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสนี้ไว้ทันที ใบหน้าฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น...เราไปจัดเต็มที่ร้านนั้นหลังเลิกเรียนเลยดีไหมล่ะ? รับรองว่าท้องอิ่มสบายใจหายห่วง!" เขารีบเสริมขึ้นอย่างฉับไว ราวกับกลัวว่าไอเดียดีๆ จะหลุดมือไป

“ได้เลย! จัดไป!” เลน่าและเอ็มม่าร้องขึ้นพร้อมกันอย่างเต็มใจ เสียงใสๆ ประสานกันด้วยความตื่นเต้น ทำให้วิลเฮล์มต้องพยักหน้าอย่างพอใจ แอบยิ้มกริ่มที่แผนการอันแสนอร่อยสำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็วเกินคาด

หลังจากตกลงเรื่องพิซซ่ากันได้อย่างลงตัว เลน่าก็ปรบมือเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนฝัน ดวงตาสีฟ้าของเธอเป็นประกายด้วยความหวังอันแสนหวาน “แหม,” เธออุทานด้วยน้ำเสียงเพ้อฝันราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในความฝันแสนสวย "ถ้าที่สตอกโฮล์มของเรามีร้านน้ำชาหรูๆ เก๋ๆ บรรยากาศอบอุ่นเหมือน Fortnum & Mason ซักแห่ง ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะ... นึกภาพแล้วฟินสุดๆ!"

เอ็มม่าชำเลืองตามองเพื่อนของเธอด้วยความเอ็นดูปนขบขันพลางยิ้มกว้างจนตาหยี “ฮ่าๆๆ! ถ้าอย่างนั้นจริงๆ เธอก็ต้องจัดเต็ม สวมชุดสวยๆ ที่ดูเหมือนพวกผู้ดีอังกฤษ ไปนั่งละเลียดชาอย่างสง่างามระหว่าง ‘ฟิก้า’ (Fika) ในร้านนั้นแน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะ!”

ลีน่าหัวเราะคิกคัก ยืดอกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังจินตนาการถึงชุดผ้าไหมสวยงามพลิ้วไหว "ก็แหงอยู่แล้วล่ะ! ฉันจะสวยให้เต็มที่เลยคอยดู!”

วิลเฮล์มหัวเราะร่วนพลางหยิบถาดอาหารแล้วลุกขึ้นยืน “ก็คงต้องเป็นชุดที่ห้ามมีรอยเปื้อนซอสมะเขือเทศเด็ดขาดเลยล่ะนะ! ไม่อย่างนั้นชุดสวยๆ จะหมดสง่าราศีเอาได้!” เขายิ้มล้อเลียนอย่างเป็นกันเอง สร้างเสียงหัวเราะครืนใหญ่ให้กับทั้งสามคน