คุณหมอหนุ่มส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวที่เขาหมายตาทันทีที่อีกฝ่ายเดินพ้นประตูออกมา
ร่างบางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ภายใต้ซุ้มดอกขจรที่คุณพ่อของเธอชอบนั่งรับลมดื่มด่ำบรรยากาศในยามเช้า
พุติพิรุณมองเธออย่างแปลกใจเมื่อหญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อแขนยาวคอเต่า
“มะนาวหนาวเหรอ ไม่สบายหรือเปล่า” เขาถามอย่างเป็นห่วง
“เอ่อ! พอดีช่วงนี้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวร้อนๆ หนาวๆ นิดหน่อยน่ะค่ะพี่พุติ” ที่จริงไม่ใช่เลย ที่ต้องใส่เสื้อผ้ามิดชิดแบบนี้เพราะร่องรอยที่พี่จอมทำไว้มันมากมายจนคอนซีลเลอร์ก็ปิดไม่อยู่ต่างหาก
เธอไม่อยากให้ใครๆ รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน
“ให้พี่ตรวจดูหน่อยมั้ย” หลังมือหนาแตะลงที่หน้าผากมนแผ่วเบาพลางพิจารณาใบหน้าของเธอร่วมด้วย
“ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา แต่ว่าสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย น่าจะอ่อนเพลียพักผ่อนน้อย หรือว่าช่วงนี้มะนาวนอนไม่หลับ”
“มะนาวไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะพี่พุติ อาจจะเพราะช่วงนี้ทำงานเพลิ
