“เหนื่อย”
“ฮึ! ไม่เหนื่อยเหี้ยอะไร โคตรเหนื่อยเลย กูต้องจัดการงานศพทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ มึงคิดว่าไม่เหนื่อยเหรอที่ต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อยทั้งที่...ใจกูอยากเดินเข้าไปถีบโลงศพของมันให้พังพินาศทุกเวลา!”
“อืม แค่นี้ล่ะ ยังไงก็ขอบใจมึงมากที่ช่วยกู อืม”
ติ๊ด!
ผมวางสายจากไอ้เซตัสที่โทรมาถามข่าวคราวก่อนจะเอนหลังทิ้งตัวพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่แล้วหลับตาสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อทำสมาธิกับเรียกพลังให้ตัวเอง
จบงานศพที่ทำให้ผมเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจแล้วสักที ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมแบกความรู้สึกอะไรไว้บ้างในงานศพของคนเหี้ย ๆ แค่ไม่กี่วัน
ติ๊ง!
Kanin : ให้ผมเข้าไปวันไหน
“...” ผมมองข้อความที่ได้รับล่าสุดก่อนจะมองไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงาน ผมหยิบขึ้นมาเปิดดูเอกสารข้างในแค่นิดหน่อยแล้วเก็บมันไว้ที่เดิม
Akin : พรุ่งนี้บ่าย ๆ ก็ได้
ผมตอบข้อความเสร็จก็ลุกแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานโดยที
