“มาแล้วๆ อาลุค” หมอกวิ่งลงบันได ก่อนจะกระโดดตัวลอยเข้าสู่อ้อมแขนของ ลุค บอดี้การ์ดคู่ใจที่ยืนรอรับสุดทางเหมือนดั่งเช่นทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน
“มาแล้วๆ อาฟลอยด์…อาฟลอยด์ไม่อยู่แล้วนี่น่า” เมฆก็วิ่งลงบันไดมาด้วยความโลดเต้น ร้องเรียกบอดี้การ์ดคู่ใจของตน แต่เมื่อมาถึงสุดทางบันไดก็ไม่มีบอดี้การ์ดผมทองมารอรับตน คนที่มายืนรอรับคือ ปรก คนที่จะมาทำหน้าที่แทนฟลอยด์นับจากนี้เป็นต้นไป
“นายน้อย ผมอุ้มครับ” ปรกกางแขนออกกว้างเตรียมพร้อมโอบอุ้มเจ้านายตัวน้อย สองมือเล็กของเมฆจับสายกระเป๋าเป้หนังสือ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากัน เดินผ่านบอดี้การ์ดคนใหม่ไปยังห้องอาหารด้วยตัวเอง
“อาลุค อาฟลอยด์ไปยัง” หมอกมองหน้าคนที่อุ้มตัวเองไว้
“ผมไปส่งที่สนามบินตั้งแต่เช้ามืดแล้วครับ”
“ถ้าอาลุคต้องกลับไปอยู่เชียงราย หมอกต้องคิดถึงอาลุคมากแน่ๆ เลย”
“ผมก็คิดถึงนายน้อยครับ” หากต้องกลับไปอยู่เชียงราย ลุคก็จะคิดถึงเจ้านายตั
