เป็นนางร้ายก็ไม่เลวเท่าไหร่นะ

ตอนที่ 4 เหมือนถูกประชด

ตอนที่ 4

เหมือนถูกประชด

ตะวันฉายค่อยๆเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกที่ดังเข้ามาในโสตประสาทพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองเต็มใบหน้าทั้งดวงตายังแดงกล่ำ เธอมองจ้องเขานิ่ง ใครกันอีกละนี่ ตะวันฉายรีบเช็ดน้ำตาตัวเองและเงยหน้าขึ้นนั่งตัวตรง

"ขอโทษนะคะทักคนผิดแล้วล่ะค่ะ" เธอพูดขึ้นด้วยเสียงที่สะอึกสะอื้น

"จะทักคนผิดได้ยังไง จำพี่ไม่ได้แล้วเหรอ?" คนร่างใหญ่ตรงหน้าพูดขึ้นด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มอบอุ่นพร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ส่งมาให้กับเธอทำให้เธอมองไปที่เขาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เดินมาและนั่งลงข้างๆเธอ

"พี่ณินทร์ไงครับ ไม่เจอกันหลายวันจำพี่ไม่ได้แล้วรึไง?" คณินทร์พูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปแตะที่หัวของตะวันฉาย ทำให้ตะวันฉายนิ่งอึ้งไปในทันที ใช่สิ เธอทะลุเข้ามาในนิยายเรื่องนี้และเธอก็ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้เลยเพราะยังไม่ทันจะได้อ่าน คงมีตัวละครอีกมากมายที่เข้ามาพัวพันกับนางร้ายนางเอกและพระเอก เธอหันหน้าไปและค่อยๆเช็ดน้ำตาตัวเอง

"มานั่งตากฝนอะไรตรงนี้ ได้ยินว่าจะแต่งงาน มีปัญหาอะไรหรือเปล่าบอกพี่ได้นะ" คณินทร์พูดขึ้น

ตะวันฉายไม่รู้จะพูดกับเขาออกไปยังไง เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลว แต่ตอนนี้เขาน่าจะเป็นคนที่พาเธอส่งกลับบ้านได้เร็วที่สุดในตอนนี้ อยู่ๆตะวันฉายก็ก้มถอดรองเท้าออกและถือมันพร้อมกับยืนขึ้น

"พี่ณินทร์ช่วยพาตะวันไปส่งบ้านหน่อยได้ไหมคะ" ตะวันพูดขึ้น

"ได้สิ พี่ก็จะชวนตะวันอยู่นี่ไง ถ้างั้นไปกันเถอะเดี๋ยวฝนตกหนักกว่านี้จะกลับยากกว่าเดิม"

คณินทร์ ลุกขึ้นแล้วจะเดินนำหน้าของตะวันฉายออกไป แต่ตะวันฉายกับยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของคณินทร์เบาๆจนเขาต้องหยุดลงและกำลังจะหันหน้ามาหาเธออยู่ๆ แขนของตะวันฉายกลับถูกกระชากออกจากเขาอย่างแรง จนเซออกไป

"ตะวันมากับผม ก็ต้องกลับกับผม" เสียงนุ่มลึกไม่พอใจพูดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมและมองตรงไปยังคนร่างใหญ่อีกคนที่กำลังจะพาตะวันฉายกลับบ้าน ใช่แล้ว! เหนือภพตามเธอมานั่นเอง

สายตาของเขาตอนนี้ดูเข้มดุแม้ใบหน้าจะนิ่งเหมือนจะเอาเรื่องอีกคนที่กำลังจะพาเธอกลับบ้านตอนนี้ตะวันฉายไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงเธอได้แต่ยืนนิ่งและถอยออกไป

"ตะวันใครบอกให้ออกมาก่อนพี่" เหนือภพพูดขึ้น

ตะวันไม่อาจตอบมาได้เพราะกลัวน้ำตาจะไหลลงมาอีกเป็นครั้งที่สอง เพราะสาเหตุใดก็ไม่รู้แน่ได้ จากนั้นคณินทร์ก็พูดขึ้น

"ถ้าคนเขาไม่เต็มใจอยากจะกลับด้วย ก็อย่าไปขัดเขาเลยครับ คุณเหนือ" คณินทร์พูด

"จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ต้องกลับกับผมเพราะเธอคือว่าที่เจ้าสาวหรือเมียของผมในอนาคต" เหนือภพพูดขึ้น พร้อมกับหันมามองหน้าของตะวันฉายเชิงตำหนิ

"เห๊อะ ! คุณเหนือ คุณอยากได้ตะวันฉายเป็นเมียตั้งแต่เมื่อไหร่หรือที่ทำตรงนี้เพราะว่าหวงก้าง" คณินทร์พูดขึ้น

ตะวันฉายที่ยืนนิ่งมองคนทั้งคู่คุยกันทั้งสองคนนี้คงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันแน่ๆ ดูจะไม่ถูกกันสักเท่าไหร่แต่ดูท่าทางของพี่คณินทร์แล้วก็ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร กลับเป็นอีกคนที่ดูจะเอาใจเสียมากกว่า

"เอ่อ พี่คณินทร์คะ ตะวันต้องขอบคุณพี่คณินมาก เดี๋ยวตะวันกลับกับพี่เหนือก็ได้ค่ะ ตะวันเกรงว่าจะรบกวนพี่คณินทร์มากเกินไป"

"ไม่เป็นไรครับตะวัน พี่หวังดีกับตะวันเสมอนะ ไม่เหมือนกับบางคน" คณินทร์พูดขึ้นพร้อมกับปลายสายตาไปยังเหนือภพ จากนั้นเขาก็สะบัดแขนออกและก็เดินออกไปขึ้นรถและขับออกไป

หลังจากที่คณินทร์ไปแล้ว ก็เหลือเพียงแค่ตะวันฉาย และเหนือภพ ที่ยืนจ้องหน้าเธออยู่ตรงนั้นเหมือนกำลังโกรธ ตะวันฉายไม่พูดมากเธอรีบเดินกะเผลกๆออกไปทั้งที่ฝนกำลังจะตกหนัก เพื่อที่จะไปขึ้นรถของเหนือภพ

เหนือภพเห็นตะวันฉายเดินกระเผลกไปแบบนั้นเขาถอนหายใจอย่างแรงเพราะรู้สึกว่าพักนี้ตะวันฉายดูจะไม่ได้สนใจเขาดังที่เคยเป็นมา เขาถอนหายใจและเดินไปช้อนอุ้มตะวันฉายขึ้นมาทันทีและพาเธอไปขึ้นรถ

หลังจากทั้งคู่อยู่บนรถแล้ว ตะวันฉายเงียบไม่อยากจะถามหรืออยากจะพูดอะไรออกมานั่นยิ่งทำให้เหนือภพต้องหันมาจ้องหน้าเธอขณะที่ติดไฟแดง ตะวันฉายรู้สึกถูกจ้องเธอจึงหันหน้าออกไปมองด้านนอกกระจกรถ

ความเงียบตึงของทั้งคู่ดำเนินทางมาจนถึงทางจะเลี้ยวเข้าบ้านอยู่ๆเหนือภพก็พูดขึ้น

"รู้ทั้งรู้ว่ากำลังจะมีสามี แต่ก็ดันนัดผู้ชายอื่นให้มารับตัวเอง" เหนือภพพูดขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดที่ออกจากปากเขา พิชาภาในร่างของตะวันฉายรีบหันหน้ากลับมาและมองค้อนเขาทันที

"เอากระจกไหมคะ?" เธอพูดขึ้น

"ทำไม?" เขาตอบเธอออกมา

"จะได้ส่องตัวเองก่อนก่อนจะพูดกระทบถึงใคร ถ้าไม่มีหลักฐานอย่าพูดลอยๆ ดูตัวเองซะก่อนนัดพบคนรัก ทั้งๆที่กำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องแต่ง สิ่งที่เสียไปก็ให้มันเสียไป"

ตะวันฉาย ทำให้เหนือภพต้องเบี่ยงรถเข้าข้างทางและจอดนิ่งสนิท ตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักขึ้น คำพูดของตะวันฉายทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมาทันทีเขาคว้าของเธอเข้ามาและกำแน่น ดวงตาคมเข้มมองตรงมายังเธอ ตะวันฉายก็จ้องกับเขานิ่งเช่นกันเธอไม่ได้ทำสิ่งใดทำไมต้องกลัว

"ตะวันฉายประชดพี่รึไง!?" เขาพูดขึ้นพร้อมทั้งบีบแขนของตะวันฉายแน่นขึ้น

"ตะวันพูดความจริง ตะวันพูดตามความรู้สึกตัวเอง ตะวันรู้สึกยังไงตะวันก็พูดออกมาอย่างนั้น ตอนนี้ตะวันไม่ได้หวงและไม่เคยคิดที่จะหวงพี่เหนือเลยแม้แต่นิด จะยกเลิกงานแต่งก็ได้นะพี่เหนือ ถ้าหากว่าการแต่งงานครั้งนี้ตะวันบีบบังคับพี่" ตะวันพูดออกมาตรงๆจากใจเพราะตอนนี้เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเหนือภพเหมือนตะวันคนเก่า ที่รักและต้องการเขามากจนคิดวางยาเขา

"พูดอะไรออกมามีสติมีสติหน่อยได้มั้ย?!"

"มีสติตลอด และก็มีความคิดที่กลั่นกรองแล้วเสมอ"

"แล้วที่วางยาพี่ล่ะ?"

"นี่ไง! ก็รับผิดชอบแล้วไง ก็ปล่อยแล้วก็อยากให้เป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องจัดแล้วงานแต่ง ตอนนี้ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรแล้วนี่" ตะวันพูดขึ้น

"อย่าประชดพี่แบบนี้ !" เหนือภพพูดเข้มเสียงต่ำ

"นี่พี่เหนือ ไม่ต้องมาทำเสียงทำท่าทางแบบนี้ พี่คิดหรอว่าตะวันจะกลัว..อุปส์!" พูดจบตะวันก็ถูกประกบจูบอย่างรุนแรงจากภายในรถของเหนือภพ

เรียวปากเนียนบางนุ่มหอมหวานถูกประกบจูบอย่างรุนแรงหนักหน่วง ตะวันตกใจอย่างมาก เธอพยายามทุบหลังของเขาอย่างแรง และพยายามดิ้นไปมา แต่เรียวปากหนาของเหนือภพกลับดูดดุนเอาความหอมหวานของตะวัน เรียวลิ้นซอกซอนเข้าไปภายในโพรงปากอันหวานหอม จนเขามิอาจจะหยุดได้ เหนือภพบดจูบตะวันอยู่ตรงนั้นอย่างรุนแรงเพื่อลงโทษที่ต่อปากกับเขา ตะวันค่อยๆผลักอกเขาออกอย่างแรง

เพลี๊ยะ!~

ตะวันตบหน้าของเหนือภพจนแทบหัน จากนั้นเธอก็หุนหันลงจากรถทั้งที่ฝนนั้นตกหนัก ตะวันเปิดประตูรถวิ่งขากระเผลกออกไป ในทันที

เหนือภพเห็นแบบนั้นเขาไม่รอช้า รีบวิ่งตามตะวันออกไปเช่นกัน จนเขาตามทันและคว้าแขนของเธอไว้ได้ ตอนนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แต่ตะวันก็พยายามสะบัดเขาออก แต่ก็ไม่พ้นคนร่างใหญ่อยู่ดี เขาพยายามพาเธอมาที่รถทั้งที่ตะวันยังดิ้นไปมา ตอนนี้เธอโกรธเขาจริงๆแล้วล่ะสิ

"ปล่อย!" ตะวันพูดขึ้น แต่กระนั้นร่างบางกลับถูกช้อนอุ้มกลับมาที่รถ ทั้งที่ทั้งคู่ตอนนี้มันเปียกปอนไปทั้งตัว เหนือภพพาร่างงามมาหยุดตรงหน้ากระโปรงรถ

"รีบขึ้นรถเร็ว!" เหนือภพพูดขึ้น

"ไม่ อย่าเข้าใกล้ฉัน!" ตะวันตอบกลับไป

"ได้ ! ถ้าอย่างนั้นพี่จะสั่งสอนเราเอง" เหนือภพพูดพร้อมกับเดินเข้าหาตะวันทั้งที่ฝนพรำลงมาอย่างหนักหน่วง ร่างบางถอยร่นลงไปจนชนหน้ารถจากนั้นร่างใหญ่ก็ตามมาประกบกับร่างงาม จนเธอนอนราบไปกับหน้ากระโปรงรถ

"จะทำอะไร" ตะวันพูดขึ้น

"ก็ทำ ในแบบที่ตะวันชอบไง" พูดจบเหนือภพกลับประกบจูบตะวันอย่างรุนแรงท่ามกลางสายฝนที่พรำลงมาอย่างต่อเนื่อง เธอพยายามดิ้นไปมา เสื้อผ้าน้อยชิ้นกลับเป็นใจซะเหลือเกิน ท่ามกลางฝนตกหนักแบบนี้ เขายังกล้าทำ ร่างบางถูกสอดใส่ท่ามกลางฝนพรำ ที่กระโปรงหน้ารถ อีกทั้งหนทางยังเปลี่ยวไร้ผู้คนสัญจร วันนี้เป็นอีกครั้งที่เธอต้องเสียตัวให้กับเหนือภพอีกรอบ ทั้งที่ยังไม่แต่งกัน

"เป็นไงล่ะ ชอบวางยาคนอื่นไม่ใช่รึไง ตะวันควรจะพอใจนะที่พี่ใส่ใจ" เหนือภพพูดขึ้น

ตะวันไม่พูดสิ่งใด ได้แต่ดึงกางเกงในที่เหนือภพรูดลงไปขึ้นมาทั้งร่างกายยังเปียกชุ่ม จากนั้นเหนือภพก็ไปส่งเธอที่บ้านในทันที เขาแค่ส่งเธอลงเมื่อพ่อแม่มารับ เขาก็กลับออกมา

เหนือภพจอดรถลงอีกครั้ง มือสองข้างกำแน่นเพราะความดื้อรั้นของตะวัน ทำให้เขาต้องหยุดตัวเองไม่ได้ ตะวันเธอมันร้ายซะจริง เขาทุบไปที่พวงมาลัยรถหลายครั้ง เพราะโกรธตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองกับตะวันได้อีกจนมีครั้งที่สอง..

จบตอนที่ 4