เป็นนางร้ายก็ไม่เลวเท่าไหร่นะ

ตอนที่ 2 ฝันไปป่ะเนี่ย!

ตอนที่ 2

ฝันไปป่ะเนี่ย!

พิชาภาในร่างของตะวันฉายถูกอุ้มมาขึ้นรถโดยที่เธอนั้นก็ขัดขืนและดิ้นไปมา แต่ใบหน้าหล่อและนิ่งขรึมกลับไม่พูดจาและเขายัดเธอลงไปที่เบาะนั่งด้านคนขับพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เธอ

ตอนนี้ในสมองของเธอปั่นป่วนไปหมดมันเป็นเรื่องจริงหรือมันเป็นความฝันอยู่ๆเธอก็นิ่งขึ้นมาและตบหน้าตัวเอง 2-3 ครั้งจนเหนือภพต้องหันมามองและจอดรถพร้อมกับจับแขนของเธอไว้

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!" เขาพูดขึ้นพร้อมทั้งหันหน้ามาพร้อมใบหน้าที่ดูเย็นชาและดูเข้มดุ

"ปล่าว ไม่มีอะไร นึกว่าแค่ฝันไป" เธอตอบเขาขึ้นมา

"จะฝันไปได้ยังไง ก็ตะวันเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นเองนี่ พอได้แล้วเลิกทำอะไรบ้าๆซะที แค่เรื่องในตอนกลางดึกที่ผ่านมา มันก็มากพอแล้ว ไม่ว่าตะวันจะทำอะไร พี่ก็ไม่อยากจะสนใจอีกแล้ว ผู้หญิงอย่างตะวันไม่ควรได้รับความรักจากใครอีก" เขาพูดขึ้น

"คุณพูดอะไร ใครชื่อตะวัน?" พิชาภาในร่างของตะวันฉายหันไปและตอบเขาออกไปอย่างซื่อตรง

นั่นทำให้เหนือภพต้องรีบเบี่ยงรถเข้าข้างทางและจอดลงทันทีพร้อมกับหันหน้ามามองตะวันฉายอย่างชัดเจนตอนนี้เธอเสียสติหรือเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"อย่าล้อเล่นกับพี่ ตะวันฉาย!" สายตาเข้มดุมองมายังเธอและจับมาที่แขนของตะวันฉายพร้อมกับบีบแน่น

นั่นทำให้พิชาภาได้มองใบหน้าของเขาอย่างเต็มตาความหล่อเหลาในโลกใบนี้คงไม่มีอีกแล้วกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ทำไมเขาหล่อขนาดนี้ เธอหยุดนิ่งไปและมองเขาอย่างเต็มตา

แต่ทำไมเขาถึงเรียกเธอว่าตะวันฉาย ชื่อนี้คุ้นๆ แต่ก็คิดยังไม่ออก

"เลิกล้อเล่นกับพี่ที่ผ่านมาก็มากพออยู่แล้ว" เขาพูดย้ำกับเธอขึ้นมาอีกครั้ง นั่นทำให้เธอต้องนิ่งเพราะตอนนี้รู้สึกสับสนขึ้นมา จากนั้นเขาก็ออกรถไปทันที

รถแล่นเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่ พิชาภาที่อยู่ในร่างของตะวันฉายถึงกับเบิกตากว้าง บ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ผิดแล้วผิดที่แน่นอน

"คุณ นี่ไม่ใช่บ้านฉันนะ!" พิชาภาในร่างของตะวันฉายพูดขึ้น

"เป็นบ้าหรือเสียสติเลิกล้อเล่นกับพี่ได้แล้วตะวันฉาย!"

รถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ทั้งพ่อและแม่ของตะวันฉายรีบเดินออกมา เมื่อเห็นว่าลูกมากับเหนือภพ ทั้งคู่มองหน้ากันและยิ้มให้แก่กันทันที

"ตะวันลูกแม่ หายไปไหนทั้งคืน " เดือนแรม แม่ของตะวันฉายพูดขึ้น

พิชาภาในร่างของตะวันฉายได้แต่ยืนเงียบมองพวกเขาทั้งหมดนี่มันเรื่องอะไรกันอยู่ๆก็มาเป็นลูกของใครไม่รู้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีพ่อแม่มาตั้งนานแล้วอีกอย่างมาเรียกเธอว่าตะวันฉายนี่มันเรื่องอะไรกัน

"เอ่อต้องขอโทษด้วยนะคะพวกคุณทั้งหมดต้องเข้าใจผิดแน่ๆ นี่ไม่ใช่บ้านฉันและฉันก็ไม่ใช่ลูกของพวกคุณต้องขอโทษนะคะฉันต้องรีบกลับบ้านของฉันแล้วค่ะ" ตะวันฉายพูดขึ้นท่ามกลางคนทั้งหมดทำให้ทุกคนมองหน้ากันไปมาเลิ่กลั่ก

เหนือภพรีบดึงแขนของตะวันฉายไว้ในทันทีแล้วพูดขึ้น

"เลิกเล่นตลกได้แล้วตะวันฉาย"

พิชาภาที่อยู่ในร่างของตะวันฉายได้แต่ยืนงงทำไมทุกคนต่างเรียกเธอว่าตะวันฉายทั้งๆที่เธอก็ไม่ใช่คนคนนั้นสักหน่อย แถมยังคุ้นๆชื่ออีกต่างหาก อยู่ๆทำไมมาเรียกเธอว่าตะวันฉายอยู่ๆทำไมมามีพ่อกับแม่ และผู้ชายตรงหน้าที่ เอ่อ เพิ่งนอนกับเธอในตอนกลางดึกที่ผ่านมา

"เข้าบ้านเถอะลูกเกิดเรื่องอะไรเล่าให้แม่ฟังทั้งหมดเดี๋ยวนี้ เหนือภพด้วย" เดือนแรมพูดออกมา และประคองตัวลูกสาวเข้าไปในบ้านทันทีพร้อมกับทั้งหมดเดินตามเข้าไป

เมื่อมานั่งที่โซฟา ทั้งหมดนั่งมองหน้ากันไปมาเลิ่กลั่กตอนนี้พิชาภาในร่างของตะวันฉายมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่าฐานะคงจะร่ำรวยมากเป็นพิเศษ อยู่ๆก็มาโมเมเรียกเธอว่าเป็นลูก อีกคนก็นอนกับเธอแบบงงๆนี่มันเรื่องอะไรกัน

จากนั้นไม่นานตะวันฉายที่นั่งฟังทุกคนพูดคุยกันแต่ก็ไม่ได้จับใจความ อยู่ๆเธอก็ลุกขึ้น

"หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" พิชาภาในร่างของตะวันฉายลุกขึ้น และกำลังจะก้าวเดินออกไป

"เอ่อ แล้วห้องน้ำไปทางไหน คะ?" เธอหันมาถามผู้เป็นแม่ สีหน้าซีดลงไป และดูจะงงๆกับพฤติกรรมของลูกสาว แม่ของเธอจึงให้คนใช้พาพิชาภาในร่างของตะวันฉายไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาเธอรู้สึกถึงความโอ่อ่าขนาดห้องน้ำขนาดใหญ่โตกว้างขวางสะอาดสะอ้านเธอเดินสำรวจรอบๆและรู้สึกอยากจะล้างหน้าล้างตาขึ้นมา

จากนั้นก็มองเห็นกระจกเธอจึงรีบเข้าไปเพื่อจะสำรวจดูว่า ทำไมทุกคนถึงเรียกเธอว่าตะวันฉาย เธอค่อยๆก้าวเดินเข้าไปและไปหยุดอยู่ที่กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนด้านหน้าออกมา นั่นทำให้พิชาภาตกใจ

"นั่นใคร?" เธอพูดออกมาพร้อมกับสะท้อนสิ่งหนึ่งตรงหน้า ขาสองข้างค่อยๆอ่อนแรงและทรุดลงไป เธอพยายามหยิกไปตามลำตัว ทั้งใบหน้าและร่างกาย ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง อีกทั้งคนตรงหน้าก็สวยเสียจน พิชาภาไม่อยากจะเชื่อ

ความทรงจำทำให้เธอค่อยๆตั้งสติและนึกขึ้นมาได้ว่า เธอซื้อนิยายออนไลน์เล่มหนึ่งมา แต่ก็อ่านได้เพียงแค่นิดเดียวจำได้แค่ชื่อคนๆเดียวคือตะวันฉาย นางร้ายของเรื่อง หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับมืดไป

"OMG! มันเกิดขึ้นกับตัวเธอแล้ว บ้าน่าไม่อยากจะเชื่อ! " เธอพยายามตบหน้าของตัวเองหลายๆครั้งแต่ทุกครั้งก็รู้สึกเจ็บ ความเจ็บปวดที่อยู่ตรงกลางกายก็ยังไม่ทุเลาเบาบางลง เธอค่อยๆยื่นมือไปคลำส่วนนั้นของตัวเองที่มันยังเจ็บปวดอยู่

"นี่กูหลุดเข้ามาในนิยายหรอวะ!" พิชาภาในร่างของตะวันฉายพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด "ฮ่าๆๆ ตลกว่ะ ...ฮืออออ! แล้วเป็นตัวร้ายด้วย ที่สำคัญเสียซิงไปให้ไอ้บ้านั้นด้วย ..ฮือออ!~"

พิชาภาในร่างของตะวันฉายต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอกเพราะว่ามาเข้าห้องน้ำนานเกินไปแล้ว เธอค่อยๆลุกขึ้น และเดินไปเปิดประตู

พิชาภาพยายามตั้งสติและค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับตอบรับคนด้านนอกออกไปว่าเธอยังปกติดี เธอค่อยๆเดินออกไปและกำลังจะเปิดประตู

"เอาวะเป็นไงก็เป็น " เธอพูดขึ้นและเปิดประตูออกไป

"ตะวันลูก มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าจ๊ะ ทำไมหนูเข้าห้องน้ำนาน เนี่ยดูสิพี่เหนือเขารอหนูตั้งนาน แถมยังมีข่าวดีอีกนะ" เดือนแรมพูดขึ้น จากนั้นตะวันฉายก็เปิดประตูออกมา พร้อมกับฉีกยิ้มแบบแปลกๆ ทำเอาทุกคนก็งงกับเธอ

เดือนแรมจับมือของลูกสาว แล้วพาเธอเดินไปนั่งที่โซฟาโดยที่ตอนนี้ทุกคนดูสีหน้าจะเคร่งเครียดโดยเฉพาะพ่อของเธอ และผู้ชายที่นอนกับเธอในค่ำคืนที่ผ่านมา

"ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วครับผมยินดีรับผิดชอบตะวันฉายตามความเหมาะสม" เสียงเขาพูดขึ้น

"มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วล่ะเหนือภพ ลูกของลุงเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะกรณีใดๆเต็มใจหรือไม่เต็มใจ เหนือภพก็ต้องรับผิดชอบน้อง" สาธิต พ่อของตะวันฉายพูดขึ้น

"ว่าไงตะวันฉาย ?" สาธิตหันไปมองลูกสาวและถามขึ้นมา

ตอนนี้ทุกอย่างสับสนไปหมดอยู่ๆก็นอนกับผู้ชายหน้าหล่อคนนี้แถมยังจะได้แต่งงานอีก oh my god! ถึงจะหล่อมากก็เถอะ แต่ดูจะโหดๆไปหน่อย

"แล้วถ้าหนูบอกว่า ไม่เป็นไรล่ะคะ" ตะวันฉายพูดขึ้น

"ห๊ะ!~" พ่อและแม่ร้องออกมาพร้อมกัน

"มะมะใช่แบบนั้นค่ะ คือว่า พ่อกับแม่จะเอายังไงก็แล้วแต่เถอะค่ะ พิชา..ไม่ๆๆๆ ตะวันสิ! พ่อแม่ของตะะวันว่าไงก็ว่างั้น " เธอพูดออกมาเพราะไม่รู้ว่าปฏิเสธยังไง

แต่เมื่อมองไปยังสุดหล่อด้านหน้า ตอนนี้นั่งหน้าตาเข้มๆและมองมาทางเธอเหมือนจะโกรธเกลียดเธอยังไงก็ไม่รู้ มองแล้วก็ขนลุก

ถึงยังไงก็ตาม ทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้วให้เป็นไปตามที่ทุกอย่างอยากจะให้เป็นเถอะ เธอไม่วอรี่อยู่แล้ว เพราะถึงยังไง เธอเป็นนางร้ายนี่นา ยังไงก็ต้องหย่าอยู่ดี เชอะ! หล่อแล้วไง ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวจะรีบหย่าให้ภายในเร็ววัน เธอคิดพร้อมกับจ้องมองไปที่ดวงตาของเขาเช่นกัน ..

จบตอนที่ 2