[Donnah's POV]
Mabilis akong bumaba ng bus nung makarating ako ng Northville, Santa Rita. Napalaglag ang panga ko nung pagpasok ko sa nakabukas at malaking gate ay tumambad sa akin ang naglilinyahang mga eleganteng bahay.
Napakagat ako ng aking labi nung hindi ako sigurado kung saan ang lot 205, Nakita ko sa wallet ni King nung nakaraan ang kanyang address kaya naman hindi ako nagdalawang isip na pumunta agad dito.
I keep walking and checking the lot number in every house's gate. I wonder if he is still at home.
"Are you lost, Miss?" Napatingin ako sa aking gilid at nagulat nung may kotseng kulay itim. Nakababa ang bintana at hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya. Maputi siya at kulay itim ang undercut niyang buhok. Nakasuot siya ng itim na sunglass at kita ang nunal sa gilid ng kanyang labi.
"I'm just wondering if alam mo kung saan yung lot 205."
"I can lead you there, hop in."
Mabilis akong umiling nang nakangiti. "Nah, it's okay. Maglalakad na lang ako, salamat." Agad na akong tumalikod at binilisan ang paglalakad.
Napalingon ako nung makarinig ng pagsarado ng pinto at napalunok nung makita siyang bumaba mula sa kanyang kotse.
"I'm sorry for being so rude. Anyone would surely feel uncomfortable for what i've done." Unti-unti akong umatras nung papalapit na siya sa akin.
He's tall, handsome and he's wearing a luxurious watch on his right wrist. He obviously look rich but I can't let my guard down especially to someone like him who look so harmless.
"I can walk you there. I'm actually heading towards lot 205."
"M-may kakilala ka ba roon?" I bet he knows who King is.
"Yeah, Tita at Tito ko ang may-ari ng bahay sa lot 205. Ikaw? Are you a friend of my cousin?"
Cousin? Is he talking about King?
I was about to answer but a red cabriolet stopped in front of our sight. Roofless yung sasakyan kaya napakurap ako nung makita sa loob si King. Umiigting ang kanyang panga at dali-daling bumaba ng sasakyan.
"Quintez... I was about to visit you!" Masiyang sabi sa kanya nung lalaki pero pumagitna lang si King sa amin at tinalikuran siya.
"Why are you here? What are you doing here?" Kita ko ang pag-alala sa kanyang mga mata at ramdam ko rin na hindi niya nagustuhan ang pagpunta ko.
"She was looking for lot 205. Hindi ko alam na tumatanggap ka na pala ngayon ng bisita." Bulalas ng lalaki at unti-unti na akong nagiging di-komportable sa ingay niyang nagpapakunot sa noo ni King.
"Shut up, will you?" Matigas na tugon ni King bago siya hinarap.
"After seven years of being away from my favorite cousin, this is what I get? Wala man lang kamusta?"
Seven years na silang hindi nagkikita?
Tumingin ako kay King para tingnan ang kanyang reaksyon at nananatiling tahimik lang siya habang nakakuyom ang mga palad.
"So, is she your girlfriend? Didn't know you're capable of love."
"That's it, we're leaving."
Mahigpit akong hinawakan ni King sa pulupulsuhan ko at ipapasok na sana niya ako sa loob ng kanyang sasakyan pero hinarang ng pinsan niya ang pinto.
"Is she really your girlfriend?"
"It's none of your business."
"Wala ka man lang balak na ipakilala ako? How rude."
"Step aside." King strictly ordered him but he just smirked at King. I'm just silently praying that King would hold his temper, I don't want to see another guy get killed.
"Hindi ka pa rin nagbabago. You are always so full of yourself. You don't even feel any remorse after what you did to me," he slowly took off his sunglass and I can't help but to gasp in shock as I covered my mouth with my palms. "After what you f*****g did!" He shouted at King's face while pointing his left eye that looks so white... he's blind.
"After seven years, you still haven't accept the fact that you lost. I guess you're not professional enough to realize that everything has both a reward and a debt." King looked at him blankly and he talks like he doesn't give a damn to whatever his cousin would feel.
"Yes, I lost over a damn stupid title, I accepted it! The only thing that keeps me from moving on is the cousin that I grew up, laughed, and bond with, almost killed me in the battlefield."
"You don't seem to understand it. We were taught to set aside our personal feelings when entering the battlefield."
"Yes, we were taught but we both knew from the very start that our family traditions are wrong yet you didn't even f*****g hesitate to stick a wire into my left eye!" Nataranta ako nung bigla niyang kwelyuhan si King.
I could see the anger and sorrow in his eyes and I could sense tears that he force to hide. He gritted his teeth as he maintain control. King just stared at him blankly with no fear at all.
"Bitawan mo ako kung ayaw mong mawalan pa ng isang mata." Banta ni King tsaka niya kinalas ang kamay ng kanyang pinsan mula sa kwelyo niya. Wala nang nagawa yung pinsan niya kundi ay matatalim ang mga tingin na umatras ito.
"You!" Turo nito sa akin. "Better watch out, King is way more different than you know him."
"Don't listen to him. Tara na!" Mabilis akong hinila ni King papasok ng kanyang sasakyan.
"He's a man of danger! He'll just pull you into shits!" Hindi ko na masyadong narinig yung sinisigaw ng kanyang pinsan dahil agad nang pinaharurot ni King ang kanyang cabriolet.
"W-who is he?"
"My cousin."
"What is his name, I mean."
Sumulyap siya sa akin at binigyan niya ako ng nakakapasong tingin bago ibinalik muli ang mga mata sa daan.
"About his eye... ikaw ba talaga ang may gawa nun?"
"Ba't ka pumunta?" Napakunot ang noo ko nung tanong din ang kanyang sinagot sa tanong ko.
"Don't change the topic, King. I'm asking you!"
"He's Savior Ly Sandoval, my first cousin in my Mother's side and yes! I thrust a construction wire into his eye seven years ago!"