มือหนาที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ค่อยๆ ลดโทรศัพท์มือถือลง ก่อนจะยัดมันเก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเลื่อนลอย เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไปจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่าคลุกฝุ่นอยู่กลางไซต์งานก่อสร้างอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
ความรู้สึกผิดมหาศาลตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ภาพเหตุการณ์ที่เขาตวาดลั่นใส่หน้าเธอ สาดคำพูดร้ายกาจดูถูกสารพัด และที่เลวร้ายที่สุด... คือการลั่นวาจาขอหย่ากับเธอ เพียงเพราะเขาตัดสินภาพตรงหน้าด้วยความหึงหวงหน้ามืดตามัว โดยไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น
เขาเข้าใจเอมิกาผิดมาตลอดเธอไม่เคยมีใจให้ใคร เธอแค่ตั้งใจมาทำงานเพื่ออนาคต แต่เขากลับเป็นคนพังทุกอย่างลงด้วยมือของเขาเอง พังแม้กระทั่งหัวใจของคนที่กำลังอุ้มท้สายเลือดของเขาเอาไว้
"อึก... เอม... พี่ขอโทษนะ ."
น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่ได้ไหลมาเนิ่นนาน ร่วงเผาะลงมา
