กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึก

ข้าวต้มที่ตั้งใจทำเเต่ไม่อร่อย

เสียงล็อกประตูจากด้านในดังขึ้นแผ่วเบา แต่มันกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของคนที่ยืนอยู่ด้านนอก

ไฟเตอร์ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าบานประตูไม้สีขาว มือหนาที่ยังค้างอยู่ในอากาศค่อยๆ ทิ้งตัวลงข้างลำตัว นัยน์ตาคมกริบจ้องมองบานประตูราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงคนข้างใน ความรู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘หรือว่าน้องโกรธกูเหรอวะ??’

เขาได้แต่ถามตัวเองในใจ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ ผู้หญิงที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ทำตามคำสั่งเขาทุกอย่างมาตลอดสองปี ผู้หญิงที่แม้เขาจะแกล้งสารพัดก็ยังส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้.วันนี้กลับสร้างกำแพงน้ำแข็งสูงชันใส่เขาจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บ

ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิดตัวเอง เขาเดินผละจากหน้าประตูห้องนอนเล็ก มุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัวที่เขาแทบจะไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปเลยนอกจากตอนเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็น

ไฟเตอร์เปิดตู้เย็นออก สอดส่ายสายตามองหาวัตถุดิบ ภายในตู้มีผักสด หมูสับ และไข่ไก่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบฝีมือของเอมิกา ชายหนุ่มหยิบหมูสับกับต้นหอมออกมาวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะเปิดหม้อหุงข้าวที่ยังพอมีข้าวสวยเหลืออยู่บ้าง

"แค่ข้าวต้มหมูสับ มันจะไปยากอะไรกันวะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง ปลุกใจให้ฮึกเหิม

สี่สิบห้านาทีต่อมาสภาพห้องครัวที่เคยสะอาดสะอ้านก็ไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิรบ ข้าวสารกระเด็นตกพื้น มีดหั่นต้นหอมเบี้ยวไปมา และคราบน้ำซุปที่เดือดล้นจนเปื้อนเตาแก๊ส ไฟเตอร์ปาดเหงื่อบนหน้าผาก มองชามข้าวต้มหน้าตาจืดชืดที่มีหมูสับก้อนเบ้อเริ่มและต้นหอมหั่นหยาบๆ โรยอยู่ด้านบน

มันอาจจะดูไม่น่ากินนักแต่เขาก็ตั้งใจทำมันสุดฝีมือ เท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้

ไฟเตอร์ยกถาดที่มีชามข้าวต้ม น้ำเปล่า และยาแก้ไข้ เดินกลับมาที่หน้าห้องของเอมิกาอีกครั้ง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อก... ก๊อก...

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

"เอม เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่เอาข้าวกับยามาให้"

เขาเอ่ยเรียกเสียงอ่อนลงกว่าปกติมาก

"เอมหลับแล้วค่ะ พี่ไฟต์เอาไปเก็บเถอะ"

เสียงหวานตอบกลับมาอู้อี้

"ถ้าไม่เปิด ฉันจะเอากุญแจสำรองมาไขเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาขู่ด้วยไม้ตายเดิมๆ ที่มักจะใช้ได้ผลเสมอ

ได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ ดังลอดออกมา ก่อนที่เสียงปลดล็อกประตูจะดังขึ้น เอมิกาในชุดนอนตัวโคร่งเปิดประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานยังคงซีดเซียว แววตาของเธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองต่ำลงไปที่ถาดอาหารในมือ

"เอ้า กินข้าวซะ จะได้กินยา"

ไฟเตอร์ถือวิสาสะดันประตูให้กว้างขึ้นแล้วแทรกตัวเดินเอาถาดไปวางบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กข้างเตียงของเธอ

เอมิกาเดินตามมานั่งลงขัดสมาธิบนพื้นหน้าโต๊ะ เธอหยิบช้อนขึ้นมาเขี่ยข้าวต้มหน้าตาประหลาดในชามเบาๆ หมูสับก้อนใหญ่ที่สุกบ้างไม่สุกบ้างทำเอาเธอแอบลอบกลืนน้ำลาย แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองเห็นรอยไหม้เล็กๆ ที่ปลายนิ้วของคนทำ และคราบเปื้อนบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา ความรู้สึกโกรธเคืองก็เบาบางลงไปนิดหนึ่งเเค่นิดเดียวเท่านั้น

"กินสิถึงรสชาติมันคงไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ก็พอกินประทังไข้ได้เเหละน่า"

ไฟเตอร์พูดแก้เก้อ ยกมือขึ้นเกาหลังคอตัวเองอย่างทำตัวไม่ถูก

เอมิกาตักข้าวต้มเข้าปากคำเล็กๆ รสชาติจืดชืดจนแทบไม่มีรสอะไรเลยนอกจากกลิ่นซีอิ๊วขาวที่ใส่หนักมือไปหน่อย แต่เธอก็ฝืนกลืนมันลงไปจนหมดไปครึ่งชาม ก่อนจะหยิบยาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม

"ขอบคุณค่ะ "

เธอเอ่ยเสียงเรียบ

"เอมจะนอนแล้ว พี่ไฟต์ออกไปเถอะค่ะ"

"เดี๋ยวสิ"

ไฟเตอร์รั้งข้อมือเล็กไว้เบาๆ เมื่อเห็นเธอกำลังจะลุกขึ้น เอมิกาชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองเขานิ่งๆ การสัมผัสที่ไม่ได้จาบจ้วง แต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว

"คือ... เรื่องเมื่อคืน ..."

เขาพยายามจะอธิบาย คำว่าขอโทษมันจุกอยู่ที่คอ "คนที่รับสายมันไม่มีอะไรนะ แค่คนคุยขำๆ ฉันไม่ได้..."

"พี่ไฟต์ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ"

เอมิกาตัดบท ค่อยๆ ดึงข้อมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขา

"พี่ไฟต์จะพาใครมานอน หรือจะคุยกับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของพี่ เอมเป็นแค่คนอาศัย. เอมเข้าใจสถานะตัวเองดีค่ะ"

คำพูดที่ราบเรียบแต่กรีดลึกไปถึงความรู้สึก ทำเอาไฟเตอร์หน้าชา เขาเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่า กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมา ไม่ได้เกิดจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันเกิดจาก 'ความน้อยใจ' และ 'การเจียมตัว'

หญิงสาวล้มตัวลงนอน หันหลังให้เขาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง เป็นการตัดบทสนทนาอย่างสมบูรณ์แบบ

ไฟเตอร์ยืนมองแผ่นหลังเล็กที่สั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่ม ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาหยิบถาดชามข้าวต้มที่พร่องไปเพียงครึ่งเดียวเดินออกจากห้อง ปิดประตูให้เธออย่างเบามือที่สุด

รอยร้าวในความสัมพันธ์ครั้งนี้ลึกกว่าที่เขาคิด... และเพลย์บอยตัวร้ายที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกอย่าง กำลังจะรู้ซึ้งถึงคำว่า วิ่งตามใครซักคน เป็นครั้งแรกในชีวิต