กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึก

ข้ออ้างอยากกลับบ้าน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านปรับแสงเข้ามาภายในห้องพักฟื้น เอมิกาคอยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวที่ทุเลาลงมากแล้ว แม้ร่างกายจะยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่สติสัมปชัญญะของเธอกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์

ก๊อก... ก๊อก... ขออนุญาติเข้าตรวจครับ

คุณหมอวัยกลางคนเดินเข้ามาตรวจอาการพร้อมกับพยาบาล เอมิกาส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะรีบเอ่ยปากร้องขอในสิ่งที่เธอคิดทบทวนมาตั้งแต่ตื่นนอน

"คุณหมอคะ วันนี้เอมขออนุญาตออกจากโรงพยาบาลเลยได้ไหมคะ"

"เพิ่งไข้ลดลงเองนะครับหมออยากให้อยู่ดูอาการอีกสักคืน ร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่เลย" คุณหมอขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แต่เอมดีขึ้นมากแล้วจริงๆ ค่ะ พรุ่งนี้เอมมีพรีเซนต์แบบร่างโมเดลที่คณะ เป็นคะแนนหลักของเทอมนี้ด้วย เอมขาดไม่ได้จริงๆ ค่ะคุณหมอ ให้เอมกลับไปพักที่บ้านแล้วทานยาตามหมอสั่งอย่างเคร่งครัดแทนได้ไหมคะ"

หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์

คุณหมอถอนหายใจอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นความมุ่งมั่นของนักศึกษาคณะสถาปัตย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหามรุ่งหามค่ำ

"ก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามหักโหมเด็ดขาด ถ้ามีอาการไข้กลับมาต้องรีบมาโรงพยาบาลทันที เข้าใจไหมครับ"

"เข้าใจค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ"

หลังจากคุณหมอเดินออกไป เอมิกาก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับไปใส่ชุดเดิมของเมื่อวานที่พยาบาลซักอบรีดมาให้เรียบร้อย เธอกำลังเก็บของใช้ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ลงกระเป๋าสะพาย โดยคิดว่าจะกดเรียกแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชันเพื่อกลับบ้าน เพราะไม่อยากโทรไปรบกวนพี่ฟาเดลกับพี่นิชาในเวลาทำงานอีก

แกร๊ก...

บานประตูถูกผลักเข้ามาพอดี เอมิกาหันไปมองด้วยรอยยิ้มเพราะคิดว่าเป็นพยาบาลที่นำเอกสารมาให้เซ็น แต่รอยยิ้มนั้นกลับค่อยๆ จางหายไปเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูคือใคร

ไฟเตอร์ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงสแล็คดูเรียบร้อยกว่าเมื่อวาน เรือนผมสีดำสนิทถูกจัดทรงมาอย่างดี ทว่าใต้ตาของเขากลับมีรอยคล้ำจางๆ เหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้อง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ

"ใครอนุญาตให้กลับ"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม แม้จะฟังดูห้วนแต่มันกลับเจือไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด

"เมื่อกี้ฉันสวนกับพยาบาล เขาบอกว่าเธอจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้"

"เอมดีขึ้นแล้วค่ะ พรุ่งนี้มีพรีเซนต์งานสำคัญ ขาดไม่ได้จริงๆ"

เอมิกาตอบเสียงเรียบ หลบสายตาของเขาแล้วหันไปรูดซิปกระเป๋าต่อ

"เเล้วงานมันสำคัญกว่าชีวิตตัวเองหรือไง นอนอีกสักคืนจะเป็นไรไป"

เขาเผลอดุเสียงเข้มใส่เธอ

"มันเป็นงานของเอมค่ะเเละเอมก็ดูแลตัวเองได้"

คำตอบที่ห่างเหินและแววตาที่เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดของเอมิกา ทำเอาไฟเตอร์ถึงกับชะงัก ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เขาอยากจะเอ่ยคำว่าขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน แต่ความฟอร์มจัดและอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เขาพูดไม่ออก

ไฟเตอร์สาวเท้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะแย่งกระเป๋าสะพายใบเล็กในมือเธอมาถือไว้เอง

"พี่ไฟต์ เอาคืนมาค่ะ เอมถือเองได้"

"เงียบเถอะน่า แม่สั่งให้ฉันมารับเธอ"

เขายกแม่มาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความตั้งใจของตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้ว วันนี้เขาตัดสินใจยกเลิกนัดลูกค้าทั้งหมดเพื่อมารับเธอด้วยตัวเอง

"เดินไหวไหม หรือจะให้นั่งรถเข็น"

"ไหวค่ะ" เอมิกาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินนำเขาออกจากห้องไปโดยไม่รอ

ตลอดระยะเวลาที่อยู่บนรถสปอร์ตคันหรู บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบกริบจนน่าอึดอัด เอมิกาเอาแต่นั่งพิงเบาะ หลับตาและหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง ราวกับไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าคนขับ

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เสียงผู้หญิงแปลกหน้ารับสายโทรศัพท์ของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว มันตอกย้ำให้เธอรู้สถานะของตัวเองดีว่า เธอเป็นแค่ภาระที่เขารำคาญ และไม่มีวันที่จะเป็นคนที่เขาใส่ใจได้ การที่เขามารับเธอวันนี้ ก็คงเป็นเพราะถูกคุณป้านิราบังคับมาเหมือนเคย

ไฟเตอร์ลอบมองคนป่วยที่นั่งหลับตาอยู่ข้างๆ เป็นระยะ เขากำพวงมาลัยแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดตัวเองตีตื้นขึ้นมา เขาไม่ชอบความเงียบแบบนี้ ไม่ชอบที่เธอทำตัวห่างเหินและสร้างกำแพงใส่เขาแบบนี้เลย

เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดในโรงรถของบ้าน เอมิกาก็เปิดประตูลงจากรถทันทีโดยไม่รอให้เขามาเปิดให้ ไฟเตอร์รีบเดินตามหลังเธอเข้าไปในบ้าน

"ขึ้นไปนอนพักซะ เดี๋ยวฉันจะเอายาขึ้นไปให้"

เขาเอ่ยสั่งเมื่อเห็นเธอเดินตรงไปที่โซฟาห้องนั่งเล่น

"ไม่เป็นไรค่ะ เอมว่าจะนั่งเคลียร์งานค้างต่อ"

"เอมิกา."

ไฟเตอร์เรียกชื่อเธอเสียงต่ำ เป็นการเตือนว่าเขากำลังจะหมดความอดทน

"อย่าดื้อกับฉันตอนนี้ ขึ้น-ไป-นอน-พัก"

เอมิกาชะงัก เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยอมหมุนตัวเดินไปที่ห้องนอนชั้นล่างของตัวเองแต่โดยดี แต่ก่อนที่เธอจะปิดประตู เสียงทุ้มของคนฟอร์มจัดก็ดังแทรกขึ้นมาเบาๆ

"เดี๋ยวฉัน... ทำข้าวต้มมาให้"

หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจับลูกบิดประตู นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วมีแต่เธอที่ต้องเป็นคนคอยทำอาหารเสิร์ฟเขา นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ผู้ชายเอาแต่ใจอย่างเขาอาสาจะทำให้เธอ

แต่ถึงอย่างนั้น บาดแผลในใจก็ยังคงสดใหม่เกินกว่าที่เธอจะยิ้มรับมันได้ง่ายๆ

"ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องลำบากหรอก เอมยังไม่หิว"

พูดจบ เธอก็ปิดประตูลงกลอนทันที ปล่อยให้ไฟเตอร์ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูด้วยความรู้สึกชาวาบไปทั้งใจ