กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึก

เเต่งงานเเล้วหรอจ้ะ

ชีวิตหลังแต่งงานแบบ ลับๆดำเนินไปอย่างอึดอัดและตึงเครียด เอมิกาต้องสับสวิตช์ตัวเองตลอดเวลา เมื่ออยู่ที่บ้าน เธอคือผู้อาศัยที่ต้องทนรับอารมณ์หงุดหงิดและคำสั่งสารพัดของสามีจอมเผด็จการ แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าบริษัท เธอต้องสวมบทบาทผู้ช่วยส่วนตัวที่แสนจะเย็นชาและห่างเหินกับเจ้านายหนุ่ม

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณนิราเรียกตัวให้ทั้งคู่กลับไปทานข้าวที่บ้านใหญ่เพื่อเช็กความสัมพันธ์ แน่นอนว่าต่อหน้าผู้ใหญ่ ไฟเตอร์จำต้องสวมบทสามีแสนดี ตักข้าวให้ และพูดจาอ่อนหวานจนเอมิกาแอบใจเต้นแรง และที่สำคัญ คุณนิรากำชับให้เอมิกาสวมแหวนแต่งงานเพชรเม็ดงามวงนั้นไว้ตลอดเวลาที่อยู่บ้าน

เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายเริ่มต้นขึ้น...

เอมิกาตื่นสายกว่าปกติเพราะมัวแต่ปั่นรายงานการประชุมให้ไฟเตอร์จนดึกดื่น หญิงสาวรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเร่งรีบ คว้ากระเป๋าและแฟ้มเอกสารวิ่งกระหืดกระหอบไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อให้ทันเวลาเข้างาน โดยหารู้ไม่ว่าความเร่งรีบนั้นทำให้เธอลืมถอดสิ่งสำคัญบางอย่างออก

ณ แผนกบริหาร

เอมิกากำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่มุมเครื่องดื่มของออฟฟิศ มือซ้ายที่จับแก้วกาแฟเผยให้เห็นประกายเพชรวิบวับสะท้อนแสงไฟ

"อุ๊ยตาย.. น้องเอม แอบไปมีข่าวดีตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

เสียงแหลมๆ ของพี่แอนนี่รุ่นพี่แผนกบุคคลจอมซุบซิบดังขึ้น พร้อมกับมืออวบที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือซ้ายของเอมิกา พนักงานคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่แถวนั้นต่างหันมามองเป็นตาเดียว

เอมิกาสะดุ้งสุดตัว ก้มลงมองมือตัวเองแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง... แหวนแต่งงาน! เธอลืมถอดมันเก็บไว้ที่บ้าน!

"เอ่อ... คือว่า..." หญิงสาวอึกอัก หน้าซีดเผือด พยายามจะดึงมือกลับแต่พี่แอนนี่ก็จับไว้แน่น

"แหวนเพชรเม็ดเป้งขนาดนี้ แถมใส่นิ้วนางข้างซ้ายด้วย อย่าบอกนะว่าแต่งงานแล้ว? ใครคือผู้ชายโชคร้าย เอ้ย โชคดีคนนั้นจ๊ะ ซุ่มเงียบเลยนะเรา"

"มะ... ไม่ใช่นะคะพี่แอนนี่ คือแหวนวงนี้เอมแค่..."

"เวลาทำงานของบริษัท มีไว้ให้พวกคุณมายืนสุมหัวนินทาเรื่องส่วนตัวของคนอื่นงั้นเหรอ"

เสียงตวาดกร้าวและทรงอำนาจดังแหวกอากาศเข้ามา ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นสะดุ้งโหยงและรีบปล่อยมือออกจากเอมิกาทันที ร่างสูงของไฟเตอร์ยืนหน้าตึงสนิทอยู่หน้าประตูห้องแพนทรี นัยน์ตาคมกริบที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธกวาดมองพนักงานทุกคนทีละคน

"บะ... บอส"

พี่แอนนี่หน้าเจื่อน รีบก้มหัวหลบสายตาดุดันนั้น

"ถ้าแผนกบุคคลว่างมากจนมีเวลามาจับผิดเครื่องประดับของพนักงานคนอื่น ผมจะให้ผู้จัดการแผนกประเมินการทำงานของคุณใหม่แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว"

พนักงานทุกคนรีบสลายตัวกลับไปที่โต๊ะของตัวเองราวกับผึ้งแตกรัง ทิ้งให้เอมิกายืนก้มหน้า ตัวสั่นน้อยๆ อยู่หน้าเครื่องชงกาแฟ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า

ไฟเตอร์ปรายตามองแหวนบนนิ้วนางซ้ายของเธอ กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

"คุณเอมิกา ถือแก้วกาแฟแล้วตามผมเข้ามาในห้อง.เดี๋ยวนี้"

เขาออกคำสั่งเสียงเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้ากลับเข้าห้องทำงานไป

เมื่อบานประตูห้องทำงานผู้บริหารปิดลง ไฟเตอร์ก็หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับลูกน้องสาวทันที

"ฉันเคยสั่งเธอไว้ว่ายังไง เอมิกา "

เขาตวาดลั่นจนร่างเล็กสะดุ้ง แก้วกาแฟในมือสั่นจนกระฉอก

"ฉันบอกให้ถอดแหวนวงนั้นออกทุกครั้งที่มาทำงานไม่ใช่หรือไง"

"เอม... เอมขอโทษค่ะ เมื่อเช้าเอมรีบมาก เอมเคลียร์รายงานให้บอสจนดึกก็เลยตื่นสาย... เอมไม่ได้ตั้งใจจะใส่มานะคะ" หญิงสาวอธิบายเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

"ไม่ได้ตั้งใจ หรือลึกๆ แล้วอยากจะประกาศให้คนทั้งบริษัทรู้กันแน่ ว่าเธอจับฉันทำสามีได้แล้ว"

คำพูดร้ายกาจหลุดออกจากปากเขาด้วยความลืมตัว ความหงุดหงิดที่เห็นคนอื่นมาวุ่นวายกับเธอผสมปนเปกับความฟอร์มจัด ทำให้เขาเลือกใช้ถ้อยคำที่เชือดเฉือนที่สุด

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของเอมิกา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทั้งน้ำตา ความรู้สึกเจ็บปวดและน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ

"ถ้าบอสคิดว่าเอมอยากจะประกาศสถานะบ้าๆ นี่นักล่ะก็ บอสคิดผิดแล้วค่ะ"

เอมิกากัดริมฝีปากแน่น มือเล็กสั่นเทาขณะที่ฝืนดึงแหวนเพชรวงสวยออกจากนิ้วนางข้างซ้ายอย่างยากลำบาก

เธอวางแหวนวงนั้นลงบนโต๊ะทำงานของเขาดัง

กริ๊ก..

"ถ้ามันเป็นปัญหามากนัก บอสก็เก็บมันไว้เองเลยแล้วกันค่ะ จะได้ไม่ต้องกลัวว่าเอมจะเอาไปใส่โชว์ใครอีก ส่วนกาแฟแก้วนี้ เอมชงมาให้ตามคำสั่งแล้ว ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ"

พูดจบ เอมิกาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนปากร้ายที่ยืนอึ้งอยู่กับที่ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันทีที่พ้นบานประตู

ไฟเตอร์ยืนนิ่งค้าง มองแหวนเพชรที่สะท้อนแสงไฟอยู่บนโต๊ะทำงานสลับกับแผ่นหลังเล็กที่เดินจากไป ความรู้สึกผิดและเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ามาในอกอย่างจัง เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าถอดมันทิ้งไว้ตรงหน้าเขาแบบนี้

เวรเอ้ยย..

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างหัวเสีย เขาโกรธที่เธอลืมถอดแหวน หรือลึกๆ แล้ว เขาแค่หงุดหงิดที่ต้องคอยปิดบังสถานะตัวเองและไม่สามารถแสดงความเป็นเจ้าของเธอได้อย่างเปิดเผยกันแน่

รอยร้าวในใจของเอมิการะลอกแล้วระลอกเล่ากำลังสะสมตัวในขณะที่ไฟเตอร์เองก็เริ่มตระหนักได้ลางๆ ว่า เขาอาจจะกำลังผลักไสสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตออกไปไกลขึ้นทุกที