กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึก

ยินดีด้วย

หนึ่งปีต่อมา..

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เอมิกาในวัยยี่สิบสองปีเรียนจบปริญญาตรีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับสอง วันนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวกะโปโลที่ต้องคอยก้มหน้าหลบตาใครอีกต่อไป ชุดครุยวิทยฐานะที่สวมใส่อยู่ยิ่งขับให้เธอดูสง่างามและโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

คุณรัตนา แม่ของเอมิกาที่บินกลับมาจากต่างประเทศยืนน้ำตาคลอด้วยความภูมิใจ สวมกอดลูกสาวแน่น โดยมีคุณป้านิรา ฟาเดล และนิชามาร่วมแสดงความยินดีพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโต

"เก่งมากเลยลูกสาวแม่ ป้าภูมิใจในตัวหนูจริงๆ" คุณนิราลูบผมเอมิกาอย่างเอ็นดู

"แล้วนี่ตกลงจะมาทำงานที่บริษัทป้าใช่ไหมลูก ป้าเตรียมโต๊ะทำงานไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะ"

"ค่ะคุณป้า เอมกับแก๊งเพื่อนได้เข้าไปทำที่นั่นหมดเลย ต้องขอบคุณพี่ฟาเดลด้วยนะคะที่ช่วยรับรองให้" เอมิกายกมือไหว้ฟาเดลด้วยความซาบซึ้งใจ

"ไม่เป็นไรหรอก ฝีมืออย่างเอมกับเพื่อนๆ พี่รับประกันอยู่แล้ว" ฟาเดลยิ้มรับ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ

"ว่าแต่ไอ้ตัวดีมันยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย พี่บอกให้มันเคลียร์คิวมาแสดงความยินดีกับน้องแล้วนะ"

คำพูดของฟาเดลทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเอมิกาเจื่อนลงเล็กน้อย ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอและไฟเตอร์แทบจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน เขาไม่ก้าวก่ายชีวิตเธอ และเธอก็เลิกทำตัวเป็นเด็กรับใช้คอยทำอาหารให้เขาแล้ว ต่างคนต่างอยู่ แต่ลึกๆ ในใจเธอก็ยังแอบหวังให้เขามาในวันสำคัญของเธอ

"ช่างเถอะค่ะพี่ฟาเดล พี่ไฟต์คงยุ่ง..."

"ใครว่าฉันยุ่ง ฉันก็มาเเล้วนี่ไง "

เสียงทุ้มคุ้นหูดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง เอมิกาหันขวับไปมอง ร่างสูงของไฟเตอร์ในชุดสูทสีเทาเข้มสุดเนี้ยบเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาพร้อมกับช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงดุดันและมีเสน่ห์ร้ายกาจไม่เปลี่ยน เขายื่นช่อดอกไม้ให้เธอตรงหน้า

"ยินดีด้วย เรียนจบสักที จะได้เลิกทำบ้านรกด้วยเศษกระดาษโมเดลบ้าบอพวกนั้น"

ปากร้ายไม่เคยเปลี่ยนเอมิการับช่อดอกไม้มาถือไว้ กลิ่นหอมของดอกลิลลี่แตะจมูก

"ขอบคุณค่ะ"

แม้คำพูดจะฟังดูห้วนและหาเรื่อง แต่การที่เขาปรากฏตัวในวันนี้ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เหี่ยวเฉามาเป็นปีกลับมาเต้นแรงได้อีกครั้ง

"เอาล่ะๆ ถ่ายรูปกันดีกว่า ยืนชิดๆ กันหน่อยตาไฟต์ น้องเอม"

คุณนิราจัดการจัดแจงตำแหน่งให้ทั้งคู่ยืนข้างกัน

ไหล่กว้างของไฟเตอร์ชนเข้ากับไหล่บอบบางของเอมิกาเบาๆ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ ชายหนุ่มปรายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบัณฑิตป้ายแดง ลอบสังเกตเห็นว่าเธอโตขึ้นมาก สวยขึ้นมาก และ น่าดึงดูดมากขึ้นจนเขาแอบหงุดหงิดตัวเอง

"ตั้งแต่วันจันทร์หน้าไป เธอต้องเข้ามาทำงานที่บริษัท"

ไฟเตอร์กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนขณะที่ช่างภาพกำลังนับถอยหลัง

"แล้วอย่าคิดนะว่ามีแม่ฉันกับพี่เดลหนุนหลังแล้วเธอจะสบาย..."

เอมิกาหันไปสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป

"เพราะตำแหน่งที่เธอต้องทำคือผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีล่ะ เอมิกา"

รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนมุมปากหยัก ไฟเตอร์ประกาศสงครามครั้งใหม่ สิ้นสุดสถานะผู้อาศัย และเริ่มต้นสถานะเจ้านายกับลูกน้องอย่างเป็นทางการ.

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า สมรภูมิที่ทำงานแห่งนี้ จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชีวิตของพวกเขาทั้งสองคนพลิกผันไปตลอดกาล