กลับมาให้ทันในวันที่ยังรู้สึก

รู้สึกผิดไหม

การกลับมาอยู่ที่บ้านของไฟเตอร์ ทำให้ชีวิตที่เเสนสงบสุขของเอม วุ่นวายอีกครั้ง

"เอมิกา กาแฟฉันได้หรือยัง "

"เอมิกา วันนี้ทำความสะอาดห้องนั่งเล่นให้หมดด้วยนะ แจ็คพอตทำเปื้อนไปหมดแล้ว"

"เอมิกา คืนนี้ฉันอยากกินสปาเกตตีคาโบนาร่า ตอนห้าทุ่มนะ อย่าลืมล่ะ"

สารพัดคำสั่งถูกพ่นออกมาจากปากของผู้ชายหน้าหล่อที่เอาแต่ยืนล้วงกระเป๋าสั่งการ แต่แปลกตรงที่เอมิกากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือโกรธเคืองเขาเหมือนตอนปีหนึ่งเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน การที่เขามาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ คอยหาเรื่องกวนประสาท มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะบ่อยครั้ง

ใช่.. เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังแอบชอบ ผู้ชายปากร้ายคนนี้เอาเสียเเล้ว

อาจจะเพราะความหล่อเหลาภายใต้เรือนผมสีดำสนิทที่มักจะยุ่งเหยิงนิดๆ หรืออาจจะเพราะมุมอ่อนโยนเล็กๆ ที่เธอแอบเห็นเวลาเขาเล่นกับเจ้าแจ็คพอต ความรู้สึกนี้ถูกเก็บซ่อนไว้มิดชิด มีเพียงกรุ๊ปแชทเพื่อนสนิทอย่างบิว ทับทิม และดีดี้เท่านั้นที่รู้ว่าเพื่อนสาวคณะสถาปัตย์คนเก่ง กำลังตกหลุมรักเพลย์บอยตัวร้ายเข้าอย่างจัง

แต่ความอดทนของคนเราย่อมมีขีดจำกัด...

ค่ำวันศุกร์ ไฟเตอร์แต่งตัวหล่อเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูโชยมาแต่ไกล เขามีปาร์ตี้กับแก๊งเพื่อนสนิทอย่าง นัททิว ไผ่ และคราม ก่อนจะออกไป เขายังไม่วายหันมาสั่งเอมิกาที่กำลังนั่งเคลียร์แบบจำลอง โมเดล งานของคณะอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น

"คืนนี้ฉันกลับดึก ไม่ต้องล็อคประตูใหญ่ล่ะ แล้วก็อย่าลืมเก็บกวาดเศษซากกระดาษของเธอให้เรียบร้อยด้วย"

เขาสั่งเสียงห้วนก่อนจะผิวปากเดินออกไปขึ้นรถสปอร์ตคันเท่ห์คู่ใจ

เอมิการับคำเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเวลาล่วงเลยไปถึงตีสอง

จู่ๆ อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็แล่นริ้วขึ้นมา ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับ เอมิกาพยายามพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อจะไปหยิบยา แต่หน้ามืดจนทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจของเธอร้อนจัดและหอบถี่ ร่างกายสั่นเทาจากพิษไข้ที่โจมตีอย่างกะทันหัน

ด้วยสติที่เริ่มเลือนลาง มือเรียวที่สั่นเทาควานหาสมาร์ทโฟน กดโทรออกหาเบอร์แรกที่เธอคิดถึงเขานั่นเอง

ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด...

เสียงรอสายดังอยู่นานจนเธอแทบจะถอดใจ แต่แล้วสายก็ถูกกดรับ

"พี่ไฟต์คะ ... เอม..."

เธอเค้นเสียงที่แหบพร่าเอ่ยเรียกเขา หวังเพียงให้เขาช่วยกลับมาพาเธอไปโรงพยาบาล

ฮัลโหล... ใครคะ?

เสียงหวานหยดย้อยของผู้หญิงที่ไม่คุ้นหูดังลอดผ่านสายมา ทำเอาเอมิกาชาหนึบไปทั้งหัวใจ

อ๋อ... น้องเอมิกาเหรอคะ ไฟต์เขาไปอาบน้ำอยู่น่ะค่ะ มีอะไรฝากพี่บอกไว้ไหมคะ หรือจะให้พี่เรียกมั้ย

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่รบกวน"

เอมิกากดวางสายทันที หยดน้ำตาร้อนๆ กลิ้งอาบแก้มที่แดงก่ำเพราะพิษไข้ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บแปลบที่ก้อนเนื้อข้างซ้าย เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะแข็งใจเลื่อนหน้าจอไปกดโทรหาเบอร์สำรองที่พึ่งพาได้มากที่สุด

"พี่ฟาเดล... ช่วยเอมด้วย เอมไม่ไหวแล้ว..."

เพียงไม่ถึงยี่สิบนาที รถยุโรปคันหรูของฟาเดลก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ฟาเดลวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับ นิชาแฟนสาวคนสวยของเขา นิชารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างที่ร้อนจี๋ของเอมิกาด้วยความตกใจ

"ตายแล้วน้องเอม ตัวร้อนเป็นไฟเลย เดล รีบอุ้มน้องไปขึ้นรถเร็วเข้า"

นิชาร้องบอกแฟนหนุ่ม

ฟาเดลไม่รอช้า ช้อนร่างที่หมดสติของเด็กสาวขึ้นอุ้มแล้วรีบพาไปโรงพยาบาลทันที ระหว่างทางเขาพยายามกดโทรหาเบอร์น้องชายตัวดี แต่ก็ไม่มีใครรับสาย จนฟาเดลต้องสบถออกมาอย่างหัวเสีย

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องพักฟื้นโรงพยาบาล...

เอมิกานอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือ อาการไข้ลดลงแล้วแต่ยังคงอ่อนเพลีย ภายในห้องไม่ได้มีแค่ฟาเดลและนิชา แต่ยังมีคุณนิราที่รีบบินด่วนกลับมาจากธุระต่างจังหวัดยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ด้วย

แกร๊ก... !!!

ประตูห้องพักถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร่างของไฟเตอร์ในสภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และมีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เขารีบพุ่งตรงมาที่เตียงทันทีที่เห็นข้อความจากพี่ชายในตอนเช้า

"เอม... เอมเป็นยังไงบะ..."

.เพียะ!!

ฝ่ามืออรหันต์ของคุณนิราฟาดลงบนต้นแขนของลูกชายคนเล็กอย่างแรงจนไฟเตอร์สะดุ้ง

"ยังกล้ามาถามอีกเหรอตาไฟต์ แกทิ้งให้น้องนอนป่วยเกือบตายอยู่บ้านคนเดียว ส่วนตัวเองไปกกผู้หญิงที่ไหนมาห๊ะ"

คุณนิราตวาดลั่นห้องพักฟื้น

"ผม.. ผมไม่รู้ว่าเอมป่วย"

ไฟเตอร์หน้าเสีย เหลือบมองร่างเล็กที่นอนหลับสนิทด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ

"แกไม่รู้ หรือแกไม่เคยใส่ใจ"

ฟาเดลสวนขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงของคนเป็นพี่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

"ตอนที่เอมโทรหาแก แกให้ผู้หญิงที่ไหนรับสาย รู้ไหมว่าตอนที่พี่ไปเจอ เอมนอนไข้ขึ้นสูงจนช็อกอยู่บนพื้น แกเป็นพี่ประสาอะไรไฟเตอร์"

คำพูดของฟาเดลเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางหัวใจของไฟเตอร์ เขายืนนิ่งอึ้ง นึกย้อนไปถึงตอนที่เขาออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นสายที่ไม่ได้รับจากเอมิกา แต่ผู้หญิงที่เขาหิ้วมาด้วยบอกว่าแค่คนโทรผิด'เขาจึงไม่ได้สนใจและปิดเครื่องนอนต่อ

"แม่ผิดหวังในตัวแกมากไฟเตอร์" คุณนิราเอ่ยเสียงเย็นชา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่สั่งห้ามแกออกไปเที่ยวเตร่ ห้ามพาสาวๆ หน้าไหนเข้าบ้าน และแกต้องรับผิดชอบดูแลน้องจนกว่าจะหายดี ถ้าแกทำไม่ได้... แม่จะตัดแกออกจากกองมรดกและปลดแกออกจากบริษัทจริงๆ"

ไฟเตอร์ได้แต่ก้มหน้ารับคำด่าทอโดยไม่กล้าปริปากเถียง นัยน์ตาคมกริบมองไปยังเอมิกาที่ยังคงหลับสนิท ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาเองก็ตั้งรับไม่ทัน ผู้ชายที่คิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้อย่างเขา... กำลังรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียรอยยิ้มสดใสของเด็กสาวตรงหน้าไปอย่างจับใจ