หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!

แผนหลอกให้ติดหนี้บุญคุณ

คุณหญิงรัชนี สีหน้าเคร่งเครียดกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ตัวงามในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปโบราณ ตรงหน้ามีแคตตาล็อกดอกไม้ที่เปิดทิ้งไว้

"ตายจริง... ฉันจะหาดอกกุหลาบมอญที่สมบูรณ์สำหรับงานกาล่าในอีกสองวันได้จากที่ไหนกันเนี่ย!” เธอนั่งบ่นกับตัวเอง..เพราะร้านประจำที่คุณหญิงเคยสั่งก็ดันมีปัญหาเรื่องโรคพืช กุหลาบที่ต้องการไม่เหลือสักดอก

ผีลุงจันทร์ ลอยเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นเหยื่อกำลังตกอยู่ในความท้อแท้ "อู้ย... แย่จังเลยนะครับคุณหญิง... ดอกไม้เหี่ยวๆ แหว่งๆ นี่มันไม่สวยเลยเนอะ..."

ลุงจันทร์เริ่มปฏิบัติการเป่าหู

แน่นอนว่าคุณหญิงรัชนีไม่ได้ยินเสียงกระซิบของผี แต่ลุงจันทร์รู้ดีว่าการจะส่งผลกระทบต่อจิตใจมนุษย์นั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เสียง ผีอย่างเขาเริ่มใช้พลังวิญญาณดึงเอาภาพและความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับอำเภอปากช่อง เขาใหญ่ และ การเกษตรดั้งเดิม เข้ามาในความคิดของคุณหญิงรัชนีอย่างแนบเนียน

คุณหญิงรัชนีกำลังคิดถึงรายชื่อซัพพลายเออร์เจ้าอื่นอยู่ดีๆ จู่ๆ ภาพของตลาดสดที่เต็มไปด้วยพืชผักสีเขียวสด และภาพของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ใส่หมวกสานกำลังดูแลแปลงดอกไม้อย่างตั้งอกตั้งใจก็แล่นเข้ามาในหัว

"เอ๊ะ... ทำไมฉันถึงนึกถึงตลาดแถวปากช่องขึ้นมาได้นะ? ทั้งๆ ที่ไม่ได้ไปมานานแล้ว..." คุณหญิงขมวดคิ้ว แต่ภาพในหัวก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ผีลุงจันทร์เร่งพลัง! เขาส่งความรู้สึกที่เป็นเหมือนทางออกที่ง่ายที่สุด เข้าไปในจิตใต้สำนึกของฝ่ายตรงข้าม

…เหตุการณ์หนึ่งที่เธอเกือบลืมไปแล้วก็เกิดขึ้นในมโนภาพ

ที่บ้านของเธอเอง…ในวันนั้น เพลงอวยพรวันเกิด เสียงตบมือดังสนั่น และแสงไฟวอร์มไวท์ระยิบระยับประดับประดาไปทั่วสวนหลังบ้านทรงยุโรปของเธอ กลิ่นอายอาหารระดับพรีเมียมและเสียงหัวเราะของเหล่าบุคลากรทางการแพทย์

“เป่าเค้กเลยค่ะหมอภีม”

“สุขสันต์วันเกิดนะครับหมอภีม ขอให้คนไข้น้อยๆ พักผ่อนเยอะๆ นะครับ” หมอเจตน์ เพื่อนสนิทเอ่ยพร้อมชนแก้วไวน์ ขณะที่พยาบาลน้ำหวานและพยาบาลนุ่มนิ่ม ต่างยิ้มแย้มมอบของขวัญให้เจ้าภาพอย่างเป็นกันเอง

“ขอบคุณครับทุกคน” ภีมตอบสั้นๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงความเรียบเฉยตามฉบับคุณหมอหนุ่มมาดเนี๊ยบ

ทว่าหางตาของเขากลับเหลือบไปมองร่างเล็กในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างพยาบาลนุ่มนิ่ม น้องนัทบุรุษพยาบาลน้องใหม่ที่เพิ่งย้ายมาทำงานในแผนกศัลยกรรมได้แค่เดือนเดียว ใบหน้าหวานและดวงตากลมโตนั่นมักจะทำให้หัวใจของภีมแกว่งผิดจังหวะเสมอ... แต่เขาก็เลือกที่จะสะกดมันไว้ด้วยความเย็นชา และสั่งตัวเองเสมอว่า เขาไม่ควรรู้สึกอะไรแบบนี้กับเด็กผู้ชาย

“หมอภีมคะ นี่ของขวัญจากเมย์ค่ะ” พยาบาลเมย์ แทรกตัวเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญราคาแพง เธอปรายตาพ่นลมหายใจใส่นัทอย่างไม่ปิดบังความไม่ชอบหน้า ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้เจ้าของวันเกิด

“ขอบใจมากครับเมย์ วางไว้ตรงนั้นเลย” ภีมตอบโดยไม่แม้แต่จะสบตาเธอ ทำเอาเมย์หน้าเสียไปครู่หนึ่ง

ขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไป คุณหญิงรัชนีดูสง่าในชุดผ้าไหมสีอ่อนก้าวเข้ามาในวงสนทนา สายตาเฉียบคมของท่านหยุดลงที่เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักอย่างนัท

“คนนี้หน้าตาน่าเอ็นดูจัง ชื่ออะไรจ๊ะเรา?” คุณหญิงเอ่ยทามด้วยรอยยิ้ม

“นัทครับ... นัทเป็นบุรุษพยาบาลที่วอร์ดหมอภีมครับคุณหญิง” นัทรีบยกมือไหว้ด้วยความประหม่า

“บ้านของนัทอยู่ปากช่องค่ะคุณท่าน น้องนิสัยดีมาก ขยันขันแข็งมากเลยค่ะ” พยาบาลนุ่มนิ่มชอบไปเที่ยวที่ปากช่องที่สุด วันหยุดทีไรเธอไม่เคยพลาด เพราะอากาศที่นั่นสุดวิเศษ คาเฟ่แทบทุกแห่งเธอไปมาแล้วทั้งสิ้น แม้แต่คำแนะนำน้อง เธอยังอดกล่าวถึงอำเภอปากช่องไม่ได้

“อ้าว คนปากช่องเหรอจ๊ะ? อากาศที่นั่นดีนะ แล้วที่บ้านทำอะไรล่ะเรา?” คุณหญิงรัชนีซักไซ้ด้วยความสนใจ

“คุณแม่ทำสวนดอกไม้กับสวนผลไม้ครับ ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากครับผม” นัทตอบพลางยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงทางบ้าน ความสดใสของนัททำเอาคนรอบข้างพลอยยิ้มตาม ยกเว้นเพียงหมอภีมที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง

“สวนดอกไม้เหรอ? มิน่าล่ะ กลิ่นอายเราถึงได้ดูสะอาดสะอ้านน่ามองแบบนี้” คุณหญิงชมไม่ขาดปาก “ภีม... วันหลังถ้าแม่อยากไปเที่ยวปากช่อง พาแม่ไปบ้านน้องนัทได้ไหมลูก?”

…ทันใดนั้น คุณหญิงรัชนีก็ดีดนิ้วขึ้นมาอย่างแรง!

"จริงสิ! น้องนัทไง…ใช่แล้ว! ฉันลืมเด็กคนนั้นไปได้ไงเนี่ย”

ลุงจันทร์ยิ้มอย่างโล่งอก... แม้จะไม่ต้องเป่าหูให้หนักหน่วง แต่ความเครียดของคุณหญิงบวกกับข้อมูลในหัวของนาง ทำให้เกิดการเชื่อมโยงขึ้นเองโดยอัตโนมัติ! แผนสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง!

คุณหญิงรัชนีรีบกดโทรศัพท์หาเบอร์โทรศัพท์มือถือของลูกชายทันที

"ภีม! ลูกชาย! แม่มีเรื่องด่วนมากๆ ที่ต้องขอความช่วยเหลือจากเราหน่อย!"

“ครับแม่.. ตอนนี้ผมคุยไม่ได้..แม่รออีกสิบนาทีนะครับ เดี๋ยวโทรกลับ”

“โอเคจ้ะ แม่รักลูกนะ”

“รู้แล้วคร่าบ..ผมก็รักแม่ครับ”

...นัทที่กำลังนั่งคุยอยู่กับพ่อแม่ก็ต้องชะงักเมื่อรับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยโชว์หราที่เครื่องของเขา

"ครับ... นัทพูดครับ"

"นัทเหรอ? นี่หมอเองนะ หมอภีม"

เสียงที่เนี๊ยบและเย็นชาของหมอภีมดังมาจากปลายสาย นัทรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม หรือว่าหมอมีเคสด่วนงั้นเหรอ ต้องการให้เขาไปช่วยละมั้ง นัทกลอกเสียงเบาๆ ไปตามสาย "ครับหมอ มีอะไรหรือเปล่าครับ? มีเคสด่วนที่โรงพยาบาลเหรอครับ?"

"เปล่า... เป็นเรื่องส่วนตัวน่ะ... คุณแม่ของฉัน ท่านเครียดมากเลย เอ่อ..เรื่องงานกาล่าในอีกสองวันของท่านน่ะ" น้ำเสียงของหมอภีมฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อยกับปัญหาส่วนตัวที่ไม่น่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเลย "พอดีฉันเพิ่งทราบจากท่านว่า... ครอบครัวนายทำสวนอยู่ที่ปากช่องเหรอ?"

นัทพยักหน้า "ใช่ครับ... พ่อกับแม่ผมเพิ่งเอาของมาจากสวนเลยครับ"

"คุณแม่ของฉัน... ท่านต้องการดอกกุหลาบมอญที่สวยสมบูรณ์จำนวนมากอย่างเร่งด่วน และที่สำคัญ... ท่านอยากจะปรึกษาเรื่องวิธีจัดการกับโรคพืชด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเพลี้ย ที่กำลังระบาด" หมอภีมเว้นวรรคเล็กน้อย "คุณแม่ท่านขอให้ฉันโทรมาถามว่า... พอจะช่วยประสานงานให้คุณแม่ได้คุยกับคุณพ่อหรือคุณแม่ของนัทได้ไหม? ถ้าเป็นเรื่องของการเกษตร... ท่านคิดว่าครอบครัวนายน่าจะช่วยเหลือได้ดีที่สุด"

นัทหันไปมองหน้าพ่อกับแม่ที่กำลังเงี่ยหูฟังอย่างกระตือรือร้น

"อ๋อ! ได้สิครับหมอภีม! พ่อกับแม่ผมอยู่ตรงนี้พอดีเลยครับ... งั้นเดี๋ยวผมให้คุณแม่คุยเลยนะครับ"

นัทส่งโทรศัพท์ให้คุณสมพร ผู้ซึ่งตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"สวัสดีค่ะ... ดิฉันสมพรนะคะ เป็นแม่ของน้องนัทค่ะ... ค่ะ... เรื่องดอกกุหลาบมอญ... อ๋อ! ได้เลยค่ะ! ที่สวนของเรามีกุหลาบมอญที่เพิ่งตัดมาเมื่อวานซืน สวยๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ... เรื่องเพลี้ยเหรอคะ? ได้เลยค่ะ! ถ้าเป็นพวกเพลี้ยแป้ง พวกนี้ต้องใช้สูตรน้ำส้มควันไม้ผสมสะเดาค่ะ... เดี๋ยวพรจะช่วยดูให้นะคะ!"

คุณสมพรคุยโทรศัพท์อย่างออกรสออกชาติกับคุณหญิงรัชนีราวกับเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานาน ส่วนคุณอำนาจก็รีบเสริมจากข้าง ๆ "บอกคุณหญิงไปเลยว่าของเรามันปลอดสารเคมี! ของดีจากปากช่อง!"

ย่าแสง ที่เดินมานั่งร่วมวงอยู่เงียบๆ มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วยิ้มกริ่ม

"สำเร็จ!" ย่าแสงกระซิบกับผีลุงจันทร์ที่ลอยอยู่ข้างหลังแก "จันทร์ แกทำได้ดีมาก คุณหญิงรัชนีต้องมาติดหนี้บุญคุณอีพรเรื่องดอกไม้กับวิธีการกำจัดเพลี้ยแน่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แผนสร้างหนี้บุญคุณลุล่วงด้วยดีครับคุณย่า! ต่อไปคือการนัดพบ!" ผีลุงจันทร์ดีใจจนตัวลอย

ตอนนี้... คุณสมพรกำลังจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรที่ต้องไปช่วยกอบกู้หน้าให้คุณหญิงรัชนี! การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

...เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คุณสมพรพร้อมด้วยสามี ที่อาสาขับรถกระบะขนกล่องอุปกรณ์กำจัดเพลี้ยชีวภาพและกุหลาบมอญชั้นดีจากสวนที่ปากช่องมาเป็นของกำนัลพิเศษให้กับภรรยาของท่านนายพลเกษม

ลูกชายไม่ได้ไปกับพ่อแม่ เพราะเขาต้องเข้าเวรดึก แต่ก็ได้กำชับพ่อแม่ให้สุภาพเรียบร้อยที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าภารกิจนี้คือส่วนหนึ่งของแผนการลับของย่าแสงเอง

เมื่อรถกระบะเก่าๆ ที่บรรทุกปุ๋ยคอกและไม้พุ่มมาด้วยเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์อันโอ่อ่าตระการตา คุณสมพรถึงกับอุทาน

"โอ้โฮ! นัททำงานเป็นพยาบาลมาตั้งนาน... ไม่เคยบอกเลยนะว่าหมอภีมบ้านรวยขนาดนี้!" สมพรกลืนน้ำลายเอื๊อก

หมอภีมในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบที่ดูเนี๊ยบจนน่าขนลุก ยืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ด้วยสีหน้าขรึมๆ

ข้างๆ เขาคือคุณหญิงรัชนี ผู้ดูดีมีสง่าราศีในชุดเดรสหรู และท่านนายพลเกษมบิดาของหมอภีม ที่ดูเป็นคนเคร่งขรึมตามยศถาบรรดาศักดิ์

"สวัสดีค่ะคุณแม่น้องนัท! คุณพ่อ" คุณหญิงรัชนีรีบเดินเข้ามาจับมือคุณสมพรด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างโล่งใจ "ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะที่กรุณามาถึงที่นี่... ถ้าไม่ได้คุณพร งานเลี้ยงของดิฉันคงล่มแน่ ๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหญิง" สมพรยิ้มอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนตามประสาชาวสวน "ดอกไม้เป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะ... เราเป็นคนไทยด้วยกัน ช่วยเหลือกันได้"

หมอภีมยืนนิ่ง สังเกตพ่อแม่ของนัทเงียบๆ เขาสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านของพวกเขา มือที่หยาบกร้านของคุณสมพรที่บ่งบอกถึงการทำงานหนัก และรอยยิ้มที่จริงใจ

"คุณนัทเขาเป็นคนดีมากเลยนะคะคุณพร" คุณหญิงรัชนีกล่าวชมพยาบาลนัทต่อหน้าบิดามารดา "เขาดูแลคนไข้ดีมาก... ลูกชายดิฉันเองก็ชมเขาบ่อย ๆ"

หมอภีมรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อถูกพาดพิง "คุณแม่ครับ... เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ"

คุณสมพรกับคุณอำนาจถูกพาไปยังเรือนเพาะชำหลังคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบมอญที่โดนเพลี้ยแป้งขาวโพลนเกาะกินจนสภาพยับเยิน

"พวกเพลี้ยแป้งค่ะคุณหญิง" ป้าสมพรพูดอย่างมั่นใจ "โชคดีที่พวกมันยังไม่ลงหนักมากนัก ถ้าเป็นที่สวนของเราจะหนักกว่านี้หลายเท่าค่ะ"

แม่ของนัทลงมือทันที เธอหยิบขวดน้ำส้มควันไม้ผสมน้ำที่เตรียมมา ผสมกับน้ำสะอาดในสัดส่วนที่พอเหมาะ และเริ่มสอนคนสวนให้ฉีดพ่นอย่างถูกวิธี พร้อมทั้งอธิบายถึงสารสกัดจากสะเดาที่ใช้บำรุงป้องกันเพลี้ยในระยะยาว

"มันไม่ได้หายทันทีนะคะคุณหญิง" คุณสมพรบอก "แต่ถ้าฉีดตอนนี้แล้วทิ้งไว้หนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าพวกเพลี้ยที่อ่อนแอจะร่วงไปหมดค่ะ ส่วนงานเลี้ยง เดี๋ยวเอากุหลาบสวยๆ ที่สวนของพรกับสามีก่อนก็ได้ มีเยอะค่ะคุณหญิง พอใช้แน่นอน"

คุณหญิงรัชนีดีใจจนน้ำตาแทบไหล "คุณพร! คุณคือผู้มีพระคุณของดิฉันจริงๆ นะคะเนี่ย! ยังอุตส่าห์จะให้ดอกกุหลาบมอญที่สวยสมบูรณ์กับดิฉันอีก!... ดิฉันขอซื้อทั้งหมดเลยนะคะ!"

คุณอำนาจยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณหญิง เราตั้งใจให้เป็นของขวัญสำหรับงานเลี้ยงครับ ถือว่าเราได้ทำบุญร่วมกัน"

หมอภีมมองดูพ่อแม่ของนัทอย่างพิจารณา พวกเขาดูเป็นคนซื่อตรงและมีน้ำใจอย่างแท้จริง ซึ่งแตกต่างจากพวกนักธุรกิจที่เข้ามาตีสนิทพ่อของเขาเพื่อผลประโยชน์

เขายอมรับว่าความรู้สึกชื่นชมที่เขามีต่อพยาบาลหนุ่มได้แผ่ขยายมาสู่บิดามารดาของเขาด้วยแล้ว