หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!

เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก

ในโรงพยาบาล

“เออ… ภีม มึงไม่คิดจะพักบ้างเหรอวะ อยู่เวรติดสองอาทิตย์แล้วนะเว้ย” เสียงหมอเจตน์ดังขึ้นตอนพักเที่ยงในห้องพักแพทย์แผนกศัลยกรรม ใบหน้าของเพื่อนร่วมแก๊งที่ประกอบด้วย หมอเวย์ และ หมอก้อง ซึ่งทั้งสองต่างมองมาทางเขาอย่างรู้ทัน ไม่ต่างจากสายตาของพยาบาลนุ่มนิ่มและน้ำหวาน สองนางแอบยิ้มกริ่มอยู่ตรงเคาน์เตอร์ของวอร์ด

หมอภีมกำลังก้มหน้าอ่านแฟ้มเวชระเบียนของผู้ป่วยเคสผ่าตัดในมือ เงยหน้าขึ้นพลางขมวดคิ้ว “เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็มีผู้ป่วยผ่าตัดใหญ่เคสหัวใจอีก ฉันคงพักไม่ได้”

“โอ้ย! ไม่ต้องอ้างงานเลยมึง!” หมอเวย์ โพล่งตัดบท “ไอ้ภีม มึงนี่มันจอมปลอมจริง ๆ! กูเห็นนะว่ามึงชอบเด็กนั่น… นัท ใช่ป่ะ? น้องพยาบาลวอร์ดศัลย์ฯ ของเราอะ กูเห็นนะเว้ย”

หมอภีมสะอึกจนแทบสำลักน้ำที่กำลังยกขึ้นดื่ม สายตาคมกริบเหลือบมองไปทางเคาน์เตอร์ พยาบาลนุ่มนิ่มกับน้ำหวานรีบก้มหน้างุด ทำทีเป็นจัดยาอย่างเร็ว แต่ไหล่สั่นเพราะกลั้นขำแทบไม่อยู่

“พูดอะไรของพวกมึงกันเนี่ย”

“อย่ามาเนียน!” หมอเจตน์เสริม

หมอก้อง ผู้ที่ปกติจะนิ่งที่สุดในกลุ่มก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มล้อเลียน “กูเห็นมึงมองเขาตอนเดินผ่าน… ยิ้มมุมปากแปลกๆ ด้วยอ่ะ”

“เอาจริงดิวะภีม” หมอเวย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ตกลงมั้ยล่ะ! หัวหินสองวันหนึ่งคืน จองโรงแรมหรูติดทะเลให้เลย! ถือโอกาสพาน้องนัทไปพักผ่อนด้วย! ถือว่าให้รางวัลน้องที่ขึ้นเวรหนักๆ กับพวกเรา”

เสียงแซวประสานกันจนหมอภีมต้องยกมือลูบขมับอย่างเหนื่อยใจ ในใจเถียงเพื่อนไม่ได้เลยจริงๆ เพราะภาพรอยยิ้มสดใสของนัทผุดขึ้นในหัวเรื่อยๆ จนแก้มเริ่มร้อนวูบแล้ว

สุดท้ายหมอภีม ก็ถอนหายใจเบาๆ ยอมจำนน “เออๆ ก็ได้… ถ้าน้องเขาว่างอ่ะนะ”

ทันทีที่สิ้นคำตอบ เพื่อนทั้งแก๊งก็เฮกันเสียงดังราวกับถูกรางวัลที่หนึ่ง หมอเวย์ปรบมือรัว หมอเจตน์ทำท่าชกหมัดอย่างดีใจ หมอก้องที่ทำเป็นนิ่งก็ยกนิ้วโป้งให้

“หมอภีมโว้ยยย! ในที่สุดกูก็ได้เห็นมึงจีบใครเป็นสักที! ดีใจด้วยวะเพื่อน!” หมอเวย์ตะโกน

“นุ่มนิ่ม! น้ำหวาน! เคลียร์คิวช่วยน้องนัทด้วยนะ!” หมอเจตน์หันไปสั่งพยาบาลที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทีล้อเลียน

ภีมส่ายหน้าให้ความวุ่นวายของเพื่อน แต่รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ก็ห้ามไม่ให้ปรากฏไม่ได้จริงๆ

...เสียงคลื่นซัดเบาๆ จากนอกระเบียงห้องพักสุดหรูที่มองเห็นวิวทะเล ห้องสวีทถูกประดับด้วยดอกลีลาวดีเล็กๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนอโรมา หมอภีมในเสื้อเชิ้ตสีขาวสบายๆ กำลังยืนจัดไวน์แดงและผลไม้ไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ริมหน้าต่าง นัทที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรม ผมยังชื้นเล็กน้อย

ตัวเล็กยิ้มหวาน "โห...พี่หมอ จัดห้องซะโรแมนติกเลยนะครับ ผมนึกว่ามาทริปกับเจ้าชายที่ไหนซะอีก"

หมอภีมหันมายิ้มกว้าง แววตาดูอบอุ่นยิ่ง "ก็...ตั้งใจจะให้เป็นทริปพิเศษสำหรับคนพิเศษนี่ ใครบอกว่าบุรุษพยาบาลจะคู่ควรกับเจ้าชายไม่ได้ล่ะครับ มาเร็ว...มานั่งตรงนี้ ชมวิวด้วยกัน" ร่างสูงเดินไปจับมือนัทเบาๆ แล้วพามานั่งที่โซฟาเล็กๆ ริมหน้าต่าง ก่อนยื่นแก้วไวน์ให้

นัทรับแก้วไวน์มาจิบเล็กน้อย มองออกไปที่ทะเลที่สะท้อนแสงจันทร์บนฟ้า "สวยจังเลยครับ... ขอบคุณนะครับพี่หมอ ที่พานัทมาด้วย"

หมอภีมวางแก้วของตัวเอง แล้วเลื่อนตัวเข้าไปใกล้นัทมากขึ้นจนไหล่ชนกัน พูดว่า "พี่หมอต่างหากเล่า ต้องขอบคุณน้องนัท ที่น้องนัทยอมมากับพี่... ช่วงนี้เราทำงานหนักกันมาก พี่แค่อยากพานัทมาพักผ่อน... และได้อยู่กันสองต่อสองแบบนี้ไง"

หมอภีมใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้มของนัทอย่างแผ่วเบา สบตากันเนิ่นนาน ความเงียบเข้าปกคลุม มีแต่เสียงคลื่นและเสียงหัวใจที่เต้นรัว

คนตัวเล็กใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย พูดกระซิบแผ่วเบา "พ...พี่หมออ่า"

พี่หมอมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

"ครับ... น้องนัทคนดี... รู้ไหมว่าตั้งแต่เริ่มต้นในวอร์ดแล้ว นัทย้ายมาที่แผนกศัลยกรรมใหม่ๆ ... ทุกครั้งที่น้องนัทยิ้ม... หรือเวลาที่น้องนัทตั้งใจดูแลคนไข้... มันทำให้พี่อยากเป็นมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงาน" หมอภีมยื่นมือไปประคองท้ายทอยของนัทไว้เบาๆ ไม่รีบร้อน แต่หนักแน่น

นัทหลับตาลงอย่างรับรู้ถึงความต้องการที่สื่อสารผ่านสายตาและสัมผัสของคนตัวสูง

หมอภีมไม่รอช้าอีกต่อไป ค่อยๆ โน้มตัวลงมอบจูบที่อ่อนโยนแต่ลุ่มลึกให้กับนัท... จูบที่เต็มไปด้วยความผูกพัน ความห่วงใย และความปรารถนา

จูบแรกที่หัวหินเต็มไปด้วยรสชาติหวานนุ่มของไวน์และความหอมอ่อนๆ ของสบู่... นัทตอบรับจูบนั้นอย่างเคอะเขินในตอนแรก ก่อนจะเริ่มโอบแขนรอบคอหมอภีมอย่างเต็มใจ และเปลี่ยนมันเป็นจูบที่เร่าร้อนขึ้น... ความอบอุ่นจากร่างกายของคนสองคนเบียดชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง มือของหมอภีมค่อยๆ คลายปมผ้าคลุมอาบน้ำของนัทออกช้าๆ จนมันหลุดลงไปกองที่พื้น... หมอภีมผละจูบออกชั่วครู่ ดวงตาเป็นประกายด้วยความเสน่หา มองร่างของนัทที่เปิดเผยอยู่ตรงหน้า

หมอภีมเสียงแหบพร่าข้างหูนัท "น้องนัท"

“คร่าบ"

"นัทรู้ตัวไหมว่า... ตัวเองน่ารักแค่ไหน"

"พี่หมออ่า เอาแต่ชมนัทอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวนัทก็ลอยหรอก" คนถูกชมเขินจนหน้าแดง

หมอภีมยิ้มขำน้อยๆ ก่อนจูบซับตามลำคอระหงส์ของนัทอย่างแผ่วเบา ไล่ลงไปตามลาดไหล่และกระดูกไหปลาร้า... ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความละเมียดละไม แต่ก็ทำให้ร่างกายของนัทสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

อาห์..

คนถูกจูบครางในลำคอเบาๆ กอดรัดหมอภีมไว้แน่น

"นัทครับ คืนนี้พี่ขอนะ"

"..." คนถูกขอไม่ว่าอะไร ตั้งแต่ตอนอยู่ที่คอนโดแล้ว นัทเองก็แทบทนไม่ไหวเช่นกัน…ครั้งนี้ ถ้าพี่หมอกล้าขอเขาอีกครั้ง ขอแค่ครั้งนี้ นัทพร้อมตามใจคนรักตัวเอง

หมอภีมเมื่อรับรู้ถึงปฏิกิริยาตอบสนองของคนในอ้อมแขน ทำให้เขาพอใจอย่างมาก อีกทั้งเร็วๆ นี้ พวกเขาก็จะหมั้นหมาย หากคืนนี้กระทำนอกลู่นอกทางไปบ้าง คงไม่เป็นไรกระมัง

พอคิดได้ดังนั้น ร่างสูงค่อยๆ ช้อนตัวนัทขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแรง ท่าทางของเขาไม่เร่งรีบ หากมั่นคงและทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะเลือนหายไปหากเผลอจับแรงเกินไปเพียงนิดเดียว

นัทเผลอวางมือไว้ที่ต้นคอของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแดงระเรื่อ ซบลงกับแผงอกอุ่นที่คุ้นเคย เสียงหัวใจของเขาเต้นชัดเจนจนรับรู้ได้ผ่านผิวสัมผัสนั้น

เตียงนอนขนาดคิงไซส์สีขาวสะอาดตาอยู่ไม่ไกลนัก ร่างสูงวางนัทลงอย่างแผ่วเบา ราวกับกลีบดอกไม้ที่เพิ่งถูกวางบนผืนผ้าไหม แสงจันทร์สีเงินสาดส่องผ่านม่านบางๆ เข้ามาในห้อง สร้างเงาพริ้วไหวบนผนังและเรือนร่างของทั้งคู่ บรรยากาศเงียบสงบ ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้น

สายตาของเขามองนัทอย่างไม่ปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป แววตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนและลึกซึ้งอย่างที่นัทไม่เคยเห็นมาก่อน มืออุ่นเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากของนัทออกเบาๆ นิ้วมือสากเล็กน้อยจากการทำงานสัมผัสผิวอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังขออนุญาตในทุกการเคลื่อนไหว

นัทเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหว แต่ไม่ได้มีความหวาดกลัว มีเพียงความประหม่าและความเชื่อใจที่มอบให้อย่างหมดใจเท่านั้น

ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนคลายเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันและกัน

สัมผัสแรกเป็นเพียงการแตะริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ไม่ได้เร่งเร้า หากอ่อนหวานจนหัวใจสั่นไหว นัทหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความรู้สึกนำพา

มือของเขาประคองใบหน้าไว้อย่างมั่นคง แต่แฝงด้วยความอ่อนโยน ทุกการสัมผัสเหมือนคำยืนยันเงียบๆ ว่า “ฉันจะไม่ทำให้นายเจ็บ”

เสื้อผ้าที่เคยเป็นเสมือนกำแพงค่อยๆ ถูกปลดออกไปทีละชิ้น ไม่ได้รีบร้อน ไม่มีความหยาบกระด้าง มีเพียงความตั้งใจและความใส่ใจในทุกการเคลื่อนไหว ผิวกายที่สัมผัสกันทำให้นัทเผลอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ความอุ่นและความคุ้นเคยนั้นทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เขาก้มลงกระซิบข้างหู เสียงต่ำทุ้มเอ่ยถ้อยคำแผ่วเบา แม้ไม่ได้เป็นประโยคหวานหู แต่กลับทำให้นัทยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เพราะในน้ำเสียงนั้นมีทั้งความรัก ความห่วงใย และคำสัญญาที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

แสงจันทร์ยังคงสาดส่อง ทอเงาของคนสองคนที่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น บนเตียงสีขาวสะอาดตา ความเงียบในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว เต็มไปด้วยความหมาย มากกว่าความปรารถนา คือความผูกพันที่ค่อยๆ แน่นแฟ้นขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ

ในค่ำคืนนั้น ไม่มีคำสัญญาอันยิ่งใหญ่ ไม่มีถ้อยคำรักที่ต้องเปล่งออกมา เพียงแค่หัวใจสองดวงที่เลือกจะอยู่ใกล้กัน และมอบความรู้สึกทั้งหมดให้แก่กันอย่างสมัครใจ แสงจันทร์เป็นพยาน เงาที่พริ้วไหวเป็นเพียงภาพสะท้อนของความรักที่ค่อยๆ ซึมลึกลงไปในหัวใจของทั้งคู่

และเมื่อค่ำคืนค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่ไม่ใช่เพียงความทรงจำอันเร่าร้อน หากแต่เป็นความอ่อนโยน ความอบอุ่น และความแน่ใจว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป… พวกเขาจะไม่ต้องเดินลำพังอีกต่อไป

..แสงแรกของวันยังคงอ่อนโยนสาดส่องผ่านม่านโปร่งของห้องพักหรูริมทะเล เสียงคลื่นซัดเบาๆ เป็นดนตรีประกอบยามเช้า นัทบุรุษพยาบาลหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผาก

ดวงตาเรียวเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคมคายของหมอภีม ที่โน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเขาซ้ำอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนยามเช้า

"อรุณสวัสดิ์ครับคนน่ารัก" หมอภีมกระซิบเสียงนุ่ม ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ แล้วเอื้อมแขนโอบเอวของนัทเข้ามาหา "ตื่นสายจังครับคุณพยาบาล นี่ฟ้าสว่างแล้วเนี่ย"

นัทซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นๆ ของคนรัก สูดดมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย "ก็ใครกันล่ะคร่าบ ที่กอดนัทไว้แน่นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อคืนจนเช้า นัทจะลุกไหวได้ยังไงเล่า"

"อ้อนเก่งจังครับ" หมอภีมหัวเราะเบาๆ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมนุ่มๆ ของนัท ก่อนจะก้มลงจูบขมับของเขาเบาๆ

"เปล่าซะหน่อย ใครอ้อน! ปล่อยนะ... นัทจะไปอาบน้ำ" ตัวเล็กทำท่าจะลุกไป แต่กลับถูกหมอภีมรั้งกลับมาแนบชิดอีกครั้ง

"ไม่เอาหน่า... ขออีกห้านาทีนะ" หมอภีมออดอ้อนอย่างน่ารัก ซุกหน้าลงกับซอกคอขาวๆ "เราไม่ได้มีเวลาแบบนี้บ่อยๆ นะครับ"

นัทอมยิ้ม มือเรียวยกขึ้นลูบเรือนผมของหมอภีมเบาๆ ความใกล้ชิดยามเช้าชวนให้ใจสั่นไหว หากปล่อยให้เลยตามเลย... บทรักเมื่อคืนคงหวนกลับมาอีกรอบแน่ๆ

ตึ่ง!

เสียงข้อความโทรศัพท์มือถือของนัทที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าของทั้งสองเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเล็กน้อย

นัทเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย "พี่วัล หัวหน้าพยาบาลครับ"

นัทกดอ่านข้อความด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่ออ่านเสร็จเขาก็นอนนิ่งอยู่ข้างๆ หมอภีมอย่างเงียบงัน

"เกิดอะไรขึ้นครับ?" หมอภีมถามด้วยน้ำเสียงกังวล

นัทถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมาสบตาคนรัก "คุณพยาบาลเอกชัยที่ต้องไปหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ที่ชายแดน... เขาเกิดอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้ครับ ขาหัก หัวหน้าส่งข้อความมาบอก... เขาหาคนไปแทนไม่ได้แล้ว และนัทมีชื่อเป็นคนสำรอง... นัทต้องไปแทนเขาเนี่ย"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หมอภีมที่ไม่ได้สวมเสื้อ มีผ้าปกปิดท่อนล่างเอาไว้ ผุดลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเข้าใจ แต่ดวงตากลับฉายแววความใจหาย

"ชายแดนเลยเหรอ.." เสียงของหมอภีมแหบพร่าลงเล็กน้อย

"อืม... นัทปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ครับ พี่หมอก็รู้นี่ มันเป็นหน้าที่ของพยาบาลอย่างนัท" นัทเอื้อมมือไปจับมือคนรักไว้แน่น "มันเป็นงานเพื่อสังคมที่ถูกจัดเตรียมมานานแล้ว นัทเข้าใจว่าพี่หมออ่ะ ใจหาย... นัทเองก็ใจหายเหมือนกัน"

หมอภีมไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ดึงนัทเข้ามาสวมกอดแน่น ราวกับว่าไม่อยากให้คนรักต้องจากไปไหนนานๆ

นัทรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากอ้อมกอดของหมอภีม

"ฉันเป็นหมอ ฉันควรจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีที่สุด แต่... ฉันไม่อยากอยู่ห่างจากนัทเลยนี่" หมอภีมผละออกมามองหน้าคนรัก นัยน์ตาคมกริบตอนนี้ดูอ่อนแอลงอย่างน่าใจหาย เขากำมือของนัทไว้แน่น "สัญญานะ... สัญญากับฉัน นัทจะโทรหาฉันทุกวัน จะวิดีโอคอลก็ได้ จะส่งข้อความก็ได้ ห้ามขาดการติดต่อแม้แต่วันเดียว และห้ามทำให้ฉันเป็นห่วงเด็ดขาด"

คำออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยทำให้หัวใจของนัทอ่อนยวบ เขาประทับจูบลงบนหลังมือของคนรักอย่างแผ่วเบา

"คร่าบ... นัทสัญญา นัทจะโทรหาพี่หมอทุกวัน จะรายงานตัวทุกวันเลยครับ" นัทรับปากอย่างหนักแน่น "และนัทจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด"