หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!

แผลใจที่ไร้รอยเย็บ

หน่วยแพทย์เคลื่อนที่

พยาบาลนัท ย่อตัวลงบนพื้นดินแห้งๆ ชุดเครื่องแบบพยาบาลสีขาวของเขามีฝุ่นแดงเกาะติดอยู่บ้างจากการทำงานกลางแจ้งตลอดทั้งวันในศูนย์พักพิงชั่วคราวแห่งนี้ แสงแดดยามบ่ายคล้อยยังคงร้อนแรง แต่เขาสร้างร่มเงาให้ตัวเองและผู้ป่วยตัวน้อยด้วยแผงผ้าใบที่กางขึ้นอย่างลวก ๆ

“โอเคครับคนเก่ง แผลนี้ไม่ลึกมากนะ แต่เราต้องทำความสะอาดกันหน่อย จะได้ไม่ติดเชื้อ” นัทพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและอ่อนโยน ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกแก๊ปสีเข้มมองไปยังข้อเท้าของเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ชื่อน้องเต้ย แผลถลอกขนาดไม่ใหญ่มากแต่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการหกล้มตอนวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ

พยาบาลหนุ่มเริ่มใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน มือของเขานุ่มนวลและมั่นคงจนน้องเต้ยทำได้แค่ขยับเท้าเล็กน้อยด้วยความจั๊กจี้มากกว่าความเจ็บปวด

“พี่นัทมือเบาจังเลยครับ” น้องเต้ยเงยหน้าขึ้นมาชมเชย

“ก็เพราะพี่อยากให้น้องเต้ยหายไวๆ จะได้กลับไปเตะฟุตบอลไงครับ” เขาส่งยิ้มให้

ขณะที่นัทกำลังบรรจงแปะพลาสเตอร์ยาขนาดเหมาะมือลงบนแผลอยู่นั้น เงาของใครบางคนก็ทาบทับลงมา

“เป็นไงบ้างครับพยาบาลนัท วันนี้ภารกิจสำเร็จลุล่วงดีไหม”

เสียงทุ้มนุ่มนวลและคุ้นเคยทำให้นัทเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่มาใหม่.. เป็นคุณหมอธีร์นั่นเอง

หมอธีร์ในเสื้อกาวน์สีขาวที่สวมทับเสื้อยืดสีดำดูหล่อไม่น้อย รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าคมคายของเขานั้นชวนให้น่ามองกว่าแพทย์คนอื่นๆ

ตลอดหลายวันที่พวกเขาทำงานร่วมกันที่นี่ นัทลงความเห็นว่าหมอธีร์นับว่าโดดเด่นกว่าใครในศูนย์อพยพแห่งนี้

“เรียบร้อยดีครับคุณหมอ เหลือแค่เก็บงานอีกนิดหน่อย น้องเต้ยนี่แผลไม่หนักครับ” นัทรายงานด้วยรอยยิ้ม

หมอธีร์ย่อตัวลงข้างๆ สังเกตการทำงานของนัทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างเปิดเผย

“เยี่ยมมากเลยพยาบาลนัท คุณทำได้ดีเสมอจริงๆ ไม่ว่าจะการซักประวัติ การดูแลผู้ป่วย หรือแม้แต่การปลอบโยนเด็กๆ คุณเป็นพยาบาลที่ละเอียดรอบคอบที่สุดเท่าที่ผมเคยร่วมงานด้วยเลยครับ” หมอธีร์กล่าวชมด้วยน้ำเสียงที่จริงใจเกินกว่าจะเป็นแค่การพูดคุยทางวิชาชีพทั่วไป

คนถูกชมต่อหน้ารู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มเล็กน้อย “ขอบคุณครับคุณหมอ”

น้องเต้ยที่ได้รับการทำแผลจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว มองใบหน้าของคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นรอยยิ้มและความใส่ใจในดวงตาของหมอธีร์ที่มองพี่พยาบาลของเขา

“พี่พยาบาลนัทครับ” น้องเต้ยเอ่ยถามเสียงใส

“ครับ?”

“คุณหมอคนนี้ เป็นแฟนพี่นัทเหรอครับ?”

คำถามนั้นดังพอที่จะทำให้บรรยากาศที่เคยอบอุ่นอยู่แล้วกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที หมอธีร์ถึงกับสำลักอากาศชั่วครู่ ใบหน้าของเขามีร่องรอยของการเขินอายที่ถูกจับได้ พร้อมกับมีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่

แต่ก่อนที่หมอธีร์จะได้อ้าปากพูดอะไรออกมา นัทก็หัวเราะเบาๆ พร้อมกับลูบศีรษะน้องเต้ยอย่างอ่อนโยน

“ไม่ใช่หรอกครับน้องเต้ย พี่มีแฟนแล้วครับ” ตอบอย่างสบายๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “แฟนพี่เขาเป็นหมอ กำลังรอพี่กลับไปหาที่กรุงเทพฯ โน่น”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอธีร์ที่เคยสดใสเมื่อครู่ พลันเหือดหายไปทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดจนแทบจะเรียกได้ว่าหน้าถอดสี ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความชื่นชมก็ฉายแววความผิดหวังและความเจ็บปวดออกมาอย่างปิดไม่มิด

นัทไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เขาก้มลงช่วยน้องเต้ยสวมรองเท้าผ้าใบ และยังคงพูดต่ออย่างร่าเริง

“แฟนพี่เขาขี้เป็นห่วงมากเลยครับ ที่พี่มาเนี่ย เขาก็ห่วงพี่มากๆ เลยด้วย”

ความจริงแล้ว นัทไม่ได้ตั้งใจจะเล่าเรื่องคนรักให้ใครฟังนัก เขาเพียงแค่ต้องการส่งสัญญาณบางอย่างไปยังคนตรงหน้าเท่านั้น ซึ่งอีกฝ่ายมีท่าทีไม่น่าไว้วางใจตั้งแต่แรกสบตา เดินเข้ามาชวนคุยทั้งที่ไม่มีความจำเป็น แถมยังพูดชื่นชมเขาไม่หยุด รอยยิ้ม แววตา และน้ำเสียง ล้วนบอกชัดเจนว่าเจตนานั้นไม่ได้ธรรมดา

อาการแบบนี้… ถ้าไม่ใช่เพราะความชอบ ก็คงไม่มีเหตุผลอื่น นัทพอจะเดาออก และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดมากขึ้น และเขาไม่อยากเปิดโอกาสให้ความเข้าใจผิดยืดยาวไปมากกว่านี้ และยิ่งไม่อยากให้ใครต้องมาเสียความรู้สึกเพราะตนเองในภายหลัง

ดังนั้น วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด ก็คงเป็นการบอกความจริงออกไปเสียเลย ว่าเขามีคนรักแล้ว…

คำพูดนั้นจึงหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่หนักแน่นพอจะทำหน้าที่ของมันได้อย่างชัดเจน.

หมอธีร์ยืนขึ้นอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง ความหลงรักที่เขามีต่อพยาบาลนัทตั้งแต่คืนแรกที่มาถึงหน่วยแพทย์เคลื่อนที่นี้ ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะของนัท มันพังทลายลงในประโยคเดียว

เขามีแฟนแล้ว... และเขากำลังรอให้กลับไปหา

“อ่า... ผมเข้าใจแล้วครับ” หมอธีร์พูดเสียงเรียบ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ “ถ้าอย่างนั้นคุณก็รีบพักผ่อนเถอะครับ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว ผมไปตรวจความเรียบร้อยของห้องเวชภัณฑ์ก่อน”

เขารีบหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้นัทตอบกลับแม้แต่น้อย ทิ้งให้นัทมองตามหลังเขาไปจนสุดสายตา

น้องเต้ยที่นั่งอยู่ข้างๆ กระซิบเบาๆ “ดูเหมือนคุณหมอเขาจะเสียใจนะครับพี่นัท”

นัทส่ายหน้าเบาๆ แล้วยิ้มให้เด็กชาย “ไม่หรอกครับ คงจะรีบไปทำงานต่อมากกว่า เสร็จแล้วกลับบ้านได้เลยครับคนเก่ง”

..เวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ความมืดและความเงียบปกคลุมทั่วพื้นที่ศูนย์พักพิงชั่วคราว มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร และแสงสลัวๆ จากโคมไฟที่แขวนไว้ตามจุดต่างๆ เป็นเพื่อน

นัทนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวเก่าใต้ต้นหูกวางใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา เขาไม่ได้รู้สึกหนาว แต่ภายในใจกลับเย็นยะเยือก มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น หน้าจอที่ดับสนิทบ่งบอกว่าไม่มีการแจ้งเตือนใหม่ใดๆ เข้ามา

เขาพยายามโทรหาหมอภีม แฟนของเขาที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่หัวค่ำ ด้วยความตื่นเต้นที่จะเล่าเรื่องราวที่น่ารักของน้องเต้ยและคำชมเชยจากเพื่อนร่วมงาน แต่การโทรออกครั้งที่สามก็ได้ยินเพียงเสียงรอสายสั้นๆ ก่อนที่ปลายสายจะตัดทิ้ง อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

นัทรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา หมอภีมไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แม้จะยุ่งแค่ไหนก็จะส่งข้อความกลับมาสั้นๆ ว่า ติดเคส หรือกำลังขับรถ แต่นี่คือความเงียบที่เย็นชาที่สุด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เขาพยายามคิดในแง่ดีว่าอาจจะเกิดเรื่องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลก็ได้ แต่ความกระวนกระวายทำให้เขานอนไม่หลับ นัทได้แต่มานั่งรอการติดต่อกลับที่ตรงนี้

คุณหมอธีร์ เดินออกมาจากอาคารพักของเจ้าหน้าที่ ด้วยจุดประสงค์ที่บอกกับตัวเองว่า ต้องการรับอากาศบริสุทธิ์และชมจันทร์ แต่ความจริงแล้วคือเขาก็คงนอนไม่หลับเช่นกัน ภาพสีหน้ายิ้มแย้มของพยาบาลนัทตอนบอกว่า พี่มีแฟนแล้วครับ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

ดวงจันทร์เกือบเต็มดวงส่องแสงนวลตาลงมาบนพื้นดิน และทำให้ธีร์สังเกตเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ต้นหูกวาง

'พยาบาลนัท? ยังไม่นอนอีกเหรอ'

หัวใจที่เคยปวดแปลบเมื่อช่วงเย็นกลับมาเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ธีร์ตัดสินใจเดินเข้าไปหาช้า ๆ

“คุณนัท?” ธีร์เอ่ยเรียกเสียงเบา

นัทสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่ดูเหนื่อยล้า “อ้าว... คุณหมอธีร์? ยังไม่นอนเหมือนกันเหรอครับ”

ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนฝั่งตรงข้าม “ครับ... วันนี้อากาศดี เลยออกมาชมจันทร์สักหน่อย แต่คุณนัทสิ ดูท่าทางไม่ค่อยสบายใจนะครับ”

นัทส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มฝืนๆ “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่นอนไม่ค่อยหลับ” เขาเหลือบมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้งอย่างอดไม่ได้

ธีร์เห็นกิริยานั้น เขารู้ทันทีว่าความไม่สบายใจของนัทต้องเกี่ยวข้องกับโทรศัพท์แน่นอน และคนที่อยู่ปลายสายก็คงหนีไม่พ้นนแฟนคนนั้น

นี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับคู่แข่งอย่างอ้อม ๆ

“คุณนัทพักผ่อนน้อยไปหรือเปล่าครับ” เริ่มบทสนทนาอย่างระมัดระวัง “เห็นคุณทำงานหนักมากตลอดทั้งวัน ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็ยังมาช่วยจัดยาเสมอ ถ้าห่วงเรื่องความปลอดภัยที่บ้าน... ก็ไม่ต้องกังวลนะครับ”

“เอ่อ..ไม่ใช่เรื่องความปลอดภัยที่บ้านหรอกครับคุณหมอ” นัทตอบ “คือ... ปกติผมต้องคุยโทรศัพท์กับแฟนก่อนนอนทุกคืนน่ะครับ พอดีวันนี้เขาอาจจะยุ่งมากๆ เลยไม่ว่างคุย ผมก็เลยเป็นแบบนี้แหละ”

หมอธีร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในใจกลับเริ่มคำนวณข้อมูลที่ได้รับ 'ยุ่งมากจนต้องตัดสายทิ้งงั้นเหรอ?'

“ผมเข้าใจครับ” ธีร์ว่า “คนที่ทำงานสายแพทย์เนี่ย เวลาส่วนตัวหายากจริงๆ โดยเฉพาะแฟนคุณที่เป็นคุณหมอด้วย”

นัทเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อธีร์เอ่ยถึงอาชีพของภีม “ใช่ครับ หมอภีมเขาเป็นศัลยแพทย์ที่ยุ่งมากจริง ๆ”

“ศัลยแพทยเหรอครับ? ยิ่งหนักเลย” ธีร์ทำสีหน้าคล้ายกำลังสนใจในเชิงวิชาชีพ “ผมก็เคยคิดจะเข้าสายนั้นอยู่เหมือนกัน แต่เลือกมาเป็นหมออายุรกรรมแทน”

“เขาต้องเข้าห้องผ่าตัดบ่อยมากครับ” นัทพูดถึงแฟนตัวเองด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงและมีแววห่วงใย “บางทีก็ต้องผ่าตัดฉุกเฉินกลางดึก ผมก็เข้าใจนะว่าเขาอาจจะติดงาน...”

ธีร์รับฟังอย่างตั้งใจ และเลือกใช้คำถามที่ฟังดูเหมือนเป็นคำถามเชิงเปรียบเทียบชีวิตการทำงาน

“ถ้าอย่างนั้น แฟนคุณนัทก็ต้องเป็นคนที่เก่งมากแน่ๆ เลยนะครับ เพราะนอกจากจะเก่งด้านการแพทย์แล้ว ยังต้องรับมือกับความเครียดด้วย” ธีร์เว้นช่วงนิดหนึ่งก่อนจะยิงคำถามสำคัญอย่างอ้อม ๆ “เขาจัดการกับความสัมพันธ์ทางไกลอย่างไรครับ ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็เป็นงานที่ใช้ใจและความทุ่มเทสูงขนาดนี้”

นัทมองไปที่ดวงจันทร์แล้วถอนหายใจออกมา “ไม่รู้สิครับคุณหมอ... ผมก็พยายามเข้าใจเขามาตลอด เว้นเสียแต่ตอนนี้.. ผมกำลังไม่เข้าใจเขา..”

คำพูดนั้นสะท้อนถึงความรู้สึกที่นัทเพิ่งได้รับจากการถูกตัดสายโทรศัพท์ ธีร์จ้องมองใบหน้าด้านข้างของนัทด้วยความเห็นใจอย่างแท้จริง

“ถ้าเขาไม่ได้พยายามทำความเข้าใจคุณนัท” ธีร์เอ่ยอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน “นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าเสียใจแทนคุณนะครับ”

หมอธีร์อยากจะพูดอะไรที่มากกว่านั้น อยากจะบอกว่าเขาพร้อมที่จะใส่ใจและเข้าใจนัททุกเรื่อง แต่เขาทำได้เพียงกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปในลำคอ และมองใบหน้าเปื้อนความเศร้าของพยาบาลนัทที่หลงรักจนหมดหัวใจ

“ผมว่าคุณนัทควรรีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ” ธีร์สรุป “เผื่อตอนเช้าจะได้มีข่าวดีจากทางนั้น ผมจะอยู่ตรงนี้ต่ออีกสักพัก”

นัทพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ขอบคุณนะครับคุณหมอธีร์”

นัทเดินกลับไปยังที่พัก แต่เขาทิ้งความเศร้าและข้อมูลสำคัญไว้ให้คิดต่อ หมอธีร์นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มองแสงจันทร์ที่ส่องกระทบโทรศัพท์ที่ว่างเปล่าของนัท

ความสัมพันธ์ทางไกลที่ดูท่าจะเริ่มมีรอยร้าวอย่างนั้นเหรอ…

รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏบนใบหน้าของหมอธีร์ อย่างน้อยที่สุด... นี่ก็ไม่ใช่ความรักที่สมบูรณ์แบบอย่างที่นัทพูดถึงเมื่อตอนบ่ายสินะ