Gece, şehrin ışıklarını bir örtü gibi üzerine çekmişti ama terastaki hava, esen serin rüzgara rağmen oldukça ağırdı. Leyla, üzerine sıkıca doladığı beyaz çarşafın içinde, rüzgarın kumaşı savuruşunu hissediyordu. Barış’ın az önce kurduğu cümle, kulaklarında uğuldamaya devam ediyordu: "Bizim ela'yla bir bebeğimiz olacak."
Bu cümle normalde bir kadının duyabileceği en güzel muştu olması gerekirken, Leyla’nın boğazında bir düğüm olup kalmıştı. Leyla ne diyeceğini, bu sevince nasıl bir tepki vereceğini bilemeden sessizce Barış’ın gözlerine baktı.
Barış, ellerini terasın demirliklerine yasladı, sırtı şehre dönüktü. Bakışları Leyla’nın üzerinde sabitlendi; ancak bu bakışlarda alışılagelmiş bir şefkatten ziyade, karanlık bir mecburiyetin izleri vardı.
"Leyla," dedi sesi titreyerek ama kararlı b
