Arabistan’a kadar gidip Leyla’nın ailesini getirmek, onun için sadece bir görev değil, vicdan borcuydu.
Mert Aslan’ın arkasında Azize Hanım ve Mahmut Bey ile avluya girişi, sessizliği bir bomba gibi patlattı. Hiç durmadan depoya koştular. Kapı açıldığında, Leyla rutubetli zeminde, çarşafının içinde baygın bir halde yatıyordu. Yüzü bembeyaz, dudakları susuzluktan çatlamıştı.
Azize Hanım feryat ederek kızının üzerine kapandı:
"Leyla’m! Kuzum! Ne yaptılar sana bu zalimler?"
Mahmut Bey’in gözü döndü. Kızını o halde görünce damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. Arkasını döndüğünde Barış, Elâ’nın koluna girmiş, hiçbir şey olmamış gibi avluya çıkmıştı.
Mahmut Bey, bir aslan gibi kükreyerek Barış’ın üzerine yürüdü. Kimsenin müdahale etmesine fırsat kalmadan, avluda yankılanan o sert toka
