Başının üstünde bir çatı, etrafında dört duvar olması onu korumuyordu kendinden. Aysil kendi ile baş başayken onu dışarıdan koruyan bu engellerden oldukça nefret ediyordu çünkü bu defa bir korunak değil hapishane gibi geliyordu.
Birilerinin evin içini görmesi ihtimaline karşı panjurları açamazdı. Dışarısı aydınlık olsa da sırf bu yüzden karanlıkta kalmıştı.
Birilerinin duyması ihtimaline karşı gücünün yettiğince çığlık atamazdı. Sonuçta burası senelerdir boş kalan bir apartman dairesiydi. Üstelik Tarık'ındı. O gün tartıştıklarını bile duyan kulak kabartmış meraklı komşular verken sıfıldasa yine işitilirdi sesi.
O kadar kendiyle baş başa kalmıştı ki delirecekti! Delirse belki kurtulurdu bu illetten ama deliremiyordu da...
Sancılı bekleyişleri en sonunda son bulduğunda kapıdan kilit sesi
