ตอนที่3. ปะทะคารม
1005 Words
เดิมพันรักผัวชั่วคราว
ตอนที่3. ปะทะคารม
เกรทยืนรอหน้าห้องตรวจด้วยท่าทางที่กระวนกระวายเป็นอย่างมาก นั่นเป็นเพราะเขาเกรงว่าถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปล่ะก็ ทั้งหน้าที่การงาน ไหนจะพี่ชายจะต้องเดือดร้อนอีกเป็นแน่ เพราะลำพังตอนนี้เรื่องที่ทำให้พี่เครียดก็ไม่พ้นยัยเกล้า หากมามีเรื่องเขาอีกชีวิตนี้มีหวังมอดไหม้เป็นแน่ หน้าที่การงานที่กำลังไปได้สวย นายทุนตามบริษัทต่าง ๆ คงต้องถอนหุ้นถอนทุนทั้งหมดทิ้งเป็นแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือรอให้หมอและพยาบาลออกมาจากห้องเท่านั้น
ทันทีที่พยาบาลออกมาจากห้องตรวจนั้นเกรทรีบปรี่เข้าหาพยาบาลทันที ไม่รู้ว่าด้วยความเป็นห่วง หรือว่าด้วยความเป็นกังวลกันแน่
“คุณพยาบาลครับตกลงเธอเป็นอะไรไหมครับ” เกรทรีบเ่อ่ยถามทันทีที่เห็นว่าพยาบาลกำลังเดินออกมาจากในห้อง
“โดยรวมไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงนะคะแค่แผลภายนอกเท่านั้น สักพักรับยาก็คงกลับบ้านได้ค่ะ”
พยาบาลสาวรีบตอบกับเกรท
“ผมเข้าไปดูเธอได้ไหมครับ”
เกรทถามพยาบาลแต่ก็ไม่ได้รอคำตอบก็เดินตรงเข้าไปภายในห้องโดยทันที แต่เพราะเป็นห้องรวม เขาจึงต้องค่อย ๆ เดินหาอย่างช้า ๆ กระทั่งเดินมาหยุดอยู่ตรงปลายเตียง สายตามองไปที่ป้ายชื่อตรงปลายเตียง
“วาลุกา หิรัญชัย” สองขาสะดุดกึกอยู่กับที่ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงันไปหมด จะว่าเหมือนฟ้าผ่าลงมาตรงกลางใจเขาหรือเปล่าก็ว่าได้
“เตียงนี้แหละค่ะ คนไข้ที่คุณผู้ชายพามา” เสียงพยาบาลสาวเอ่ยขึ้นมาทำเอาเขาหันกลับมามอง
ภาพหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงมีเพียงผ้าพันแผลแปะอยู่ที่หัวเขาและข้อศอกของเธอเท่านั้น แต่ที่น่าสะดุดตานั่นก็คือใบหน้าที่สวยคมแต่ชวนให้หน้ามอง ใบหน้าที่ไม่แต่งแต้มสีสันก็สวยบาดตาบาดใจคนที่พบเจอได้ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เขาเป็นแน่
“ถ้าไม่เป็นอะไรผมจ่ายค่ารักษาพยาบาลเสร็จก็กลับได้เลยใช่ไหมครับ” เกรทเอ่ยถามพยาบาลที่ยืนดีอาการอยู่ข้างเตียง
“ได้ค่ะ ว่าแต่คนไข้ละคะจะเอาเรื่องหรือว่าดำเนินคดีไหมคะ เพราะเห็นว่ามาด้วยอุบัติเหตุ”
พยาบาลสาวเอ่ยถามหญิงที่นอนอยู่บนเตียงและหันมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงนั้น
“ผมว่าเรื่องนี้ไม่รบกวนคุณพยาบาลดีกว่านะครับ เดี๋ยวผมคุยกับเธอเอง ขอบคุณมากนะครับ”
เมื่อได้คำตอบแบบนี้พยาบาลสาวถึงกับหน้าเสียและรีบเดินออกไปในทันทีเกรทเดินเข้ามาใกล้ที่เตียงก่อนจะเอ่ยถามออกมา
“เป็นยังไงบ้างคุณ เจ็บปวดตรงไหนไหม จะเอายังไงบ้างค่าทำขวัญ ค่ารักษาพยาบาล ค่าเสียเวลา เอาอะไร”
ฉันที่นอนอยู่บนเตียงนอนมองดูชายคนนี้ที่คุยกับพยาบาล คนอะไรโคตรหล่อ ดูดีไปหมดไหนจะสะดุดสายตาทุกคู่ที่เดินผ่านไปมาด้วยทรงผมสีควันบุหรี่ที่ดูยังไงก็เป็นธรรมชาติเอามาก ๆ แต่ถ้าเฟอร์เพคขนาดนี้เนี่ยนะ สาบานได้ว่าต้องมีผู้หญิงในสต๊อกมากมายมหาศาลแน่เลย แต่เรื่องนั้นข้ามไปก่อน ตอนนี้ขอจัดการเรื่องที่เสียมารยาทของนายคนนี้ก่อน กล้าดียังไงถึงเอาเท้ามาเขี่ยคนอื่นแบบนี้เป็นไก่หรือยังไงกัน ฉันมองเขาอยู่นานจนที่สุดก็ลุกมานั่งห้อยเท้าที่ข้างเตียง
“คุณทำให้ฉันเสียเวลาเป็นอย่างมาก ฉันต้องชวดในการสัมภาษณ์งาน ทั้งที่เงินเดือนในการสัมภาษณ์งานในครั้งนี้สูงมากถึง 5 หมื่นบาท คุณจะรับผิดชอบยังไง”
ฉันพูดเวอร์ ๆ ไปอย่างนั้นแหละทั้งที่ความจริงงานที่ฉันจะต้องไปสัมภาษณ์วันนี้นั้นมันแค่ 18,000 บาทเท่านั้นเองแต่จะให้ทำไงได้ก็นายคนนี้อยากพูดอยู่นั่นแหละว่าเป็นมิจ เป็นมิจ ไหน ๆ ก็ว่าฉันเป็นมิจ งั้นก็เป็นมันซะเลยสิ
“หรือว่าจะดูกล้องหน้ารถไหม ว่าเธอเป็นคนที่วิ่งมาชนรถฉันเอง แล้วจะมาเรียกร้องเอาอะไร ที่จริงเธอนั่นแหละที่ต้องชดใช้ค่าเสียหาย ค่าเสียเวลา เธอรู้ไหมว่าฉันต้องเลื่อนประชุม ฉันต้องเสียเวลาไปทั้งหมดเท่าไหร่”
“อ่อ แสดงว่ารวยมาก รวยจนมองไม่เห็นคุณค่าของคนอื่น รวยขนาดที่ว่าใช้เท้าเขี่ยคนที่นอนเจ็บบนถนนได้เลยว่างั้นเถอะ”
“งั้นแสดงว่าเธอแกล้งหลับอย่างนั้นเหรอ เห็นไหมว่ามิจฉาชีพชัด ๆ ”
“ฉันลุกไม่ขึ้น อีกอย่างถ้ากระดูกหักมาทำยังไงนายเสียอีกที่คิดจะหนี ฉันอัดเสียงเอาไว้หมดแล้ว ไหนที่นายจะบ่นว่ากล้องวงจรปิดอีก ทีนี้หมายความว่าไงที่นายเปิดกล้องหน้ารถ งั้นก็ได้เดี๋ยวไปเจอกันที่โรงพัก ตามนั้น”
“เดี๋ยวใจเย็น เธอคงลำบากมากสินะ เอาอย่างนี้พรุ่งนี้ไปสมัครงานที่นี่ ” เกรทพูดแล้วยื่นนามบัตรให้กับหญิงสาวที่อยู่ที่เตียง หญิงสาวรับมันเอาไว้ก่อนมองหน้าอย่างงง
“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายจะรับฉันเข้าทำงาน”
“ถ้าเก่งจริงมีความสามารถก็สัมภาษณ์ให้ผ่านสิ ถ้าไม่ผ่านก็ค่อยว่ากันอีกที ที่นั่นแม่บ้านยังมีตำแหน่งว่างอีกเยอะเลือกเอาได้เลยว่าอยู่แผนกไหน”
เกรทบอกกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขาด้วยความดันสูงสุดที่พุ่งปรี๊ดมากกว่า 200 องศาก็ว่าได้ในตอนนี้
- Writer
