ตอนที่ 4 รับงาน
1012 Words
เดิมพันรักผัวชั่วคราว
ตอนที่ 4 รับงาน
หลังจากพูดคุยกันได้แล้วนั้นทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายโดยเกรทก็ไม่ลืมที่จะให้เงินจำนวนหนึ่งแก่หญิงสาวคนนั้นก่อนที่ตัวเขาเองจะกลับมาที่บริษัท แต่ทว่าทันทีที่กลับมาถึงที่บริษัทจิตใจเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ เกรทนั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะกดโทรศัพท์ภายในไปยังหน้าโต๊ะทำงานของเลขาของเขา
“แพรวพรรณตามเอสมาพบผมที่ห้องด่วน” เกรทบอกกับเลขาสาวที่อยู่หน้าห้องทำงานของเขา
“ค่ะบอส จะรีบตามให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ว่าแล้วแพรวพรรณก็รีบต่อสายหาเอสคนสนิทของบอสทันที ผ่านไปไม่นานเอสคนสนิทก็มาถึงหน้าห้องของเกรท ก่อนจะยืนรอรับคำสั่งจากเจ้านายว่ามีอะไรให้เขาทำ
“สืบประวัติผู้หญิงคนนี้ให้หน่อย วาลุกา หิรัญชัย” เกรทบอกกับเอสลูกน้องคนสนิทของเขาแต่นั่นก็ทำให้
เอสที่ได้ยินถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินนามสกุลนี้อีกครั้งหนึ่ง และนั่นจึงทำให้เอสเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย
“หิรัญชัย นายครับแต่ว่าถ้าเรื่องนี้เฮียกฤตรู้เข้าจะไม่เป็นปัญหาเหรอครับ เพราะนายบอกว่าห้ามยุ่งกับครอบครัวนี้”
“อาจจะคนละคนก็ได้ สมัยนี้นามสกุลซ้ำกันมีถมไป เอาเป็นว่ารีบไปสืบมาให้หน่อยเร็วเท่าไหร่ได้ยิ่งดี แล้วออกไปบอกแพรวพรรณด้วยนะว่า พรุ่งนี้ถ้าชื่อนี้มาสมัครงานให้เรียกมาสัมภาษณ์ได้เลย”
“ครับนายผมจะจัดการให้เรียบร้อย ขอตัวครับ” เอสพูดจบแล้วรีบเดินออกไปในทันที ก่อนจะไปบอกกับแพราวตามที่เจ้านายหนุ่มบอกเมื่อก่อนหน้านั้น
“อย่าบอกนะคะว่าบอสจะไล่แพรวออก แล้วรับเลขาใหม่เหรอคะ จะว่าไปที่นี่ก็ไม่มีตำแหน่งไหนว่างนะคะ รู้สึกว่าจะครบหมดทุกตำแหน่งแล้วนะ” แพรวพูดกับเอสด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นกังวลเป็นอย่างมาก
ห้องทำงานของเกรทชายหนุ่มเอาแต่นั่งควงปากกาที่ถืออยู่ในมือครั้งแล้วครั้งเล่า และพยายามที่จะคิด วิเคราะห์สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวของเขา และเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาจนทำลายความเงียบทั้งหมดไป
“ไอ้เกรท ตกลงว่าไงคืนนี้มึงจะไปไหมที่ผับ นานแล้วนะที่มึงไม่ได้เข้าไปบริหารงาน เดี๋ยวกูยึดนะโว๊ย”
เสียงของปีเตอร์ที่ดังมาตามสายทำเอาเกรทถึงกับต้องเอียงหูออกจากจอโทรศัพท์ พร้อมกับใบหน้าที่เหยเกของเกรทที่ปวดประสาทกับเสียงของเพื่อน
“ไม่ตะโกนได้ไหมวะพูดปกติดี ๆ กูก็ได้ยินกูไม่ได้หูตึงนะไอ้เตอร์”
“ก็แม่งมึงไม่ไปทำงาน ทิ้งการทิ้งงานอยู่ได้ถ้าไม่ทำก็ขายทิ้งกูจะได้ซื้อหุ้นทั้งหมดแทน”
“ก็กูบอกแล้วไงว่าพี่กูมา เออเดี๋ยวเย็นนี้กูไป”
ทางด้านทรายหลังจากที่เธอกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วนั้นก็กลับมาที่หอพัก ซึ่งเป็นห้องแถวราคาย่อมเยาว์ทรายนั่งมองนามบัตรในมือด้วยความคิดที่หนักอึ้ง
“จะไปดีไหมนะ แต่ถ้าได้งานที่นี่สบายแน่เลย ทำไมเราไม่เคยคิดถึงบริษัทนี้นะ เอาน่าไปก็ไป” เมื่อคิดได้ดังนั้นทรายเลยไม่รอช้าจึงรีบดูเอกสาร และจัดเตรียมเพื่อที่จะไปสมัครงาน
ปั้ง ๆ ๆ เสียงเคาะประตูห้อง ไม่ใช่สิเสียงทุบประตูห้องก็ว่าได้มั้งทำเอาทรายหันไปมองแล้วรีบลุกเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออกมา
“ยัยแนนว่ายังไงทำไมเคาะดังแบบนี้เดี๋ยวข้างห้องก็ด่าแม่เอาซะหรอกแกนี่”
“ทราย ๆ อย่าเพิ่งพูดมากเย็นนี้ไปทำงานที่ผับแทนเพื่อนอีกคนของฉันไหม พอดีว่ามันป่วยอ่ะแกแค่คืนเดียว”
“ไม่เอาหรอกแก ฉันทำไม่เป็นใครมันจะไปจำโต๊ะมากมายขนาดนั้นได้วะแก ฉันไม่เคยทำด้วย”
“ฟังนะคืนนี้ถ้าไป ไม่ได้ไปเสิร์ฟตามโต๊ะเหมือนที่ฉันเคยทำแต่เป็นห้องวีไอพีเองแกไม่ต้องจำอะไรมาก แค่ยกอาหารไปให้รินไวน์ เบียร์ หรือชงเหล้าแค่นั้นเอง”
“ฉันชงเหล้าไม่เป็นอ่ะ” ทรายออกมาหน้าตาเฉย
“จะไปยากอะไรวะแกนึกถึงตอนที่กินก่วยเตี๋ยวสิแกใส่น้ำปลามากแค่ไหนก็ใส่เหล้ามากกว่านั้น 2-4 เท่าก็แค่นั้นแหละตามด้วยน้ำเปล่านิดโซดาหน่อย”
“ไม่อ่ะแก ฉันขอโทษจริง ๆ พรุ่งนี้มีสัมภาษณ์งานด้วย” ทรายปฎิเสธแนนเป็นครั้งที่สอง
“คืนเดียวห้าพันไม่เป็นไรฉันไปหาคนอื่นก็ได้” ว่าแล้วแนนก็หันหลังเพื่อที่จะออกไปจากห้อง
“ว่าแต่กี่โมงวะ” ทรายตอบออกมาทำเอาแนนรีบหันมา กอดเพื่อนสาวในทันที
“เรื่องเงินขอให้บอกหน้าเงินฉิบหายเลยเพื่อนฉัน” สองสาวหัวเราะกันอย่างดังก่อนจะรีบพากันไปหาอะไรรองท้องก่อนที่จะไปทำงานเย็นนี้
เมื่อถึงเวลางานตามที่ตกลงกันไว้นั้นสองสาวไปยังผับก่อนจะพากันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทรายหันมาบอกกับแนน
“นี่ถ้าพี่ฉันเห็นว่าฉันใส่เสื้อผ้าและมาทำงานแบบนี้มีหวังนางแหกอกฉันแน่”
“ก็ถ้าแกไปอยู่บ้านเป็นลูกเศรษฐีบ้านนอกก็คงสบายไม่ต้องมาดิ้นรนอะไรแบบนี้หรอก”
“ไม่เอาฉันไม่อยากกลับบ้านฉันเบื่อเลิกพูดเรื่องนี้แล้วไปทำงานกันเถอะ”
- Writer
