ตอนที่1. “บ้านปรีชากุล”

1894 Words

เดิมพันรักผัวชั่วคราว ตอนที่1. “บ้านปรีชากุล” เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ก็ว่าได้ที่วันนี้ผม เกรท ปรีชากุล หนุ่มหล่ออันเป็นที่หมายปองของสาวๆ ได้พักผ่อนหลังจากทำงานอย่างหนักมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาในตอนที่ผมกำลังนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างจากุซซี่อยู่นั้น อยู่ ๆ เสียงเอะอะโวยวายมาจากนอกบ้านอย่างดัง ทำเอาผมถึงกับเบิกตากว้างก่อนจะรีบความผ้าเช็ดตัวมาพันไว้รอบเอว ตามด้วยเสื้อคลุมทั้งที่ยังไม่ได้เช็ดตัวให้แห้งเลยด้วยซ้ำ นี่ถ้าไม่ติดว่าที่บ้านมี แม่บ้านหรือคนในบ้านผมคงเดินแก้ผ้าโทงๆออกไปแล้ว แต่พอเดินออกมาเกือบถึงหน้าบ้านคำแรกที่ผมได้ยินก็คือ “เฮียแย่แล้วผมขับรถชน ตายเกลื่อนเลย ” ไม่รู้จะเรียกฉิบหายหรืออะไรผมได้แต่สบถออกมา "เวรละสิไอ้ตัวแสบมันไปขับรถชนใครตายอีก" ได้ยินดังนั้นผมไม่วายรีบใส่เกียร์หมาเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าบ้าน แต่ !! แต่สิ่งที่ผมเห็นนั้นก็คือ... ภาพน้องชายผมมันยืนเกาหัวแกรก ๆ อยู่หน้าบ้าน โล่งอกที่มันไม่เป็นอะไร แต่สิ่งที่หนักกว่านั้นคือ กระถางต้นไม้และดอกไม้นั้นแตกเกลื่อนกระจายกลางลานบ้าน คราวนี้นอกจากเวรละสิกลับกลายเป็นฉิบหายแล้ว "ไอ้กัณฑ์" ผมร้องออกมาอย่างหัวเสีย และกลายเป็นผมที่เกาหัวแกรกๆแทนมันในตอนนี้ ใบหน้าล่ะอ่อนของมันส่งยิ้มแห้งๆมายังผม และทันทีที่มาถึงหน้าบ้านผมคิดว่านอกจากหยดน้ำที่ออกมาจากอ่างอาบน้ำนั้น ตอนนี้มันน่าจะมีเม็ดเหงื่อผุดออกมาอีกต่างหาก "ไอ้น้องเวร กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าขับรถในบ้านมึงอยาซิ่งให้มันมากนัก แล้วเป็นไงเละระเนระนาด มึงนี่มันจริง ๆ เลย กูบอกไว้ก่อนเลยนะต่อไปถ้ามีอีกกูจะทำลูกระนาดทุก10เมตร มึงคิดดูสิว่าถ้ามึงชนลูกกูขึ้นมาอะไรจะเกิดขึ้น ห๊ะ !! กว่าจะเข้าบ้านแต่ละทีมันต้องสร้างเรื่องขนาดนี้เลยรึไง แล้วไม่ต้องอ้าปากเถียงเลยนะ ไปตามคนงานมาช่วยกันเก็บกวาดเลยก่อน พ่อมึงจะมา" ผมด่ากราดไปชุดใหญ่ ส่วนคนต้นเรื่องก็ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรมากไปกว่านั้น เมื่อผมเหลือบไปเห็นว่ามีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาในบ้านด้วยความเร็วสูง สายตาผมจับจ้องมองไปที่รถคันนั้น ก่อนที่ทั้งผมและไอ้ตัวแสบตะตาแลเหลือกไปพร้อมๆกัน เมื่อเห็นว่าใครที่ลงมาจากรถ ผมหันหน้ามาบอกไอักัณฑ์ และแน่นอนเมื่อเสียงนั้นดังก่อนที่ตัวเองจะมาถึง “ไอ้เกรท ไอ้กัณฑ์ !! ” "ตัวใครตัวมันก็แล้วกัน" พูดจบหันไปมองหน้ามันก็อดที่จะสงสารมันไม่ได้แต่นาทีนี้ เอาตัวรอดเป็นยอดดี “ทำบ้าอะไรกัน แล้วไหนอะไรที่ตายเกลื่อน!! ” เหมือนเสียงพญามัจจุราชที่ดังกระหึ่มกึกก้องกลางบ้าน กฤตกวาดตามองน้องทีละคน ก่อนจะมาหยุดมองตรงหน้าคนก่อเหตุ ที่มันเอาแต่นั่งยองๆ หยิบเศษไม้เขี่ยดินไปมา “กัณฑ์แกขับรถชนอะไร” “...” “ตอบ!” เพราะเสียงที่ดุออกปานนั้น น้องคนรองอย่างผมก็รีบชี้ไปที่ต้นไม้ของเขา ก่อนที่กัณฑ์จะตอบออกมา “ต้นไม้เฮียเกรทครับเฮียที่ผมชน แฮร่” ผมมองดูมันตอบเฮียแต่มันยังมีทะเล้น แฮร่ตามมาอีกไอ้นี่ นี่มันอ้อนตีนซะเหลือเกิน “ไอ้กัณฐ์! แกนี่มัน…” กฤตพี่ใหญ่ของบ้านแทบควันออกหู ยิ่งเห็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิดของไอ้น้องคนเล็กด้วยแล้วเขายิ่งโมโห จนสุดท้ายเขาก็คว้าหลังคอน้องเล็กสุดแสบมายืนด่าใกล้ๆ “แค่ชนกระถาง แต่บอกว่าตายเกลื่อน แกกล้าเล่นแบบนี้ได้ไงวะ รู้ไหมว่ากูตกใจแค่ไหน ต้องทิ้งงานรีบมาหาแกก็เพราะกลัวว่าแกจะทำใครตาย แล้วนี่อะไร” กฤตชี้ไปที่กระถางต้นไม้ “สนุกมากเลยใช่ไหม!” “เฮียอย่าด่ามันเลย มันแตกไปแล้วก็แค่ซื้อใหม่ เรื่องเล็กน้อยเองแค่นี้” ผมที่เห็นว่าน้องชายกำลังจะถูกสาปเลยรีบเบรกเอาไว้ก่อน ยังไงมันก็น้อง แต่....ทำไมหวยมาออกที่ผมได้ “แกก็อีกคนไอ้เกรท เฮียส่งมาเป็นชาติแล้วยังไม่ได้เอาลงดินอีกหรือไง หรือว่าจะรอให้มันงอกในกระถางเล็ก ๆ พวกนี้เสียก่อน” ผมที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ และได้แต่แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองที่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะแห้งขึ้นมาเสียดื้อ ๆ “โดนด่าแค่นี้เป็นใบ้กันเลยหรือไง” ยัง ยังไม่วายบ่นอีก หายใจทางเหงือกหรือยังไงผมได้แต่คิดในใจก่อนจะตอบออกมาแบบน่ารักเรียบร้อยอ่อนน้อมถ่อมตน "ครับเฮียว่าจะทำวันนี้แหละ แฮร่!" อ้าวฉิบหายล่ะดันไปติด แฮร่ ของไอ้ตัวดีมาอีกแต่เอาวะมันก็น่ารักดี “ก็เฮียเล่นพูดคนเดียว ใครมันจะแทรกทัน” อ้าวไอ้กัณฑ์ยังคงกวนประสาทพี่ชายไม่เลิก ไม่ได้สำนึกในความผิดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ตัวใครตัวมันก็แล้วกันนะมึง “ปากดีจังนะไอ้ตัวแสบ” “ผมเปล่าน๊าเฮีย แค่เป็นคนตรงๆ เองครับ” “เดี๋ยวตบกบาลแยกเลย” คนถูกดุมีหรือจะกลัว แต่ก็ทำหน้าสลดไปอย่างนั้น คนที่รู้ดีสุดคือผมนี่แหละไอ้เกรทไงจะใครล่ะ ผมมองพี่ชายที น้องชายที ก่อนจะถอนหายใจแล้วเข้ามาห้ามศึกสายเลือดในครั้งนี้ “เอาแบบนี้นะเฮีย เราเข้าบ้านกันก่อนดีไหม ใจจะได้ร่ม ๆ” กฤตถอนใจเฮือกใหญ่ เขาเดินนำน้องเข้ามาก่อน แต่พอเดินมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก มองสภาพบ้านที่ต่างไปจากเดิม “นี่มัน…” พูดไม่ออกเลยจริงๆ ในบ้านเต็มไปด้วย… ลูกโป่งหลากสีที่มีหลายขนาด อีกทั้งยังมีเค้กก้อนโตที่วางอยู่ตรงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีทั้งกล่องของขวัญ และอะไรต่อมิอะไรมากมาย หนำซ้ำตอนนี้ ผมดันเดินไปถือหมวกปาร์ตี้หลากสีแล้วเดินตรงมาที่พี่ชายก่อนสวมหมวกให้กับคนเป็นพี่ “ไอ้เกรท ไอ้กัณฑ์ ทำบ้าอะไรกันวะ” คราวนี้โดน่าแพ็คคู่ทันทีทันใดสองพี่น้องก็ชี้นิ้วใส่กันเอง ไม่มีใครยอมรับว่าเป็นคนจัดงานวันเกิดให้พี่ชาย “ให้มันได้อย่างนี้สิ พวกแกลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้วันตายของใคร” “รู้ครับ แต่ว่า…มันก็คือวันเกิดของเฮียนะ” ไอ้ตัวแสบเอ่ยออกมาก่อน “นั่นสิเฮีย พวกเราไม่เคยลืมหรอกว่าวันนี้เราสูญเสียคนที่รักมากไป แต่เราที่ยังอยู่ก็ควรเดินหน้าต่อ เฮียช่วยรับความหวังดีจากน้องชายได้ไหม ให้พวกเราพี่น้องได้ทำอะไรให้เฮียบ้าง” “ใช่ๆ เฮียเกรทพูดโดนใจมาก ถูกทุกอย่างเลย มาๆ เฮียนั่งลงก่อน” "มึงก็แบบนี้ไอ้เกรท ไม่เคยสนโลกอะไร หรืออย่างที่มึงพูดว่าว่าคนที่สบายคือคนที่ตายแล้ว ตอนนี้พี่อย่างกูปวดประสาทกับพวกมึงจริงๆ" กัณฐ์ดันพี่ชายคนโตให้เดินมานั่งลงตรงหัวโต๊ะอาหาร ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาเมื่อมองไม่เห็นใครอีกคน “แล้วอาหมวยเล็กล่ะ ไม่มาด้วยเหรอเฮีย” “ถ้ามาก็เห็นแล้วดิ” กฤตกวนน้องกลับไปบ้าง “ป่วยอีกตามเคยสิ” เกรทเอ่ยอย่างรู้ทันความคิดของน้องสาวคนสุดท้อง “งั้นก็ช่างยัยหมวยเล็กเถอะ เรามาฉลองกันดีกว่า” กัณฑ์รินเหล้า “แด่เฮียผู้เป็นที่รักยิ่งของผม ผมขอให้เฮียอยู่ดุด่าผมไปอีกนานแสนนานเลยนะครับ แล้วก็ขอให้เฮียมีเมียเร็วๆ จะได้เลิกวุ่นกับชีวิตน้องๆ เป็นบางโอกาส” น้องชายคนเล็กเริ่มอวยพรก่อน “งั้นก็แด่เฮีย ผู้เป็นที่รักยิ่งของผมเช่นกัน ผมขอให้เฮียอย่าส่งต้นไม้ดอกไม้ของเฮียมาที่บ้านอีกเลย เพราะคราวหน้าผมไม่มั่นใจว่านอกจากไอ้ตัวแสบจะขับชนแล้วนั้น รอบหน้าผมคงได้เป็นคนชนเองเป็นแน่” ผมชูแก้วแล้วพูดเองเออเอง ดื่มเอง กฤตมองน้องชายที่ร่วมใจอวยพรให้เขาอย่างดี ซาบซึ้งเสียจนอยากจะบีบคอพวกมันให้ตาย ปึก! แก้วเหล้าถูกกระแทกวางบนโต๊ะทำเอาน้องชายสะดุ้งเล็กน้อย ตามองตามเหล้าที่หกกระจายเป็นวงกว้าง “งั้นเฮียก็ต้องอวยพรพวกแกกลับด้วย รับพรกันให้ดีๆ เลยแล้วกัน” “อย่าเฮีย!” ผมรีบท้วงทันควัน ตามมาด้วยกัณฑ์ที่รีบเข้ามาบีบนวดไหล่พี่ชาย “เฮียกฤต วันเกิดเฮียพวกเราอวยพรให้น่ะถูกต้องแล้ว เอาไว้รอวันเกิดเฮียเกรทนะ ผมจะไม่ห้ามเฮียอวยพรเลย” “เอ้าไอ้เวรนี่ โยนขี้มาให้ซะงั้น” เกรทเดือดร้อนขึ้นมาทันที น้องชายต่างตะโกนใส่กันข้ามหัวพี่ชายคนโต แต่พอเห็นกฤตปั้นหน้าตึงเท่านั้น ผมก็รีบพูดทันที “เอาน่าเฮียใจร่ม ๆ ขืนเครียดไปหน้าแก่หาเมียไม่ได้นะ...โอ๊ะนั่นลูกพ่อ” ผมพูดจบแล้วตรงไปหาเจ้าแมวน้อยของผม “ว่าไงคะลูก หิวหรือยังวันนี้อยู่ในห้องนะคะ เพราะตัวร้ายมารวมตัวกันเดี๋ยวหนูจะโดนลูกหลงนะคะลูก ม๊วฟ ๆ” ผมอุ้มแมวน้อยขึ้นมาและพูดคุยเสียงสอง เสียงสองอะไรนี่เสียงปกติ “ไอ้เกรทเอ็งต่างจากเฮียตรงไหน ผู้ชายอะไรคุยกับแมวเสียงสอง” นั่นไงผมว่าแล้ว “เฮียกฤตไม่รู้เหรอครับว่าเฮียเกรทเขาใจดีแค่แมว ส่วนเด็กสตรีมีครรภ์คนแก่ชรา เฮียเตะไม่เลี้ยง” น้องชายคนเล็กพูดไปหัวเราะไป “ไอ้นี่วอนซะแล้ว ค่าเทอมปีนี้หามาจ่ายเองนะ” กฤตถึงกับส่ายหัวให้น้องชายทั้งสองของเขา "เฮียกฤตช่วยผมด้วย" "ไม่รู้เรื่องของใครก็เคลียร์กันเอาเอง" "เฮียเกรท ผมสำนึกผิดไปแล้ว" บ๊ะไอ้นี่มันเปลี่ยนสีเก่งกะล่อนดีแท้ "เดือนนี้หักค่าขนมครึ่งนึง ไอ้รถที่ชอบไปชนก็ไม่ต้องขับ เอารถฟีโน่ยัยกล้าไปขับแทน" ครอบครัวอื่นคงสงบสุขรักใคร่กลมเกลียว แต่ไม่ใช่กับตระกูลปรีชากุล หากมีปืนกันคนละกระบอกก็คงไล่ยิงกันเองนั่นล่ะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more