"หมดเวลาเล่นของเธอแล้วอลิสสา"
ร่างหนาแสนกำยำของภูผาวิ่งตามร่างบางของอลิสสาจนตามเธอทันเมื่อเขาเริ่มที่จะเอาจริง
เขารวมร่างบางขึ้นพาดไว้บนบ่าหนาแล้วกลับหลังหันเพื่อจะเดินกลับบ้าน ด้วยช่วงสายของวันนี้เขามีงานต้องทำไม่มีเวลาที่จะวิ่งเล่นกับเธอต่อแล้ว
"ปล่อยนะ ปล่อยสิ ไอ้คนนิสัยไม่ดีปล่อยฉันนะ"
สองมือของอลิสสาออกแรงทุบไปตามแผ่นหลังของเขาด้วยแรงที่เธอมี แรงบ้างเบาบ้างแล้วแต่จังหวะแต่ก็เข้าเป้าทุกครั้งไป
"หยุดเสียทีเถอะอลิสสา"
เสียงหนาตะคอกใส่เธอเสียงดังด้วยเขานั้นเริ่มจะรำคาญกับการกระทำของเธอจนจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
"ไม่"
เสียงหวานตะเบ็งเสียงดังสู้กับเขาอย่างไม่ยอมและไม่กลัวเพราะในใจของเธอยังมีแต่ความไม่พอใจเขาอยู่
"แล้วจะเอายังไง"
เขาวางร่างบางลงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อายุน่าจะเกินร้อยปีเพื่อจะเคลียร์เรื่องที่เธอตบหน้าเขาแล้ววิ่งหนีมาให้จบ เพราะถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้เธออาจจะคิดหนีออกจากไร่และทำ
