Tekrar uyumuşum, uyandığımda uyumadan önce endişe içinde görünen Mete'nin öfkeden kızarmış yüzünü, elleri çenesinin altında birleştirmiş arada saçını karıştırıp sinirle birşeyler söylendiğini fark ettim.
"Mete!" bana baktı. soğuk, sert, anlamlandıramadığım bir öfke ile.
Nefret hatta belki iğrenme. " Nasıl söylemezsin bana, ne sanıyordun 3 ayı doldurunca nasılsa Mete öğrense de bir şey olmaz diye mi düşünüyordun? bu kadar ince hesap yaptın mı gerçekten Vera?"
" neden bahsediyorsun sen? " hışımla ayağa kalktı " Nalet olsun 3 ayı geçmiş, kahretsin aldırmak için de geç kaldı! yo olamaz hayır bunu kabul edemem bu kadarı olmaz, anneme deriz bir çaresine bakar!" dediğinde arkası bana dönük kendi kendine konuşan Mete'nin neyi kast ettiğini anlamıştım. Ben hamileydim, çaresine bakar dediği beb
