Vera'nın gözü bahçeye takılmıştı. Elleri karnında gezinirken 2 ay sonrasını hayal etti, bebeği doğacaktı... erguvana ağacını gören bir yere bir kamelya olsa diye düşündü
"Mete bir kamelya yaptıralım mı? önümüz bahar, bahçede yemek yeriz herkesi davet eder, güzel rahat geniş bahçe mobilyaları alırız... "
Mete taktığı bilmem kaçıncı perdeden sonra ara verip karısının yanına geldi. Gözlerini bahçeye dikmiş izlediğini görünce
"olur güzelim, istersen süs havuzu da yaparız çiftlikteki gibi, sen seviyordun onu"
" yok istemem" tüm vücudu gerilmişti.
" Geçmişe ait bir şey istemiyorum" dedi sesindeki gerginliği bastırmaya çalışarak. "Her şey şimdimize ait olsun. "
Mete Vera'nın bakışlarında bir huzursuzluk seziyordu ama ne kadar çabalarsa çabalasın öğrenememenin yorgunluğu ve öfkesi ile der
