○●□♤☆
Gecenin bir yarısı çalan kapı sesiyle uyandım.
Saate baktım.
"Sikeyim, bu kim lan şimdi?" dedim homurdanarak.
Mesleki deformasyon işte, beylik tabancamı aldım, sessizce kapıya yürüdüm.
Kapının güvenlik kamerasından baktım. Mete.
Üzerinde pijamalar, kameraya somurtarak bakıyor.
"Siktiğim, açacak mısın açmayacak mısın?"
Bir hafta önce bana oynadığı oyundan sonra kapıyı açıp açmamak konusunda ciddi ciddi düşündüm doğrusu.
Ama... merak da ağır bastı.
Bu saatte gelen adam ya bela getirirdi ya da acil bir şey olmuştu.
Kapıyı araladım.
Mete tam içeri dalacakken, elimdeki silahı hafifçe gösterdim.
"Geri bas... Geri bas! Noldu? Vera’ya mı bir şey oldu?" dedim, yüzünü süzerek.
"Bu kadar sakin olmazdın gerçekten bir şey olsaydı..." diye devam ettim.
Mete, elimdeki silahın ucuna
