(Eylül Özden)
Bugün babam öleli üç gün oldu. Bu üç günde konu komşu bizi hiç yalnız bırakmadı. Annannem “cenaze çıkan evde üç gün yemek pişmez” derdi hep. Gerçekten de öyle oldu… Komşular yemek getirip durdu ama bizim yiyesimiz yoktu ki.
Gülsüm yanıma oturdu, elini dizime koydu.
“Haydi kardeşim, bir iki lokma ye… bak üç günde eridin,” dedi yumuşak bir sesle. “Bak kardeşim, acıyan yerin ayrı acıkan yerin ayrı… sen yemeğini ye ki annen de kardeşin de yesin.”
Gözüm annemle Elif’e kaydı. İkisi de öylece oturuyordu, sanki dünyadan kopmuş gibiydiler.
“Anne… Elif… hadi yemek yiyelim,” dedim kısık bir sesle.
Onlar için ayakta kalmayı başarmalıydım. En azından bunu yapmalıydım.
“Elif’im, hadi bakalım… Gülsüm ablan ne güzel yemek yapmış. İlk bitiren kim olacak, bence sen olacaksın,” dedim, k
