‘มีอะไรที่ชั้นต้องรู้อีกมั้ย เรื่องยูตะ’
‘เอ่อ…อันที่จริงมีอีกหนึ่งเรื่องครับ ไม่แน่ใจว่าคุณท่านนางาโตะจะโอเค…ขออภัยครับ คุณท่านต้องการจะทราบหรือไม่ครับ’ พ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลไม่แน่ใจนักที่จะพูดเรื่องต่อไปนี้
‘ชั้นไม่ใช่คุณพ่อนะ ไม่ต้องขอโทษที่พูดโอเคหรอก เพราะชั้นก็พูดประจำ’ แน่ล่ะ! ก่อนหน้านี้ขืนหลุดคำว่าโอเคออกมา คุณท่านคนเดิมเอ็ดหูชาไปนานแล้ว
‘เรื่องที่คุณท่านโซอิจิส่งนักสืบไปติดตามคุณหนูยูตะที่ไทเปครับ’
‘จริงเหรอ ไหนเล่ามาซิ’
พ่อบ้านยื่นซองกระดาษซองหนึ่งให้ ในนั้นมีรูปถ่ายสภาพยับยู่ยี่ บางรูปก็ถูกฉีกเป็นชิ้น แต่ยังประติดประต่อได้อยู่ อันที่จริงโซอิจิสั่งให้เอาไปเผาทิ้ง แต่ไม่รู้ยังไงมันกลับยังไม่ถูกเผาไปพร้อมขยะ คาดว่ามีคนเก็บกลับมาเพราะคิดว่าเป็นเอกสาร
นางาโตะไล่พิจารณารูปถ่ายเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา ใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขของยูตะบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี
