"เฮ้! วาเซดะ"
ทายาทแห่งตระกูลยามากูชิแชมป์เทควันโด้หน้าตาคมคาย รูปร่างสูงยาวเข่าดีบางมุมมองคล้ายกับโซอิจิในวัยหนุ่มเดินอาด ๆ เข้ามาในห้องครัว หยุดมองชายคนหนึ่งที่กำลังเก็บกวาดทำความสะอาดโต๊ะเตรียมอาหาร
"ครับคุณหนูนางาโตะ มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ" วาเซดะหยุดทุกกิจกรรมที่กำลังทำ ประสานมือสองข้างเข้าหากัน ค้อมหลังตามองลงพื้นอย่างนอบน้อม
"ไปตรวจดีเอ็นเอกัน"
"จะ จะ ตะ ตรวจทำไมเหรอครับ" เขารู้ดีว่าดีเอ็นเอคือออะไรแต่แสร้งว่าไม่รู้ไว้ก่อน
"ตรวจเพื่อให้รู้ว่าแกเป็นลูกคุณพ่อจริงหรือเปล่า"
"แต่...คุณท่านอนุญาตให้ผมซุกหัวนอนที่นี่ได้ คุณท่านรับฟังเรื่องคำสั่งเสียของแม่ผมนะครับ"
ก่อนหน้านี้วาเซดะต้องทำงานหนักเพื่อช่วยงานแผงปลาทะเลแบบหามรุ่งหามค่ำมาหลายปีและยังไม่ลืมสิ่งที่แม่เคยกำชับไว้ในวัยเด็กว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเขา
จนกระทั่งปีกลายยูกิเอะที่ป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายปีก็ถึงคราวอาการ
