บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพที่เคยดูเคร่งขรึมและทรงพลัง บัดนี้กลับดูเงียบเหงาและเยือกเย็นลงอย่างประหลาด แม่ทัพหนิงเฉิง นั่งอยู่เพียงลำพังในห้องตำรา แสงเทียนที่สลัวรางสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ภาพในวันนี้ที่กรมอาญายังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก..ภาพที่ลี่เซียนเดินเคียงคู่มากับซูกั๋วกง สายตาที่นางมองกั๋วกงหนุ่มผู้นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและซาบซึ้งใจ ซึ่งเป็นสายตาที่เขาใฝ่ฝันอยากจะได้รับจากนางมาโดยตลอด
“ข้าแพ้แล้วจริงๆงั้นหรือ..”
หนิงเฉิงพึมพำพลางจ้องมองดาบประจำกายที่วางอยู่บนโต๊ะ มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นเทา ความเจ็บปวดในอกซ้ายรุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลจากการรบครั้งไหนๆ เขารู้ดีว่าหากวันนั้นเขาเป็นฝ่ายเอาตัวเข้ากำบังดาบให้ลี่เซียนแทนซูกั๋วกง บางทีคนที่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างนางในวันนี้อาจเป็นเขาก็ได้
ทว่า..จังหวะของชีวิตช่างเล่นตลกนัก
หัวใจของเขานั้นรักนางอย่างสุดซึ้ง เขาตกหลุมรักนาง
