Chapter 8
1223 Words
“T-Teka, ano’ng kailangan niyo? Legal ba ‘to? Nasa loob kayo ng school!” aniko noong makita ko ang mga lalakeng nasa labas ng kwarto namin. Tiningnan lang nila ako at walang ano-anong pumasok sa loob.
“Labas,” utos nila.
Humigpit ang kapit ni Lana sa braso ko. “J-Jane. Ano ‘to?”
“B-Bakit? Sino ba kayo?” Pinatapang ko pa rin ang boses ko kahit dinig na dinig ko na ang malakas na pagkabog ng dibdib ko.
Hindi sumagot ang mga lalake. Bagkus ay bigla na lamang nilang inangat-angat ang mga gamit namin na para bang mayroong hinahanap. Napanganga ako noong kinakalat nila ang mga gamit namin at itinatapon sa lapag.
“Teka, kuya! Ano ang ginagawa niyo? Mga gamit namin-”
“Tahimik!”
Biglang humarap sa amin ang isa at itinutok ang baril. Napaatras kaming dalawa ni Lana. Umiyak na si Lana habang nakakapit sa akin.
“Kapag hindi kayo tumigil papasabugin ko ang bungo niyo!” banta pa nito.
Napaatras na ako. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Lana at nagmamadaling hinila ito palabas. Bahala na sila kung ano ang gusto nilang gawin. Pero bago pa man kami makalabas ng kwarto ay may humarang sa pinto kaya napatigil ako. Nabitawan ko pa si Lana dahil tumama ang noo ko sa matigas na bagay. Nasapo ko iyon at agad na nag-angat ng ulo. Napaatras ako noong masalubong ko ang malalamig na titig ni Rodrigo Navarro. s**t. Nasa harap ko ngayon si Rodrigo Navarro!
“Andito ka na pala. Saan ka nagpunta kahapon? Hinahanap kita,” tanong niya na wala manlang kaemo-emosyon sa mukha.
Napalunok ako. Kung kanina ay nagkakaramdam pa ako ng tapang. Ngayon ay puro takot na lang ang nararamdaman ko.
“A-Ano ang kailangan mo sa akin?”
Humakbang siya papasok kaya napaatras ako. Tiningnan niya si Lana. “Pwede mo ba kaming iwan saglit?” marahan niyang tanong kay Lana at doon lamang ngumiti.
Lalong humigpit ang hawak ko sa kamay ni Lana. “H-H’wag mo akong iwan,” bulong ko sa kanya.
Lalong napangisi si Rodrigo at tiningnan naman ako. “Kapag hindi mo siya pinalabas, hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sa kanya.”
“Jane,” natatakot na sabi ni Lana.
Nangilid na ang luha ko. Hindi ko gustong maiwan sa iisang silid ang taong ito. Isa siyang mamamatay tao! Bumuga ako ng hangin at unti-unting niluwagan ang hawak sa kamay ni Lana.
“S-Sige na.”
“Pero, Jane.”
“Labas na.” Tiningnan ko si Lana at pinilit na nginitian ito. Malungkot na tumango si Lana at agad na lumabas ng silid.
“Sa iba na kayo maghanap,” utos din ni Rodrigo sa kanyang mga tauhan.
Agad na tumigil ang mga ito at lumabas ng kwarto. Napasandig na ako sa dingding ng banyo habang nakatungo lang. Hindi ko kayang tingnan siya sa mga mata dahil pakiramdam ko ay nalulusaw ako. May kakaibang takot na ibinibigay ang mga titig ni Rodrigo Navarro.
Napaigtad ako noong isinara niya ang pinto ng dorm. Lalo akong umatras ngunit wala na akong maatrasan noong unti-unti na siyang lumapit sa akin.
“A-Ano ba ang kailangan mo sa akin?” naluluhang tanong ko.
Halos mapigil ko ang aking paghinga noong hinawakan niya ang baba ko at dahan-dahang inangat ang ulo. “Open your eyes,” utos niya. Mahinahon ang kaniyang boses ngunit nakaramdam ako ng kilabot dahil sa malalim niyang boses.
Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Natigilan ako noong magsalubong ang mga mata namin. Oo, napaka gandang lalake ni Rodrigo. Hindi na ako nagtataka kung bakit maraming nagkakagusto sa kaniyang mga babae. Mapungay ang kanyang abuhang mga mata. Wala iyong kabuhay-buhay ngunit mas bumabagay sa pagiging seryoso niya. Matangos ang kaniyang ilong at mapupula ang mga labi. Hindi ito ang unang beses na nakita ko si Governor Rodrigo. Pero ngayon ko lang siya nakitang seryoso taliwas sa palaging niyang nakangiting mga pustura.
“You look scared. Why?” tanong niya. Hinaplos niya ang aking pisngi kaya napapikit ako ulit. “Jane, right?”
Wala sa sariling napatango ako. Muli akong nagmulat ng mga mata. “P-Parang-awa mo na. N-Nag-aaral po ako ritop. W-Wala akong ginagawang masama.”
“Okay.”
Napasinghap ako noong maramdaman ko ang isa niyang kamay sa likod ko. Agad kong iniharang ang mga braso ko sa pagitan namin noong kinabig niya ako. Habang ang isa niyang kamay ay nasa batok ko na.
“A-Ano’ng ginagawa mo? Please!” Sinubukan kong itulak siya ngunit para akong tumutulak sa pader. Ni hindi manlang siya napaatras at mas humigpit lang ang pagkakayakap sa akin. “Ahh!” Napakapit ako sa dibdib niya noong bigla niyang hinawakan ang buhok ko at pinatingala pa ako. Napaluha na ako. “P-Please…”
“Sshh. Jane Acosta. From now on, you are mine.”
Nanlaki ang sa sinabi niya. Magsasalita sana ako pero bigla niyang sinakop ang bibig ko at hinalikan ako nang mariin. Ano’ng ginagawa niya?! Bakit niya ako hinahalikan?! Lalo akong napaiyak habang pilit siyang itinutulak. Ngunit kahit ginagawa ko iyon ay mas lalo lang nagiging mapusok ang kanyang mga galaw. Napapaungol pa siya habang pilit na ipinapasok ang kaniyang dila sa bibig ko. Mariin kong itinikom ang bibig ko ngunit bigla niyang hinatak ang buhok ko kaya napasinghap ako at naibuka ang bibig. Agad na ipinasok ni Rodrigo ang kaniyang dila sa loob ng bibig ko at nagtila isang bulate na gumalaw. Napaungol ako noong nagtama ang mga dila namin at napapikit nang mariin. Hindi ito ang unang beses kong mahalikan ngunit ngayon lang ako nakaranas nang ganito kapusok. Hindi na nga ako makasinga nang maayos kaya nanatili na lamang akong nakanganga habang panay ang pagtulo ng luha.
Naguguluhan na ako. Hindi ko alam kung bakit niya ito ginagawa sa akin. Ni hindi ko siya kilala at alam ko lang ay isa siyang gobernador ng lugar namin. Pero bakit ganito? Bakit niya ito ginagawa sa akin?
Bigla niya akong binitawan at lumayo sa akin. Agad akong naghabol ng hininga habang sapo-sapo ang bibig.
“I will come back,” aniya. “Make sure you are ready when I’m back.”
Nahihintakutang tiningnan ko siya. “Bakit? A-Ano ang gagawin mo?”
Nagpunas siya ng labi at inayos ang suot na polo. “You will like it.” Ngumiti siya nang nakaloloko at lumabas na ng kwarto namin.
Nanghihinang napaupo ako sa sahig habang sapo-sapo ang bibig ko. Ano ang ibig niyang sabihin? Bakit niya ito ginagawa sa akin?
Napaatras ako noong biglang bumukas ang pinto ng kwarto namin. “Jane?” Pumasok si Lawrence. Nanlaki ang mga mata niya noong makita niya akong humahagulhol sa may likod ng pinto. “Jane! Ano’ng nangyari sa ‘yo? Sabi ni Lana pinalabas siya ni Gov?”
Suminghot-singhot ako. “H-Hindi ko alam, Lawrence. N-Natatakot ako,” sumbong ko sa kanya at humagulhol. Siguro nalaman na ni Rodrigo ang ginawa ko. Kaya siguro niya ako gustong balikan. Pero paano niya nalaman? Lahat ng alam ko na makapagtuturo sa akin ay nilinis ko. Oo, nabanggit ko sa video na may ginagawa kami sa school noong makita ko ‘yon. Pero wala akong sinabi kung anong year at course namin.
Hindi kaya dahil doon? Lalo akong napaiyak. Ang tanga ko! Dahil kaya roon kaya nalaman niya? Diyos ko! Ano na ang gagawin ko ngayon?
- Writer
