Chapter 14 Ang Training ng Dilim
1200 Words
CHAPTER 14: ANG TRAINING NG DILIM
"Tumayo ka."
Napatingin si Lia.
Kadarating lang ng umaga.
Hindi pa siya lubos na nakakatulog nang marinig niya ang boses na iyon mula sa pintuan.
Si Dante.
Nakatayo.
Tahimik.
Malamig ang ekspresyon.
At may hawak na baril.
Nanlaki agad ang mga mata ni Lia.
"Ano 'yan?"
"Baril."
"Napakalinaw ng sagot mo."
"Tinatanong mo kasi."
Napairap siya.
"Anong ginagawa mo rito?"
"Gigisingin ka."
"Bakit?"
"Dahil may training tayo."
Natigilan siya.
"May ano?"
"Training."
"Wala akong training."
"Meron na ngayon."
Tumayo si Lia mula sa kama.
"At bakit ako sasama?"
"Dahil kailangan mo."
"Hindi ko kailangan ng baril."
"Kailangan mo ng kakayahang mabuhay."
"Hindi ako kriminal."
"Pero target ka."
Tumigil siya.
Parang biglang bumigat ang hangin.
"Target?"
"Oo."
"Paulit-ulit mo nang sinasabi iyan."
"Dahil paulit-ulit din ang panganib."
Napailing siya.
"Hindi ko kayang maniwala na may hahabol sa akin."
"Tama."
"Ha?"
"Hindi mo kayang maniwala."
Seryoso ang mukha ni Dante.
"Pero hindi ibig sabihin noon na hindi totoo."
Natahimik si Lia.
"Hindi ako sasama."
"Sasama ka."
"Hindi."
"Oo."
"Hindi."
"Oo."
"Napakatigas ng ulo mo."
"Mas matigas ang bala."
"Dante!"
"Limang minuto."
Tumalikod ito.
"Maligo ka."
"Hindi pa ako pumapayag!"
"Limang minuto."
"At kapag hindi?"
Huminto si Dante sa pinto.
Hindi man lang lumingon.
"Bubuhatin kita."
Napatitig si Lia.
"At huwag mong subukan."
Dagdag pa nito.
"Sinubukan na ng iba."
"Binuhat mo talaga?"
"Oo."
"Baliw ka."
"Alam ko."
At tuluyan na itong umalis.
Makalipas ang tatlumpung minuto.
Nasa ilalim na sila ng mansyon.
Sa isang bahagi ng gusali na hindi pa nakikita ni Lia noon.
Malawak.
Malamig.
Puno ng kagamitan.
Mga punching bag.
Target boards.
Mga monitor.
At mga sandata.
Napahinto siya.
"Diyos ko."
"Welcome."
"May ganito pala rito?"
"Oo."
"Normal ba ito sa mayayaman?"
"Hindi."
"Akala ko na nga."
Tahimik siyang lumingon sa paligid.
Hindi niya alam kung mas matatakot ba siya o maiintriga.
Pareho yata.
"Ano ba talaga ang ginagawa natin?"
tanong niya.
Inilapag ni Dante ang isang kahon sa mesa.
"Self-defense."
"Pwede namang pepper spray."
"Hindi sapat."
"Pwede ring tumakbo."
"Paano kung walang matatakbuhan?"
Hindi siya nakasagot.
"Kita mo?"
"Hindi ibig sabihin noon kailangan ko ng baril."
"Tama."
Napangiti si Lia.
"Sa wakas."
"Kailangan mo muna ng isip."
Nawala agad ang ngiti niya.
"Napaka-inspirational naman."
"Libre lang."
Binuksan ni Dante ang kahon.
May protective gear.
Ear protection.
Safety glasses.
At isang maliit na handgun.
Nanlaki ulit ang mata niya.
"Hindi."
"Oo."
"Hindi."
"Oo."
"Hindi ko hahawakan iyan."
"Hahawakan mo."
"Hindi."
"Hahawakan mo."
"Dante."
"Lia."
Nagkatitigan sila.
Parehong matigas.
Parehong hindi umaatras.
Hanggang sa bumuntong-hininga si Lia.
"Kinaiinisan kita."
"Hindi ka nag-iisa."
"Ano?"
"Maraming may ayaw sa akin."
Napatawa siya nang hindi sinasadya.
At iyon ang pagkakamaling hinihintay ni Dante.
Agad nitong inilagay ang protective gear sa kamay niya.
"Hoy!"
"Too late."
"Manloloko ka."
"Strategic."
"Pareho lang iyon."
"Hindi."
"Oo."
"Hindi."
"Napakabata mo minsan."
"Mas bata ako sa iyo."
"Fair point."
Lumipas ang ilang minuto.
Nakatayo na si Lia sa firing lane.
Nanlalamig ang mga palad niya.
At parang gusto niyang umatras.
"Hindi ko kaya."
Mahina niyang sabi.
Narinig ni Dante.
"Hindi mo pa sinusubukan."
"Hindi ko kailangan subukan para malaman."
"Kailangan."
Umiling siya.
"Hindi talaga."
"Lia."
"Tingnan mo ako."
Ginawa niya.
"Tingin mo ba gusto kong gawin ito?"
Tahimik si Dante.
"Hindi."
"Tama."
"Alam kong ayaw mo."
"Kung ganoon bakit pinipilit mo ako?"
Huminga nang malalim si Dante.
Pagkatapos ay nagsalita.
"Dahil natatakot ako."
Natigilan siya.
"Ano?"
"Natatakot ako."
Parang mali ang narinig niya.
"Ulitin mo nga."
"Hindi."
"Dante."
"Hindi."
"Bihira kang umamin."
"Mas bihira akong umulit."
Bahagyang ngumiti siya.
Pero agad ding nawala.
"Natatakot ka sa ano?"
Tahimik ito sandali.
"Na isang araw hindi ako makarating sa oras."
Napatigil si Lia.
"Ano?"
"Na isang araw may mangyari."
"Na may humabol sa iyo."
"Na may sumubok manakit sa iyo."
Mas lalong bumigat ang boses nito.
"At wala ako roon."
Hindi alam ni Lia kung bakit.
Pero parang may kumurot sa dibdib niya.
"Dante..."
"Kaya hindi ito tungkol sa baril."
"Kung hindi?"
"Tungkol ito sa pagkakataon."
Nagsalubong ang kilay niya.
"Anong pagkakataon?"
"Pagkakataong mabuhay."
Tahimik silang dalawa.
Hanggang sa dahan-dahang iniabot ni Dante ang baril.
Hindi niya agad tinanggap.
"Tingnan mo lang."
sabi nito.
"Ayoko."
"Hindi mo kailangang gustuhin."
Napabuntong-hininga siya.
Pagkatapos ay marahan niya itong hinawakan.
At agad siyang kinabahan.
"Mabigat."
"Oo."
"Mas mabigat kaysa iniisip ko."
"Maraming bagay ang ganoon."
"Tulad mo?"
Napatingin si Dante.
"Tulad ng mga problemang dala mo."
Napatawa siya.
"Masama kang tao."
"Sinabihan na ako niyan."
"Okay."
Tumayo si Dante sa likuran niya.
"Una."
"Ano?"
"Huminga."
"Humihinga naman ako."
"Hindi maayos."
"Excuse me?"
"Nagpapanic ka."
"Hindi ako nagpapanic."
"Tumitibok ang ugat sa leeg mo."
Agad niyang tinakpan ang leeg niya.
Napangiti si Dante.
"See?"
"Bwisit ka."
"Focus."
Umayos siya ng tayo.
"Ganito?"
"Hindi."
"Inayos ko na nga."
"Mali pa rin."
"Ang arte mo."
"Ang buhay ay maarte."
"Hindi iyon nagme-make sense."
"Pero totoo."
Napasimangot siya.
At dahan-dahang inayos ni Dante ang posisyon ng mga kamay niya.
Huminto ang mundo nang ilang segundo.
Dahil magkalapit sila.
Masyadong magkalapit.
"Dante."
"Hm?"
"Masyado kang malapit."
"Para sa training."
"Pwede namang magsalita ka lang."
"Mas mabilis ito."
"Hindi para sa puso ko."
Bigla siyang natahimik.
Pati si Dante.
Pareho nilang narinig ang sinabi niya.
At pareho nilang piniling huwag pansinin.
"Focus."
mas mabilis na sabi ni Dante.
"Focus."
ulit ni Lia.
"Good."
"Tumahimik ka."
Ilang minuto pa.
Nakaharap na siya sa target.
Nakahanda.
Kinakabahan.
"Hindi ko kaya."
"Kayang-kaya mo."
"Hindi."
"Oo."
"Hindi."
"Oo."
"Napakatigas talaga ng ulo mo."
"At buhay pa ako dahil doon."
Napairap siya.
"Handa?"
tanong ni Dante.
"Hindi."
"Okay."
"Ano okay?"
"Pumutok ka na."
"Hindi nga ako handa!"
"Wala namang handang tao."
Napakurap siya.
"Ano?"
"Kapag dumating ang panganib."
Mahina ang boses ni Dante ngayon.
Mas seryoso.
Mas mabigat.
"Walang handa."
"Tayong lahat natatakot."
"Tayong lahat nagdududa."
"Tayong lahat gustong tumakbo."
Tahimik siyang nakinig.
"At alam mo ang pagkakaiba?"
"Ano?"
"May mga taong tumatakbo pa rin."
"May mga taong humaharap."
Napalunok siya.
"Hindi ako katulad mo."
"Huwag mo akong tularan."
"Ha?"
"Huwag mo akong tularan."
Natigilan siya.
"Kung ganoon ano?"
"Tularan mo ang pinakamahusay mong bersyon."
Hindi agad nakasagot si Lia.
Dahil sa lahat ng sinabi ni Dante-
iyon yata ang pinaka-totoo.
"At paano iyon?"
Mahina niyang tanong.
Tumingin si Dante sa kanya.
Diretso.
Matatag.
"At maniwala kang mas matapang ka kaysa iniisip mo."
Tahimik.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos-
dahan-dahang tumango si Lia.
Huminga siya nang malalim.
Inayos ang hawak.
Itinuon ang tingin sa target.
At pinisil ang gatilyo.
BANG!
Napapikit siya agad.
"Diyos ko!"
"Buhay ka pa."
"Muntik na akong atakihin!"
"Normal iyan."
"Hindi normal!"
"Para sa unang beses."
Unti-unti niyang minulat ang mga mata niya.
"At least hindi ko natamaan ang sarili ko."
"Magandang simula."
Napatingin siya sa target.
Malayo sa gitna.
Pero tumama.
At kahit paano-
nakaramdam siya ng kakaibang saya.
"Tumama."
bulong niya.
"Oo."
"Hindi man sa gitna."
"Pero tumama."
Napangiti siya.
Maliit.
Pero totoo.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon-
hindi siya nakaramdam ng takot.
Hindi dahil nawala ito.
Kundi dahil natutunan niyang harapin ito.
At habang nakatingin si Dante sa kanya mula sa gilid-
may isa rin itong bagay na unti-unting natututuhan.
Na mas mapanganib pa minsan kaysa sa anumang bala-
ang dahan-dahang paglapit ng isang taong hindi mo inaasahang magiging mahalaga.
- Writer
