Sa Mga Bisig ng Dilim

Prologue

PROLOGUE

SA MGA BISIG NG DILIM

May mga taong isinilang sa liwanag.

At may mga taong lumaki sa dilim.

Si Dante Vercelli ay isa sa kanila.

Mula pagkabata, natutunan niyang ang awa ay kahinaan. Ang pagtitiwala ay isang pagkakamali. At ang pag-ibig ay isang luho na hindi kailanman pinapayagan sa mundong kanyang ginagalawan.

Sa mundong puno ng dugo, kapangyarihan, at pagtataksil, iisa lang ang batas:

Pumatay bago ka patayin.

At iyon ang batas na sinunod niya sa loob ng dalawampu't walong taon.

Walang konsensya.

Walang awa.

Walang puso.

Hanggang sa dumating ang gabing nagpabago ng lahat.

Samantala, sa kabilang bahagi ng siyudad, abala si Lia Reyes sa pag-aayos ng mga papeles sa maliit niyang apartment.

Malapit nang mag-alas dose ng gabi ngunit gising pa rin siya.

Hindi dahil marami siyang ginagawa.

Kundi dahil hindi siya mapalagay.

May kakaibang pakiramdam na bumabagabag sa kanya buong araw.

Parang may masamang mangyayari.

Parang may paparating na bagyo.

Napabuntong-hininga siya habang pinagmamasdan ang litrato nilang mag-ama na nakapatong sa mesa.

Tatlong araw na niyang hindi nakakausap ang kanyang ama.

Hindi iyon normal.

Kahit gaano kaabala ang matanda, lagi itong tumatawag.

Lagi itong nangangamusta.

Pero nitong mga nakaraang araw, tila bigla itong naglaho.

Walang tawag.

Walang mensahe.

Walang balita.

At iyon ang lalong nagpapakaba sa kanya.

Biglang tumunog ang kanyang cellphone.

Mabilis niya itong dinampot.

Ngunit hindi ang kanyang ama ang nasa kabilang linya.

Unknown number.

Nag-alangan siya bago sagutin.

"Hello?"

Tahimik.

Walang sumagot.

Naririnig lamang niya ang mabigat na paghinga mula sa kabilang linya.

"Sino 'to?"

Muli, katahimikan.

Pagkatapos ay isang malamig na boses.

"Hanapin mo ang ama mo."

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Ano?"

"Kung gusto mo pa siyang makitang buhay."

Naputol ang tawag.

Nabitawan ni Lia ang telepono.

Nanlamig ang kanyang katawan.

Hindi niya alam kung biro ba iyon o pananakot.

Ngunit may isang bagay na nagsasabing seryoso ang tumawag.

At tama siya.

Dahil sa mismong sandaling iyon, may isang lalaki sa kabilang bahagi ng lungsod ang nakaupo sa isang madilim na opisina.

Tahimik.

Malamig.

Mapanganib.

Nakatingin siya sa isang folder na nasa ibabaw ng kanyang mesa.

Nakasulat doon ang isang pangalan.

LIA REYES

"Sigurado ba kayo?" tanong ng kanyang kanang kamay.

Hindi sumagot si Dante.

Patuloy lamang siyang nakatitig sa larawan ng babae.

Mahabang buhok.

Malinis na ngiti.

Mga matang walang bahid ng kasinungalingan.

Mukha siyang isang ordinaryong babae.

Ngunit alam nilang pareho na hindi siya ordinaryo.

Dahil ang ama nito ay may dalang sikreto na kayang magpasimula ng digmaan.

At kung mapupunta iyon sa maling kamay-

Maraming tao ang mamamatay.

Kasama siya.

Kasama ang pamilya niya.

Kasama ang buong organisasyon.

"Dante."

Napatingin siya sa kanyang tauhan.

"Nakita na siya ng mga Romano."

Kumunot ang noo niya.

Ang Romano Family.

Ang pinakamatinding kalaban nila sa negosyo.

At ang mga taong handang pumatay ng kahit sino para sa kapangyarihan.

"Nasaan siya?"

"Papunta sa lumang distrito."

Tumayo si Dante.

Kinuha niya ang kanyang baril.

Isinuot ang amerikana.

At tahimik na naglakad palabas ng opisina.

Walang sinuman ang nagtangkang pigilan siya.

Dahil alam nilang kapag ganito katahimik si Dante Vercelli, may masamang mangyayari.

Umuulan nang malakas nang gabing iyon.

Mistulang umiiyak ang langit.

Naglalakad si Lia sa makitid na kalsada habang paulit-ulit na tinatawagan ang numero ng kanyang ama.

Ngunit walang sumasagot.

Tumitindi ang kaba sa kanyang dibdib.

Pakiramdam niya ay may mga matang nakatingin sa kanya mula sa dilim.

At hindi siya nagkakamali.

Sa kabilang bahagi ng kalsada, isang itim na sasakyan ang dahan-dahang sumusunod sa kanya.

Pagkatapos ay isa pa.

At isa pa.

Biglang huminto ang kanyang mga hakbang.

May mali.

May sobrang mali.

Lumingon siya.

At doon niya nakita ang mga lalaking nakaitim.

Nakatitig sa kanya.

Unti-unting lumalapit.

Napaatras siya.

Mabilis na tumakbo.

Tumakbo nang walang direksyon.

Tumakbo nang parang nakasalalay rito ang kanyang buhay.

Dahil iyon ang katotohanan.

Habang tumatakbo siya sa gitna ng ulan, hindi niya namalayang may isa pang sasakyan ang huminto sa kanyang daraanan.

Isang itim na luxury sedan.

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

At bumaba ang isang lalaki.

Matangkad.

Malamig.

Mapanganib.

Nakatayo ito sa gitna ng ulan na tila hindi naaapektuhan ng bagyo.

Parang hari ng kadiliman.

Parang taong hindi marunong matakot.

Napahinto si Lia.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit may kakaiba sa lalaking iyon.

Parang dapat siyang tumakbo.

Parang dapat siyang umiwas.

Ngunit hindi niya magawa.

Dahan-dahang nagtagpo ang kanilang mga mata.

At sa isang iglap, tila huminto ang oras.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Hindi niya alam kung sino ito.

Ngunit may kakaibang pakiramdam na nagsasabing babaguhin ng lalaking iyon ang buong buhay niya.

Habang nakatitig sa kanya si Dante Vercelli, isa lamang ang nasa isip nito.

Siya ang susi.

Susi sa katotohanan.

Susi sa digmaan.

At maaaring...

Susi rin sa kanyang kapahamakan.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may naramdaman siyang bagay na matagal nang patay sa kanyang pagkatao.

At iyon ang pinakamapanganib sa lahat.

Dahil sa mundong kanyang ginagalawan, hindi bala ang pinakamalaking kahinaan ng isang mafia king.

Hindi rin kutsilyo.

Hindi rin mga kaaway.

Kundi isang babae na kayang pasukin ang pusong matagal nang nababalot ng dilim.

At mula sa gabing iyon, nagsimula ang kuwento nilang dalawa.

Isang kuwento ng pag-ibig.

Ng dugo.

Ng pagtataksil.

Ng paghihiganti.

At ng dalawang taong pilit na lumalaban sa tadhana.

Ngunit may mga tadhanang hindi maaaring takasan.

May mga pusong kahit wasak na, patuloy pa ring nagmamahal.

At may mga dilim na kahit gaano kalalim...

ay may isang taong handang yakapin.

At sa mga bisig ng dilim na iyon, matatagpuan nina Lia at Dante ang pag-ibig na sisira at bubuo sa kanila nang sabay.