Zeynep
Olanları anlayamıyordum artık. Neler olacak diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyordum. Yaşadıklarımız hiç normal değildi. Normal bir hayat da yaşamıyorduk aslında. Babaanne ölmüştü. Kapının önüne asmışlardı cesedini ya da kafasını bilmiyorum. Yusuf Ali bakmamıza izin vermedi. Gece bizi apar topar eve getirdi. Sabah millet nasıl duydu bilmiyorum ama taziyeye gelmişlerdi.
O kadar başım ağrıyordu ki. İnsanlara bakıyordum ama hiçbir şey anlayamıyordum. Hiçbir şey yetmiyormuş gibi sürekli olarak sen kimsin diye soruyorlardı. Ne zaman evlendik? İnsanların derdi neydi? Babaanne ölmüştü. İnsanlar benim bu evde ne işim var? Ne zaman evlendik? Nikah niye sadece yapıldı? Düğün niye olmadı diye sürekli beni darlayıp duruyorlardı.
Sanki tek derdimiz bu, nikahı sizi çağırmadık diye çok ayıp et
