Chapter 1: Circle of Friends
1092 Words
Napatigil ako sa pag-iisip nang tumunog ang cellphone ko. Napabuntong hininga ako bago tamad na tumayo sa aking kama at lumapit sa may study table.
I don't usually put my gadgets in my bed or near me. Uh, well, health matters. Nasanay na rin ako since my mother always told me not to put any gadgets near my head or just near me.
I picked it up and opened, hmm... a notification from my messenger. Message pala galing sa group chat.
"GUYS! I-TRY NATIN 'YUNG BAGONG OPEN NA COFFEE SHOP." Mahinang basa ko sa chat ni Krish, one of my girl friends.
I shrugged, I react a like sign, so she will knew that I'm going.
G langs, nakakatamad at nakakaboring sa bahay. Wala akong ginawa buong hapon kundi ang humiga at tumulala sa kisame. Gano'n naman talaga, every time that I'm doing nothing or my spare time, inuubos ko na lang ang oras ko sa pag-iisip... ng kung ano-ano.
Kung ano na lang maisip, gano'n.
I wore my high waisted pant, a white shirt and I tucked it in. I pick up my phone and my denim jacket since it was already seven in the evening and I'm not used to cold.
Better sure than sorry. Baka mamaya may aircon eh.
Nagpaalam na 'ko kay mama na nanood ng tv sa sala. Sanay na naman siya eh. Kilala niya na rin naman ang mga kaibigan ko. I'm friends with them more than a year now. Pano'y mga gabi lagi kung mag-aya. Hindi naman ako magtatagal. Maybe two to three hours is enough.
Bago ako tuluyang lumabas ay tiningnan ko muna ang group chat namin. Titingnan ko kasi kung saan ang meeting place since hindi ko naman alam kung saan 'yung bagong shop na 'yun.
Layas ako na hindi layas. Uh, what? I mean, lumalabas lang ako ng bahay kapag kasama ko ang mga kaibigan ko, 'pag hindi, edi tambay all the time lang sa bahay, to be exact sa kwarto.
Lumabas na 'ko ng bahay at nagsimulang lumakad. Malapit lang naman. Napayakap agad ako sa sarili ko matapos tumama ang malamig na simoy ng hangin sa balat ko. I knew it, buti na lamang ay nagdala ako ng jacket. Tumigil muna ako para maisuot ko ito nang maayos pagkatapos ay nagpatuloy na 'ko sa paglalakad.
Since madadaanan ko naman ang bahay nila Zayn, hinintuan ko na ito at hinintay siyang lumabas.
Ayoko sana pero sinabi ni Krish na sumabay na 'ko kay Zeyn since gabi na rin. Well, uh, it's kinda awkward for me since he's my ex-boyfriend.
Cliche right? We are in the same squad.
I sighed while looking at their house. Hindi naman gano'n katindi ang break up namin kaya hindi malabo na maging magkaibigan kami.
Naniniwala naman ako na walang masama makipagkaibigan sa ex mo. Pero depende rin siguro. Hmm... depende sa dahilan. Kung gaano kabigat o kasakit.
In our case, hindi naman masyadong masakit 'yung break up namin. Kasi ako 'yung umayaw. Kasi akala ko mali, since I'm liking someone kahit na kami pa. Mali 'no?
Ayaw ko nang gano'n. Kaya nakipaghiwalay ako. Alam ko sa sarili ko na may mali ako so I want to change my myself and to correct my mistakes.
Kaso 'nong okay na 'ko, 'nong bumalik ako, wala eh, siguro huli na? Sabagay, kasalanan ko naman kasi, nakipagbreak ako without giving him any reason. I just... did, and that was my mistake.
Mabait naman siya, mabait rin naman ako, kaya nga kami nag-click ano. Then, I confessed again, wala eh, gano'n kakapal ang mukha ko at kalakas ang loob ko.
I was so happy that time 'nong in-accept niya ulit yung feelings ko and he said that he likes me back. Diba, ang bait niya...
...kaso, nagulat na lang ako eh, ilang buwan after I confessed, nalaman ko na lang na sila na, na may iba na pala.
Hindi naman masakit diba?
Sobrang sakit lang.
"Huy! Tulala ka naman." Napakurap ako nang may naramdaman akong yumugyog ng balikat ko.
I saw a young handsome man wearing a white sweater and short.
Si Zayn, hindi ko man lang namalayan na nakalabas na pala siya. I saw how he smirked after I eyed him from head to toe.
Napaubo ako nang bahagya bago ngumiti nang tipid.
"Tara." Aya ko at nagsimula na akong maglakad.
"Hintay!" Sigaw nito at humabol. Sinabayan niya muna akong lumakad bago nagsalitang muli. "Ang tulalain mo talaga eh, 'no?"
Buti na lang, napigilan ko ang aking sarili na lingunin siya. Calm down, woman. "May iniisip lang."
"Ano 'yon? Share naman!" Hmm, chismoso. I know he's trying so hard to maintain a conservation para iwas awkward?
Or ako lang ang nag-iisip na 'yon?
I don't know, our circle of friends are composed of five young man and four young ladies. At sa tingin ko... ako lang ang kaisa-isang babae sa grupo namin ang hindi siya sweet.
I laughed in my mind. Or maybe, ako lang talaga 'yung umiiwas o baka naman may nakapaskil sa mukha ko upang pigilan niya ang kan'yang sarili sa mga actions na gagawin niya sa'kin.
Okay lang naman. It's fine with me as long as we are talking.
"School stuffs." tipid na sagot ko. Siguro nga ako ang may diperensya.
Pa'no ba kasi 'yon? How can I act fine and not awkward? Kung lagi kong iniisip 'yung feelings ko sa kan'ya.
Argh! Bakit ko ba kasi iniisip...
"Ano ba 'yan, hinay-hinay Ms. Valedictorian, uso pahinga." sermon nito.
I smiled, still a caring man. Kaso sa lahat naman ng kan'yang kaibigan, hindi lang sa'yo. Huwag kang assuming self. Tama na.
Ilan taon na rin 'yon Cristal, just forget and find another man.
Gano'n pala 'yon kahirap. Hindi ka agad makakamove on kung walang dahilan na ibibigay sa'yo. Siguro 'yon na lang ang kailangan ko para tuluyang makalimutan ang nararamdaman ko sa kan'ya. Kaso hindi pa ba sapat na dahilan 'yon? 'Yung naging sila kasi hindi niya na ako gusto at siya na ang gusto niya.
Tutal umamin lang naman ako at umamin siya, hindi naman naging kami. Wala namang kami.
Kaya wala namang mali na maging sila.
But... the other part of my mind says it wrong. Kasi alam niya 'yung nararamdaman ko sa kan'ya. Sana... hindi na lang siya umamin kung gano'n. Kung... maghahanap siya ng iba.
Sino bang may mali?
Siguro ako, kasi hindi ako makalimot.
How? How can I even forget my feelings to him if...
...we are in the same circle of friends.
- Writer
