พรางพิษ

EP 5/7 ความจริงอันแสนเจ็บปวด

“โธ่เทียน...ก็...ที่ตรงนั้นมันไม่ใช่แค่ห้าหกล้าน ถ้าขายจริงๆ มันอาจได้มากกว่านั้นเท่าตัวเลยก็ได้” จีรวัฒน์เริ่มหัวเสีย เทียนหยดปาดน้ำตา

“งั้นจีเอาเงินมาคืนเทียนสิคะ เทียนจะได้เอาไปหมุน จีพูดอย่างนี้เทียนเสียใจนะ เทียนช่วยเหลือจีมาตลอด แต่พอเทียนลำบาก จีกลับไม่อยากช่วย ถามจริงๆ เถอะ รักเทียนบ้างไหม...” เทียนหยดเม้มปากแน่น ร้องไห้ฟูมฟายออกมา หยดน้ำตาแห่งความแค้นคลั่งหลั่งออกมาพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจ

จีรวัฒน์นึกสงสารเลยดึงร่างน้อยมากอด กายหนุ่มสัมผัสกายสาวพาให้ความรุ่มร้อนบังเกิดอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“ขอโทษนะเทียน จีขอโทษ...ขอเวลาจีหน่อยนะคนดี” ว่าพลางลูบแผ่นหลังบางเรื่อยลงมาถึงเอวคอด

เทียนหยดตาเบิกโต รู้สึกได้ถึงฝ่ามือร้อนของอีกฝ่าย ได้แต่เม้มปากแน่น ดวงตาดุดันเพ่งมองไปข้างหน้าแต่ไม่ได้โฟกัสที่จุดใด แม้ในเวลาแห่งความทุกข์ จีรวัฒน์ก็ยังอยากทำบ้าๆ กับเธอ เอาสิจีรวัฒน์ ลองมาพนันกันดู!

“เอามือออกนะจี เราเครียดกันอยู่นะ” บอกเสียงเง้างอนไม่จริงจัง จะชนะคนชอบฉวยโอกาส มันต้องทำให้แนบเนียน

“ก็ไม่อยากให้เครียดนี่นา” เขาว่าแล้วดึงเทียนหยดออกจากอก ค่อยๆ ปาดน้ำตาให้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยดแก้มใสอ้อยอิ่ง ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ริมฝีปาก ยิ่งดวงตาหล่อนชุ่มน้ำตายิ่งทำให้หล่อนดูเซ็กซี่อย่างประหลาด ตาแดงๆ นั่นช่างน่าสงสารน่าเอ็นดู ริมฝีปากสั่นๆ ก็ด้วย มันชวนให้เขามีอารมณ์ปรารถนาขึ้นมา และเมื่ออดใจไม่ไหว เขาก็โน้มใบหน้าเข้าหาเทียนหยด บรรจงวางริมฝีปากทาบทับริมฝีปากหล่อน ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนชื้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากอุ่นจัดนั้น

เทียนหยดตัวแข็งทื่อแต่ยอมให้จูบแต่โดยดี ฝ่ามือเขาลูบไล้ลำคอเธอ ทั้งประคองท้ายทอยไว้ให้รองรับรสจูบ เขาจูบอยู่นานชั่วอึดใจ จูบเน้นๆ จนร่างเธอเริ่มอ่อนระทวย แต่ยังก่อน เธอไม่มีวันหลงไปกับรสจุมพิตที่เคลือบทายาพิษหรอกนะ

“อื้อ...จี...พอแล้ว พอแล้วนะจี”

“ไม่...เทียน จีอยาก...จีขอ...” เขาว่าแล้วซุกปลายจมูกเข้ากับซอกคออุ่น แต่ถูกเทียนหยดผลักออกสุดแรง มันทำให้ร่างแกร่งกระเด็นไปจนสุดโซฟา “เทียน! โธ่เว้ย! อย่างนี้ทุกที!”

“ก็เทียนเครียดนี่”

“แต่จีอยาก”

“เห็นแก่ตัว!”

เทียนหยดตะโกนด่า หน้าตาดุดัน อยากจับจีรวัฒน์บีบคอเสียให้รู้แล้วรู้รอด

จีรวัฒน์สะอึก ก็นี่เทียนหยดมิใช่ราตรี ที่จะสนองเขาได้ทุกที่ทุกเวลายามปรารถนาเรื่องอย่างว่า เขาถอนหายใจแรงๆ ทำหน้าบึ้งแต่ตีเนียนขยับเข้าไปหาเทียนหยดอีกครั้ง จับมือบางมาบีบเบาๆ

“ขอโทษครับ อย่าโกรธนะ จี...เอ่อ...รักเทียนนะ มันอดไม่ได้ เทียนน่า...”

“จี!”

“ครับๆ ไม่พูดแล้ว จีขอโทษ ไม่ให้ก็ไม่เอาหรอกน่า จีรอได้ รอเทียนมาตั้งหลายปีนี่นา” ใช่...เขารอเพราะไม่นิยมเสียงกรี๊ดๆ ของผู้หญิงยามอยู่บนเตียง มันสนุกกว่าเยอะยามเจ้าหล่อนยินยอมพร้อมใจขึ้นเตียงกับเขาแต่โดยดี

เทียนหยดหันมองหน้าจีรวัฒน์ ก่อนจะทุ่มทุนสร้าง จับมือเขามาวางแหมะบนหน้าอกของตน จีรวัฒน์ตาเบิกโตเชียวล่ะ

“โธ่จี...เทียนขอโทษที่ให้จีต้องรอนะ ความจริง...เราก็คบกันมานาน เทียนก็ไม่ใช่นักเรียนนักศึกษา เทียนโตแล้ว ถ้าจี...ต้องการ เทียนจะให้ แต่ว่า...ขอให้เรื่องกู้เงินกับแบงก์ผ่านไปก่อน พอมีเรื่องยุ่งแล้วมันไม่อยากทำอะไร มันเครียด” เอ่ยจบก็ดึงมือแกร่งคืนเจ้าของ ไม่ทันให้จีรวัฒน์ได้บีบขยำหน้าอกอันอวบอัดด้วยซ้ำ

จีรวัฒน์ลอบกลืนน้ำลาย นึกเสียดายไม่น้อย

“จริงนะเทียน”

“จริง...แต่ยังไม่รู้นะว่าเมื่อไหร่ บอกแล้วว่าเครียด” อธิบายแล้วซับน้ำตาที่ยังหลงเหลือ รู้ว่ายิ่งทำแบบนี้จีรวัฒน์ยิ่งปรารถนาในตัวเธอ มันเข้าแผนเชียวล่ะ “แล้วตกลงจีจะให้เทียนยืมโฉนดไหม”

คราวนี้จีรวัฒน์อึ้งไป ไม่อยากเสียที่แปลงนั้น มันเสี่ยงเกินไปกับการโอนโฉนดเป็นชื่อหล่อนแล้วค่อยโอนกลับมา แต่มันยิ่งเสี่ยง หากเขาเป็นคนกู้เงินกับแบงก์แทนหล่อน เขากำลังตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เทียนหยดผ่านเหตุการณ์เหล่านี้มาได้อย่างไรนะ หล่อนยอมให้เขาหยิบยืมเงินง่ายๆ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งได้อย่างไร หรือว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นแค่เพราะว่าหล่อนรักเขา น่าเวทนาไหมเล่าที่ความรักที่เขามีให้หล่อนนั้นมันน้อยไปกว่าความรักที่เขามีให้ตัวเอง

“จี...เอ่อ...ขอเวลา” เขาบอกปัดอย่างสุภาพที่สุด

เทียนหยดทำเป็นพยักหน้า เม้มปากแน่นๆ แล้วยิ้มอย่างยอมรับชะตากรรม

“ค่ะ...เทียนเข้าใจ ที่แปลงนั้นมันแพง และจียังไม่ไว้ใจเทียน”

“โธ่เทียน อย่าพูดแบบนั้นสิ จีรู้สึกผิดยังไงไม่รู้”

“ก็มันจริงนี่คะ ตอนจียืมเงินเทียน เทียนเซ็นเช็คให้ทันที ไม่มีสัญญาเงินกู้อะไรด้วยซ้ำ เพราะอะไรรู้ไหมคะ เพราะจีคือคนที่เทียนรัก คือคนที่เทียนไว้ใจและมั่นใจว่าไม่มีวันทรยศเทียนยังไงล่ะ” ยิ่งพูดยิ่งเหมือนตอกย้ำความผิดของจีรวัฒน์ แต่หัวใจเขาคงกระด้างเกินเยียวยา เพราะแม้เธอจะเอ่ยแทงใจดำแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน ไม่มีเผยพิรุธให้เธอจับได้เลย

“แน่นอนครับ เทียนไว้ใจจีได้เสมอ จีรักเทียนคนเดียว” เขายืนยันคำพูดนั้นด้วยการจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากหล่อนอย่างอ่อนโยนจนเทียนหยดหลับตาพริ้มรับสัมผัสนั้น

“ช่วงนี้เทียนอาจแวะมาบ่อยๆ นะคะ งานที่บริษัทของคุณลุงก็มีคนดูแลแล้ว งานของเทียนเองก็ทำที่ไหนก็ได้ เทียนอยากมาอยู่กับจีบ้าง อยู่ห่างจีมากๆ เทียนกลัวจีไปมีคนอื่น”

ชายหนุ่มส่ายหน้ารัวๆ “ไม่มีทาง จีรักเทียนคนเดียว สาบาน” เขาว่าแล้วยกมือชูขึ้นสามนิ้วสาบถสาบาน เทียนหยดมิได้ห้ามแม้แต่น้อย