ก๊อก ก๊อก
แพรไหมที่กำลังนั่งแต่งหน้ารอภาคินมารับไปทานข้าวก็รีบเปิดประตูมาต้อนรับเขาทันที แต่เมื่อเปิดออกมาคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่คนที่เธอรอแต่กลับเป็นลูกน้องของเขาแทน
“คุณภาคินให้ผมมาตามคุณแพรไหมไปทานข้าวครับ”
“แล้วทำไม เขาไม่มาเอง”
“ไม่ทราบครับ”
“แล้วคุณภาคินให้ฉันไปหาที่ไหน”
“ศูนย์อาหารใต้ตึกบริษัทครับ”
“อืม หมดธุระของแกแล้วก็ไสหัวไปได้แล้ว”
“ครับ”
แพรไหมปิดประตูเสียงดังใส่หน้าของซัน พร้อมกับถอนหายใจดัง ๆ เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เขาไม่ขึ้นมาหาเธอเอง และที่ทำให้อารมณ์เสียที่สุดก็เพราะเขานัดเธอไปทานข้าวที่ศูนย์อาหารที่มีแต่พนักงานชั้นต่ำ
เธอเดินลงมาที่ศูนย์อาหาร ก็เห็นเขานั่งรออยู่ที่โต๊ะ ภาคินที่เห็นเธอเดินมาก็ลุกขึ้นขยับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามให้เธอนั่ง
“ขอบคุณนะคะ”
“ครับ ผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้พาไปทานข้าวข้างนอก วันนี้ผมมีประชุมบ่าย”
“ไม่เป็นไรค่ะ แพรทานได้”
ทั้งสองนั่งทานข้
