เบลล์ที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้า เมื่อได้ยินเสียงคนกดกริ่งเรียกที่หน้าห้องก็กำลังจะเดินไปเปิดเป็นจังหวะเดียวกันที่ภาคินก็เปิดประตูออกมาจากห้องนอนพอดีเขาจึงเดินไปเปิดประตูเองเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคนข้างนอกคือใคร
“แฮร่ สวัสดีตอนเช้าครับ”
“อืม หมดธุระแล้วก็กลับ”
ภาคินหยิบถุงเสื้อผ้าที่ซันนำมาให้เดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งไม่นานก็เดินมาหาเธอที่โต๊ะอาหาร
“ทำไม ไม่ชวนพี่ซันทานข้าวก่อนค่ะ”
ภาคินที่รู้สึกขัดใจทุกครั้งที่เธอเรียกลูกน้องของเขาว่าพี่ แต่กลับเขาที่มีอายุมากกว่าเธอ มากกว่าไอ้ซันกลับไม่เรียก
“มันไม่กินข้าวเช้า”
“แล้วปกติ คุณทานข้าวเช้าหรือเปล่า”
“ไม่ทาน”
เขาตอบกลับเธอด้วยน้ำเสียงที่แข็งกว่าปกติ เธอจึงเลือกที่จะนั่งก้มหน้าทานข้าวเงียบ ๆ ถ้าเขาไม่ชอบทานข้าวเช้าเธอก็จะไม่บังคับ ผิดที่เธอเองแหละที่ไม่ได้ถามเขาก่อน ถ้าเธอรู้ว่าเขาไม่ทานข้าวเช้า เธอก็จะเตรียมกาแฟกับแซนด์วิชไว้ให้
ภาคิ
