ตอนที่ 5 คุณอยากได้เท่าไหร่
1110 Words
ซันได้แต่ยืนยิ้มให้กับเจ้านายของตนที่ลงทุนสั่งเสื้อผ้าให้กับเธอด้วยตัวเอง เขาไปถึงพนักงานก็เตรียมใส่ถุงไว้เรียบร้อยแล้ว สงสัยคนนี้จะพิเศษจริง ๆ ได้นอนบนเตียงของเจ้านายด้วย
เธอตื่นขึ้นมาก็ปวดไปทั่วร่างกาย เมื่อคืนเขาจับเธอกินไม่รู้กี่รอบแรงจะลุกก็ไม่มี โชคดีที่ตื่นมาไม่เจอหน้าเขาเพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเจอ ไม่รู้จะต้องทำหน้ายังไงหรือต้องเริ่มพูดอะไรกับเขา
“อ่ะ เจ็บชะมัดเลย”
เธอค่อย ๆ เอาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ต้องสะดุดเขากับถุงกระดาษใบใหญ่ที่เธอเองก็รู้จักเป็นอย่างดี มันเป็น แบรนด์เสื้อผ้าผู้หญิงหรือว่าเขาเตรียมไว้ให้เธอวางอยู่ตรงนี้ก็คงเป็นของเธอแหละ
เธอหยิบถุงกระดาษพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนใหม่เดินเข้าไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายที่มันปวดร้าวไปหมด เธอมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำกี่กว้างเท่ากับห้องนอนของเธอเลย เขาประทับรอยเต็มไปหมดที่เนินอกทั้งสองข้างโชคดีที่ตรงลำคอมีแค่เพียงรอยเดียว ถ้ารอบคอเต็มเหมือนหน้าอก เธอคงไม่กล้าออกไปไหน
เมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็สวมเสื้อยืดสีขาวพร้อมกับกางเกงขาสั้นสีขาวที่เขาเตรียมไว้ให้ มันพอดีกับตัวเธอทั้งเสื้อ ทั้งกางเกง รวมถึงชุดชั้นในด้วยที่เขากะขนาดได้ตรงขนาดนี้ก็คงเป็นเพราะเขาสำรวจร่างกายของเธอเกือบจะครึ่งค่อนคืน
เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นทำให้เจ้านายกับลูกน้องที่นั่งคุยงานกันอยู่กลางห้องต่างหันมามองพร้อม ๆ กัน ทำให้ตัวเธอเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน
“หิวหรือยัง”
ภาคินลุกขึ้นยืนแล้วหันไปถามเธอที่ยังยืนนิ่งที่หน้าประตูห้องนอนเมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้าเป็นคำตอบ เขาจึงเดินนำหน้าเธอไปที่โต๊ะอาหารที่ไอ้ซันมันเตรียมเอาไว้ให้
เธอจึงค่อย ๆ เดินตามเขาไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทั้งสองคนนั่งทานข้าวด้วยกันอย่างเงียบ ๆ โดยที่มีซันนั่งลุ้นอยู่ไม่ไกลว่าเจ้านายกับสาวสวยคนนี้จะมีความสัมพันธ์ไปในทางไหน วันไนน์แตนหรือคู่นอนคู่ขาคนใหม่แทนคุณมะปราง หรือว่าจะกลายเป็นว่าที่ภรรยาเจ้านายของเขาเลยนะ
เธอนั่งทานข้าวโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมจากคนที่นั่งตรงข้ามแอบมองอยู่ตลอด เธอชั่งสวยจริง ๆ ขนาดใส่ชุดธรรมดาไม่ได้แต่งหน้าเธอก็ยังเป็นคนที่สวยมากๆ ก่อนที่สายตาจะมาหยุดตรงรอยแดงที่คอ ซึ่งตัวเขาเองเป็นคนประทับตราเอาไว้
เมื่อเขาเห็นว่าเธอทานข้าวอิ่มแล้วเขาจึงยื่นยาคุมฉุกเฉินที่ฝากไอ้ซันซื้อมาให้กับเธอ มือเรียวเล็กหยิบรับยาขึ้นมากินต่อหน้าของเขาเพือจะได้สบายใจทั้งสองฝ่าย
“เรื่องเมื่อคืน ผมโดนวางยา”
(เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเมื่อคืนเขาก็บอกเธอไปแล้ว)
“คุณอยากได้เท่าไหร่ หรือว่าคุณอยากได้อะไร ผมจะให้ไอ้ซันจัดการให้”
ซันที่นั่งฟังอยากมีความหวังก็คอตกลงทันทีอย่าง สิ้นหวังเมื่อได้ยินผู้เป็นนายถามเธอออกไปเช่นนั้น สุดท้าย คุณเบลล์ก็คงไม่ได้แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นของคุณภาคิน
“คุณเก็บเงินของคุณไปให้ผู้หญิงคนอื่นเถอะ เบลล์ไม่ได้อยากได้มัน” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทานข้าวเดินหนีเขาออกมาทันที
ภาคินรีบลุกขึ้นเดินตามมาจับแขนของเธอเอาไว้
“จะไปไหน”
“ปล่อย เบลล์จะกลับ”
“เดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่ต้อง เบลล์กลับเองได้”
“เบลล์อย่าดื้อ แรงจะเดินยังไม่มีอย่าอวดเก่ง”
“ปล่อย ปล่อย”
เธอพยายามบิดแขนออกจากข้อมือของเขาแต่เขากลับยิ่งกำมันแน่นกว่าเดิม จนข้อมือของเธอนั้นแดงไปหมดแล้ว ซันได้แต่ยืนก้มหน้าเมื่อเห็นทั้งคู่ยืนทะเลาะกันอยู่ตรงหน้า
“ซันไปเตรียมรถ”
“ครับ”
ซันรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จก็นำรถมาจอดรับทั้งคู่ที่หน้าคอนโดหรู เมื่อเห็นว่าเจ้านายเดินลงมาก็รีบลงจากรถไปเปิดประตูด้านหลังให้กับทั้งสอง
ภาคินเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกฝั่ง เขาเข้าไปนั่งรอในรถแล้วแต่เธอก็ยังยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถ ส่วนซันที่ยืนรอปิดประตูรถให้เธอก็ได้แต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ทั้งคู่เป็นเช่นไร
“เบลล์ ขึ้นรถ”
เธอปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรงก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถด้านหน้าแล้วขึ้นไปนั่งคู่กับคนขับ ซันที่เห็นว่าเธอ ขึ้นรถแล้ว ก็รีบขึ้นตามไปประจำตำแหน่งคนขับทันที
“มานั่งตรงนี่ เบลล์”
ซันที่กำลังจะเหยียบคันเร่งรถเมื่อได้ยินเสียงเจ้านายพูดขึ้นมาอีกครั้งก็รีบชักเท้ากลับมาทันที เนื่องจากเจ้านายของเขานั้นก็เอาแต่ใจเหลือเกิน
“คุณก็นั่งไปสิ เบลล์จะบอกทางพี่ซัน”
“เรียกมันพี่”
“แล้วพี่ซันอายุเท่าไหร่คะ”
“ผม 30 ครับ คุณเบลล์”
“งั้นเบลล์ก็เรียกถูกแล้ว”
ภาคินได้แต่กัดกรามแน่น มองคนด้านหน้าที่นั่งคุยกันอย่างสนิทสนม ซันเมื่อคุยกับเธอเสร็จก็มองไปที่กระจกหลังเพื่อรับคำสั่งจากเจ้านายแต่กลับพบเพียงสายตาอำมหิตที่กำลังมองมา ซันรีบหันหน้ากลับไปมองทางตรงทันทีเขาเองก็ยังงงไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้เจ้านายโกรธ
“ออกรถเลยค่ะ”
“ถ้ามึงออกรถ มึงก็เตรียมตัวตกงาน”
“ถ้าเธอยังไม่กลับมานั่งตรงนี้ ก็ไม่ต้องออกรถ”
เบลล์ได้แต่ถอนหายใจกับคนด้านหลังที่เอาแต่ใจตัวเอง เธอเองก็ไม่อยากให้ซันต้องตกงานเพราะเธอจึงยอมเปิดประตูลงรถเพื่อไปนั่งด้านหลังกับคนเผด็จการ ภาคินได้แต่ ยกยิ้มอย่างพอใจที่เอาชนะเธอได้ จังหวะที่เธอกำลังเปิดประตูรถขึ้นมาโชคดีที่มีรถแท็กซี่มาส่งคนที่คอนโดเธอจึงตัดสินใจโบกแท๊กซี่ทันที
“แม่ง ทำไมเธอดื้อจังว่ะเบลล์”
- Writer
