“มึงตบกูหรอกอีเบลล์”
“ใช่”
มะปรางวิ่งเข้ามาหวังว่าจะตบเธอคืน ด้วยความเร็วเธอก็หยิบแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานสาดเข้าที่หน้าของมะปราง
“กรี๊ด อีเบลล์ มึงอย่าอยู่เลย”
มะปรางวิ่งเข้ามาหาเธออีกครั้ง พร้อมกับแจกันในมือ ภาคินเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้ามากอดเธอจากทางด้านหลังหวังจะเบี่ยงตัวเธอให้หลบออกจากมะปราง แต่เบลล์กลับใช้จังหวะที่ภาคินกอดกระโดดถีบหน้ามะปรางด้วยสองเท้า ทำให้มะปรางหงายหลังล้มไปกองอยู่ที่พื้น
“โอ้ย...”
ภาคินและซันร่วมถึงพี่สุได้แต่ยืนมองตาโตอ้าปากค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้
“อีเบลล์มึง”
“ทำไม อีมะปราง”
“มึงคิดว่าคุณภาคินจะถือหางให้มึงตลอดหรอ เขาเอามึงเบื่อเขาก็เขี่ยมึงทิ้ง”
“แล้วมึงคิดหรอว่าเขาจะกลับไปเอามึงอีก ถึงได้หอบสังขารมาหาเขาถึงที่นี่”
“ถ้ามึงไม่เข้ามาก่อนก็ไม่แน่หรอกนะ ใช่ไหมคะคุณภาคิน”
เบลล์พุงเข้าไปหามะปรางอีกครั้ง แต่ก็โดนภาคินกอดเอาไว้ ส่วนมะปรางรู้ว่าตัวเอ
