บรรยากาศในโรงอาหารของโรงพยาบาลช่วงสายวันอังคารมักจะพลุกพล่านไปด้วยบุคลากรทางการแพทย์ที่สลับสับเปลี่ยนกันลงมาพักเบรก กลิ่นอาหารหลากชนิดผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาซักฟอกจางๆ จากชุดกาวน์ ศานติญายืนรอรับกาแฟเย็นอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ร้านประจำ เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ว่าใต้เปลือกตาจะยังคงหลงเหลือร่องรอยของความอ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ
ความจริงแล้วเธอแทบจะไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน ไม่ใช่เพราะการเข้าเวร แต่เป็นเพราะจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงตลอดเวลาที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อธีรภัทร
รสชาติของไข่ดาวไหม้ๆ และรอยยิ้มบางเบาของเขาเมื่อเช้ายังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก มันเป็นภาพลวงตาที่หอมหวานจนเธอเผลอคิดไปชั่วขณะว่า โลกใบนี้มีแค่เธอกับเขาในพื้นที่สี่เหลี่ยมของเพนต์เฮาส์หรูนั่น ไม่มีระบบอาวุโส ไม่มีตำแหน่งหัวหน้าสายงานกับแพทย์เพิ่มพูนทักษะ
แต่ทันทีที่ก้าวเท้ากลับเข้ามาในอาณา
