RTS#1: Chapter 12
2238 Words
Gleirera Pov's
Napadaing ako at bahagyang iniangat ang katawan ko pataas para hindi mapunta lahat ng dugo ko sa ulo. Kahit mahirap ay pinilit ko parin.
Agad akong napahawak sa tuhod ko at niyakap ito ng mahigpit. Huminga ako ng malalim at pinakalma ang nag wawala kong puso.
Buti nalang talaga at alam ko ang gagawin sa oras na ganito dahil isa ito sa mga natutunan ko noong bata pa ako.
Nang makahuma na ako at maayos na pag hinga ko ay sinumulan ko ng mag chant ng spell to free myself ngunit ganun nalang ang dismaya ko ng hindi ko magamit ang kapangyarihan ko.
Hindi ko din makalas ang taling nag tatali sa mga paa ko dahil puno rin ng mahaka ang Lubid na ginamit nya.
Nabuntong hininga ulit ako at muling pinakalma ang sarili. I should stay calm and compose, panic won't do anything good to me if i do.
“Aaah! f**k!” daing ng kung sino kaya napabaling ang tingin ko sakanya.
Sya yung isa sa tatlong lalaki kanina at sa pag kakaalala ko his name is lucas. After they noticed us they immediately introduced themselves to us kaya nakikilala ko ang pangalan nya. He's other companion is Greg and Harbun. It pronounce as harban, he say.
Anyways, I watched him do what i did earlier. He lifted his body and hold on to his legs before he let his breathing stable. And i know the next thing he will do is try to summon his magic.
I chuckled lightly while looking at him. Napabaling naman ng marahas ang tingin nya saakin at sinamaan ako ng tingin.
“Why are you laughing at a situation like this?!” he growled.
He is frowning badly to the point, his eyebrows almost meet. His eyes shows to much irritation and annoyance, his jaw is also clenching.
“Your funny...” i causally said with a smile.
Tiningnan nya naman ako na parang hindi makapaniwala. He look so Mystified na ikinatawa ko naman ng malakas.
“Your crazy!” Sabi nya at inirapan ako.
Akma na sana nyang hahawakan ang lubid na nakatali sa mga paa nya ng agad ko syang pinigilan. Sinamaan nya naman ako ng tingin ngunit di ko iyon pinansin, instead i showed a mischief grin at him.
“If i we're you, i wouldn't do that.”
Napataas naman ang kilay nito. “And why is that?” he asked.
Bago pa man ako makasagot ay nakarinig kaming dalawa ng nakakakilabot na tawa kahit na sobrang sarap nang tinig na iyon.
Her laugh was supposed to be soothing and gives calm feeling to whoever hear it but now it sent shiver down my spine at alam kung ganun din ang nararamdam ng mga kasama ko na gising nadin ngayun.
“How's your sleep, my their guest?”
A girl in her white gown entered. She is wearing a queens crown above her head. I admit her beauty is exemptional and ethereal so i wouldn't doubt that she immediately lure as to her den without as knowing the danger after that.
Lihim naman akong napahinga ng malalim at kinalma muli ang puso ko. Bahgya ko ding ginagalaw ang braso ko na Hanggang ngayun ay nakakapit parin sa mga hita ko, para maiwasan na malaglag muli ang katawan ko.
Masakit na ang likod ko at nangangalay na din ang kamay ko ngunit wala akong planong bumitaw.
Masakit sa ulo kong hahayaan ko lang na nakabitin ako patiwirik dahil napupunta lahat ng dugo ko sa ulo.
Anyway, napabalik ang yingin ko sa kanila ng marinig kung sumigaw si Clifford, isa sa mga kasamahan ko.
Galit na galit ito habang nakaturo kay princess Merea at inutosan sya nitong pakawalan sya sa lalong madaling panahon.
“And what if i won't?” nang uuyam na sabi ni princess Merea kay Clifford na nag aapoy na sa galit. “What can you do, hmm?”
“f*****g b***h!” galit na turan nito at sinamaan ng tingin si princess Merea na hindi naman kakitaan ng takot, instead she showed once again her beautiful smile that almost made our hearts melt again.
It looks so genuine and to good to be true, if only we don't know the truth behind that facade.
“I am more than that.” nakangiting sabi nito.
Maya-maya pa ay bigla akong nakaramdam ng panlalamig at hindi maipaliwanag na kaba. At alam kung ganun din ang mga kasama ko dahil bigla silang lahat natahimik sa pag rereklamo.
Napalibot naman ang tingin ko sa paligid—ngayun ko lang nalaman na nasa isa pala kaming malapad na kwarto na puno ng kagamitan sa pag toturture. Marami din akong nakikitang taong nakabitin din patiwirik gaya ng saamin ngunit ang kinaibahan lang ay wala na silang buhay at naagnas na ang kanilang katawan.
Ngayun ko lang din nasinghot na mabaho at malangsa dulot ng mga bankay sa paligid. Napalunok ako, mukhang ito na nga yata talaga ang katapusan naming lahat.
“Master...” napabalik ang paningin ko sa kanila ng marinig ko ang malamig na boses na hindi pamilyar saakin.
“Hi there my cutest pet... Be kind and greet are guests.”
“It was nice meeting all of you.” casual na sabi ng bagong dating na babae na mukhang pusa na nasa human form.
Walang emosyon ang mukha nito at malamig kung tumitig. Nevertheless, Nakakabighani ang ganda nito ngunit kagaya ko hindi namin iyon ma appreciate sa oras natu. Hindi man nagsalita ang mga kasama ko, alam kung gusto nilang singhalan ang bagong dating.
Nice? Really? That's a total bullshit!
Kung sana ay normal na pag kakataon lang baka totoong, nice to meet you pero sa sitwasyon namin ngayun malabo iyon.
We are hanged upside down her people, kung hindi nyo nakalimutan.
I scoof silently to my self dahil nakuha ko pang maging sarcastic sa isip ko kahit na nasa peligro ang buhay namin.
“So...how do you want to die?” she asked casually like she is just asking for what you want to order in a coffee shop.
“How dare you?!—insolent woman! You are talking to my prince!” galit na sabi ni Hurbun ngunit muntik na akong mapasigaw ng biglang lumitaw sa harap nya ang bagong dating na babae.
She stabbed Hurbun in the legs.
Bahagya akong nanginginig ng umapaw sa kabila ng kanyang hita ang patalim na sinaksak sa kanya ng babae.
“And you are shouting at my queen.” malamig nitong sabi bago hinugot ang patalim na binaoon nya sa hita ni hurban na ikinahiyaw nito.
The girl stepped back three times before she bent down a little and coldly look at hurbun. “...and by the way, the name is Yna.”
Napalunok naman ako, kahit na nanonood lang ako ng mga pangyayari ay kinikilabutan parin ako. And honestly speaking, I'm trembling in fear. Inaaliw ko lang ang sarili ko to prevent my self from crying and losing my sanity.
Napakislot naman ako ng may dumampi saaking balikat na mainit na hininga. Agad na napatingin ako sa gumawa doon na sana di ko nalang ginawa.
Sobrang lapit ng labi ko sa labi nya. I could already felt her breath fanning my face and i could already smell her sweet breath. Kumabog ng mabilis ang puso ko at feeling ko ay lalabas na ito anu mang oras kung magpapatuloy pa ito sa pagkabog ng malakas.
Kahit na kinakabahan ay pinilit kong makipagtitigan sa mata nya. Natigilan ako ng makita ko sa malapitan ang kanyang mga mata.
She is smiling at me but her eyes says otherwise. Her eyes is full of anger, regrets, loneliness, and sadness.
Suddenly, i felt like i wanna cry but held myself not too. People like her don't need sympathy, and people like her won't appreciate any sympathy from people.
She mischievously smiled at me and i saw her eyes glint with the emotions I can't name.
“What family you belong?” she asked out of nowhere ngunit hindi ko sya nasagot ng marinig ko ang hiyaw ng mga kasama ko.
“Please stop it! Damn.” galit na sabi ni Clifford habang nag pumigalas at pilit na inaalis ang pagkakatali nya habang nakatingin kay glen na humihiyaw na sa sakit habang binabalatan sya ng buhay.
“Aaah, stoooop! Noooo!” hiyaw ni glen. He can't moved kaya wala syang ibang ginagawa kundi ang dumaing at mag makaawa.
Napapikit ako, hindi ko kayang makita ang dinaranas nila. Dadanasin ko din ba yan? Natatakot ako! At alam kung kahit ano pang tago ko sa tunay kong nararamdam ay mahahalata parin ang panginginig ko.
Bumilis ang pag hinga ko at bahagya ring sumikip ang dibdib ko. I can feel my tears is starting to building up but i choked them back. I can't cry, I can't give her the satisfaction she wants.
Napamulat naman ako ng mata ko ng maramdaman ko ang kamay nya sa panga ko. Her hand is soft to the point I'm getting conscious about my skin in jaw—what if it's dirty and—what the f**k? Seriously? I'm thinking about that?
Narinig ko naman itong mahinang tumawa kaya napatingin ako sa kanya. Malayo na ang agwat ng mukha namin hindi gaya kanina but it's still near. Natatakot tuloy ako bumuga ng hininga baka mabaho ang bunganga ko. Damn! Baliw na ata talaga ako! Why the heck am i so conscious about that? Any minute now, i will be good as dead! Ang dapat na iniisip ko ay kung papaano makatakas hindi ang kung ano-ano.
“You still need to answer my question, dear.” she said.
Napalunok naman ako sa sinabi nya. Natatakot akong sumagot, hindi ko alam kung mag sisinungaling ba ako o magsasabi ng totoo. Pero hindi ko pwedeng sabihin ang totoo! Pero maari namang mapadali ang kamatayan ko kung mag sisinungaling ako! Damn it!
Napalunok ulit ako at pilit na nakipagtitigan sakanya kahit na sobrang nangangatong na ang buong katawan ko sa takot at kaba.
“I-i c-came f-from t-the.” nauutal kong sabi. I don't know how to say it directly, plus the fact that my throat so dry. Napabuntong hininga ako at tumikhim. “....t-the family of maids that been working in this kingdom your highness.” sabi ko.
Tumaas naman ang kilay nito at ngumisi. “A survivor, hmm?” she said and reach for my hair before she played with it.
Kinalibutan naman ako, and I'm sure that I'm already white as paper sa sobrang pamumutla ko na.
“Chill... We're just talking. No need to tremble like that. As if I'm going to kill you.” she said jokingly and chuckled.
“Aren't you, really?” i asked sarcastically and pursed my lips.
Tumawa naman ito sa sagot ko kaya kunot noo ko syang tiningnan. “Well, your right. I'm really going to kill.” she said nonchalantly.
“Anyways, aren't you having a hard time there?” she asked and pointed my position.
Napatingin naman ako sa position ko at doon ko lang naalala na para pala akong koala na nakapit sa puno but instead na sa puno ako nakakapit ay sa paa ko ako naka-kapit.
At ngangon ko lang rin naalala at naramdaman ang pagod, sakit sa katawan at pangangalay. Sobra ata akong na tense kaya pati ang sarili kung pakiramdam ay tinakasan ako saglit.
“Let me get you out of that.” then in a blink ay walang ng nakagapos sa binti ko.
Napadaing ako ng bumagak ako sa solidong semento. “Ouch.”
“Opps sorry...” she said but she don't look and sound sorry at all. Instead she is amused and entertained. Damn!ginawa pa akong taga aliw nya!
I glare at her. “You don't look sorry, bitch.” i scowled.
Akala ko ay magagalit sya at papahirapan ako hanggang sa mamatay pero laking gulatko ng tumawa ito.
“Your really adorable, how about i offer you some good proposal? What do you think?”
Kinilabutan naman ako at naalala ang mga taong inofferan nya rin ng 'good proposal na sinasabi nya'.
All of them end up dead.
Sinamaan ko ng tingin at dahan-dahang tumayo. Napadaing pa ako ng maramdaman ang sakit sa balakang ko. Tapos ay pinagpagan ko ang pwet ko bago bored na tiningnan si princess Merea. “No thanks, your highness. I'll rather die peacefully than suffer first. You will still kill me after that after all.” i nonchalantly said.
Napabusangot ako ng tumawa nanaman ito. “Seriously, your adorable.” sabi nito at nag punas ng non-existent nyang luha. “...but I'm also serious about giving you my proposal though.”
“And i respectfully decline you offer, your highness.” i boredly said that.
“Respectfully huh?” she sarcastically said and have this ghost smile plastered in her face. Then she grin. “I know where your mother is... What—”
Agad ko syang tinutukan ng espadang nakuha malapit saakin. “Don't you dare touch her.” banta ko sakanya pero parang di naman ito natinag.
“So i guess that's a yes?” she grinned in full of mischief.
Sinamaan ko sya ng tinhgn bago ibinaba ang hawak kung espada. Napabuntong hininga ako at kinalma ang sarili. “Do i have choice?” sarkastiko kung sagot sakanya at nag cross arms.
“None...”
Napairap ako sakanya at bumuntong hininga. “Fine!”
- Writer
