“เก็บของเสร็จหรือยังลูก คุณปรัชญ์ลงไปรอข้างล่างแล้วนะ”
คุณอรศรีเปิดประตูห้องนอนเข้ามาถามลูกสาว ก็เห็นเอมิกากำลังรูดซิปปิดกระเป๋าสะพายใบใหญ่ ทว่าดวงหน้าสวยมีแววหม่นเศร้า จนคนเป็นแม่ถึงกับกระตุกคิ้วเข้าหากัน
“จะไปเที่ยวแล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูก มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” คุณอรศรีว่าพลางหย่อนสะโพกนั่งลงบนผืนพรมหนานุ่มข้างเตียง ตอนนี้แขนซ้ายของท่านถอดเฝือกออกเป็นที่เรียบร้อย และสามารถกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว
“ก็มันเป็นการไปเที่ยวก่อนที่คุณปรัชญจะกลับนิวยอร์กนี่คะ ใจหายยังไงไม่รู้ เอมไม่อยากไปเลย มันรู้ว่าถ้าไปแล้วก็ถึงเวลาจะต้องบอกลากันจริง ๆ”
เอมิกาว่าจบก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด แม้ว่าทริปนี้จะเป็นการไปสวีทกันสองต่อสอง ทว่าอีกไม่กี่วันปรัชญ์ก็จะต้องเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาแล้ว นั่นจึงทำให้เอมิกาไม่สามารถทำใจยินดีปรีดาไปกับการท่องเที่ยวในครั้งนี้ได้
คุณอรศรีทอดมองลูกสาวด้วยความเข้าใจ
