ตลอดเส้นทางจากบ้านสู่ห้างสรรพสินค้าที่ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่นาที ทว่าเอมิกากลับรู้สึกว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันบนรถเอสยูสีนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
ตั้งแต่ออกจากบ้าน หญิงสาวนั่งหันหน้ามองไปยังทางด้านข้าง ด้วยไม่รู้ว่าจะสู้หน้าปรัชญ์ได้อย่างไร ไม่กล้าแม้กระทั่งจะหันไปมองทางข้างหน้า เพราะกลัวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองพลขับหนุ่มข้างกาย เพียงแค่เห็นมือใหญ่ที่กำพวงมาลัย หัวใจดวงน้อยก็เต้นไม่เป็นส่ำอย่างไม่อาจควบคุม
ด้านสารถีหนุ่มก็คอยเหลือบมองตุ๊กตาหน้ารถคนสวยอยู่เป็นระยะ พอเห็นท่าทางของเธอก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ ใจหนึ่งก็อยากจะเอ่ยปากถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทว่าก็จำต้องหักห้ามใจเอาไว้ ด้วยไม่อยากจะรุกเธอจนเกินไป
และเมื่อล้อทั้งสี่ของรถเอสยูวีคันหรูจอดนิ่งสนิทอยู่บนอาคารจอดรถของห้างสรรพสินค้า เอมิกาก็รีบหันมากล่าวกับสารถีหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“เอ่อ...งั้นเราแยกกันไปซื้อของนะคะ เดี๋ยวเอมซื้อของน้องปันเสร็จแล
